Review: Stef Paglia – Live
Stef Paglia – Live
Format: CD – Digital / Label: Independent
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Stef Paglia, gitarist, Belg, opgegroeid in Aarschot, muziek gestudeerd in Hasselt, woont tegenwoordig in Lier, de bakermat van Triggerfinger. Stef Paglia, medeoprichter van de BluesBones met inmiddels zeven albums op hun naam en daarnaast ook twee albums gemaakt onder de vlag van Kaz Hawkins en vanaf 2017 voor “zichzelf” begonnen als Stef Paglia Trio en als zodanig ook al een paar EP’s uitgebracht met nummers door hemzelf geschreven samen met z’n vriendin Iris Teunissen.
En als je dan al uitgeroepen bent tot “Best instrumentalist 2024” door de Belgian Blues Award, je een plaatsje hebt veroverd in de USA-hitlijsten en er dan op 25 juli 2025 een altijd gezellig Open Air Blues Festival plaatsvindt in Brezoi in Roemenië, dan zorg je dat je er bij bent! En het daar gespeelde optreden wordt nu uitgebracht onder de aan duidelijkheid niets te wensen overlatende titel ‘Live’.
Het album herbergt acht nummers en wordt in januari/februari 2026 in eigen beheer uitgebracht: www.stefpaglia.com.
Van 3 naar 4, van Trio naar de Stef Paglia Band geeft de volgende bezetting:
– Stef Paglia op gitaar en lead vocals
– Carlo van Belleghem op bas
– Sven Bloemen op drums en background vocals
– Tom Eylenbosch op Hammond en background vocals
We gaan er maar eens lekker voor zitten: Stef Paglia met ‘Live’ ! Nou ja, zitten… Direct in het eerste nummer krijgen we het bevel van Stef om Stand Up! Gelijk maar een stevige stamper, strakke drums, dikke bas, rammelende gitaar, zuigende keyboards en een heldere stem van Stef die ons oproept Stand Up! Show who you are! Altijd mee eens! “Speak up! What’s on your mind!” Ja, lekker hoor, met af en toe terugschroevend ritme, zolang het maar duidelijk is: Stand Up!
The Unknown, een lekkere, diepe blues, strak in de begeleiding. Mooi. Ik moet de neiging onderdrukken bovenmatig met mijn hoofd mee te willen stampen! The Unknown, de “onzichtbare” maar onmisbare schakel achter de schermen. Lekker spuitende keyboards. Jazzy zelfs. Een hele beste gitaarsolo! Topnummer!
Waarom? Take Me Away. We zijn nog maar net begonnen en wat moeten al die mensen in Roemenië dan als Stef er nu mee ophoudt. Nee, voorrrrral dóórgaan! Ook in dit nummer de neiging van Stef om live in een jazzy melodielijn terecht te komen. Lekker!
Na een gesproken intro, begeleid door zachte keyboards, begint Warmth Instead Of Cold, een lekker lang en zorgvuldig opgebouwd bluesnummer. Heerlijke gitaartonen die samen met de begeleiding steeds nadrukkelijker klinken, dan weer terug zakken in volume, terwijl de keyboards stug doorgaat met een spaarzame bas en drums. En als dan de gitaar zich weer meld is de Stef Paglia Band op volle sterkte en dat vormt dan weer de aanleiding voor de keyboards om zich meer op de voorgrond te plaatsen, gevolg door een lekker uithalende gitaar van Stef. Prachtig! En dat alles in een heel fijn redelijk langzaam ritme zoals we dat in de blues graag horen! Top. En na dat hele geweldige lange instrumentale stuk mag Stef ons er op wijzen dat het beter is meer begrip voor elkaar te hebben, meer geduld, enzovoort om in gevoelstemperatuur uit te drukken, liever Warmth Instead Of Cold. Een absoluut topnummer!!!
Met een introductie door Stef van drummer Sven Bloemen die er gelijk een solootje uit gooit, begint Cissy Strut, een nummer van de Meters. Een mooie hoekige baspartij, samen met de drums lekker funky tot zelfs swingend jazzy. Mooi. Met lekkere gitaarrifs! Waar bij de Meters de productie door Alain Toussaint duidelijk hoorbaar is benadert Stef Paglia dit niveau heel dicht! Knap, dit instrumentale nummer, blijft sterk boeien!
Met Mystery Heaven schotelt Stef Paglia ons weer een lekker lang nummer voor. Acht minuten. Prachtige instrumentatie! En ook weer volledig instrumentaal! Had ook maar zo van Pink Floyd/David Gilmour of Chris Rea kunnen zijn. En zelfs de raga-melodielijn van Derek Trucks komt voorzichtig voorbij. Lekker ontspannen allemaal. Hemelse keyboards, rustige bas en drums en een beheerst tokkelende gitaar die langzaam over gaat in meer écht gitaargeluid tot de gitaar bijna als een viool klinkt! Wát een prachtig, gevarieerde en blijvend boeiende compositie! En zo meanderend als het nummer begon komt het ook aan z’n eind. Topperdetop, met een enthousiast bedankend publiek!
Om dan gelijk maar weer lekker stevig rockend te vervolgen met Queen Of The Darkness, waar Stef over zingt terwijl de titel heel mooi asynchroon met de melodie wordt herhaald in backing vocals. De inhoud van de tekst hoef ik hier denk ik niet uit te leggen dus kan ik volstaan met dat deze gitarist zó verschrikkelijk goed speelt dat er zelfs geen vocalen bij hoeven en zelfs die zijn hartstikke goed!
Vanaf het begin kijk ik al uit naar dit laatste nummer, Old Man van Neil Young, zeker als er voor dit nummer bijna tien minuten op de teller komt te staan!
De eenvoudige gitaarlijnen in het begin doen denken aan Pearl Jam op het Neil Young-album ‘Mirror Ball’, te meer ook omdat je de stem van Stef Paglia in dit nummer wel kunt omschrijven als een mix van Neil en Eddie Vedder… En ondertussen “zwemt” het nummer lekker door, bas, drums, keys en gitaar heel rustig met elkaar, soms iets enthousiaster, dan weer rustig om dan toch wel steeds iets ruiger verder te gaan met een sterke gitaarpartij van Stef volledig in harmonie met de rest van de begeleiding en je weet ook heel zeker dat je nog steeds naar Old Man luistert. Voor zó’n magistrale uitwerking van dit nummer zou Neil zich zeker niet schamen!!! Aan het eind dan nogmaals de vocalen om als het ware de oorspronkelijke drie minuten die het nummer eigenlijk duurt ook “gedaan” te hebben! PA-RACH-TIG!!! Topperdetop! Top!!!
Dit is zo duidelijk een topalbum!
Het is live! Een meestergitarist! Puike begeleiding! Voortreffelijke keuze van de nummers en dan de manier waarop ze worden uitgevoerd, Oef!!! Je hebt moed nodig om nummers zó uit te werken en op te bouwen. Nummers zó te spelen geeft zelfvertrouwen en zelfvertrouwen geeft moed, enzovoort! Ik moet me schamen om uit dit aanbod ook nog favorieten te willen noemen maar ik doe het lekker toch!
The Unknown, Take Me Away, Warmth Instead Of Cold, Mystery Heaven en Old Man !!!
Dit album van harte aanbevelen is een understatement. Je bent gek als je dit album niet in je verzameling opneemt! Ik weet nu al wat ik ga doen als ik deze recensie van Stef Paglia’s album Live heb ingeleverd bij Harry Radstake van Bluestownmusic.nl.
Nog een keer!
Tracks:
01. Stand Up!
02. The Unknown
03. Take Me Away
04. Warmth Instead Of Cold
05. Cissy Strut
06. Mystery Heaven
07. Queen Of The Darkness
08. Old Man
Website: https://www.stefpaglia.com/