Review: Walter Rootsie And His Blue Connection – People Talk
Walter Rootsie And His Blue Connection – People Talk
Format: CD – Digital / Label: Wraf Records – Must Have Music – Continental Record Services
Release: 2025
Tekst: Gerard Haarhuis
In 2005 richtte Walter “Rootsie” Hopmans zijn band Blue Connection op en omdat de band nog steeds bestaat en lekkere muziek maakt, hebben ze dat eind 2025 gevierd met het uitbrengen van ‘People Talk’, zoals ze het zelf zien: een jubileum-album! En daarmee is het al hun vierde album.
Omdat de meeste bandleden de Finse nationaliteit hebben wordt de band gepresenteerd als Finse roots- en Americana band die voor deze gelegenheid is uitgebreid, waarmee de bezetting er als volgt uitziet:
– Walter Rootsie op vocals, akoestische gitaar en percussie
– Parska Saharinen op elektrische gitaar en tremolo gitaar
– Jan Smedberg op bas
– Anssi Lehtivuori op drums
terwijl de versterking komt van:
– Tommi Laine op een grote verscheidenheid aan gitaren
– Gona Lehtinen op elektrische gitaar en Gretsch-gitaar
– Mike Roelofs op Hammond, orgel, piano en Wurlitzer
Het album is uitgebracht op Wraf Records en er staan tien nummers op, allen door Walter zelf geschreven. Een uitgebreide en complete bio maakt hierbij het leven van een recensent een stuk aangenamer! Was dat maar vaker zo… Naast de bio zijn alle “credits” als geheel en ook per nummer vermeld. Daarnaast zit er een uitgebreide booklet bij van 12 pagina’s met alle teksten afgedrukt op foto’s met op de achtergrond ongetwijfeld Finse landschappen en stillevens. Heel mooi en dus uitstekend verzorgd! En ook daarnaast is er daarnaast een tekstdocument bijgevoegd met alle teksten en credits per nummer! Hulde!!!
De nummers zijn in verschillende studio’s in Nederland en Finland opgenomen, dus vooraf hoop ik dat er daardoor geen echte sfeerverschillen zijn opgetreden, maar of dat zo is kunnen we slechts vast stellen door te luisteren, dus… Mennään!, of, beginnen maar!
De titel van het album is gelijk het openingsnummer People Talk en als er één ding zeker is in het leven dan is het wel dat People Talk. Een heerlijk en redelijk rustig toch wel Americana-begin door de gelijk “meelopende” piano! Lekker druk, fijn gitaarspel met precies op de juiste momenten de typisch, helder klinkende Americana-piano à la Chuck Leavell. Heel mooi, vol en goed gevarieerd nummer!
Walter, “sittin’ on the dock of the bay…” (..) bezingt de kenmerken van de Depression waar hij in zit maar waar hij ook graag uit wil. Een mooie countryblues. Een gezamenlijke begeleiding met af en toe een korte solerende gitaar terwijl bas, drums en keyboards zorgen voor de dragende onderbouwing. Mooi en lekker rockend. Het nummer is trouwens opgedragen aan Justin Townes Earle.
Diep ingezet met akoestische gitaar begint Walter “looking in the mirror, seeing an old man,” nou, zo oud ziet ie er niet uit en hij zingt in ieder geval als een jonge hond! En grijze haren zijn een teken van wijsheid. The W(h)ole Time, waarin “ze” er al een hele tijd niet is en het leven doelloos lijkt, zelfs tijdens een wandeling met z’n hond hebben die twee elkaar niets te zeggen… Nee, dat gaat niet lekker zo, persoonlijk lijkt me dit meer op een Depression dan het vorige nummer, te meer omdat Walter het hele nummer blijft zoeken naar een mogelijke oplossing, terwijl hij natuurlijk ook wel weet dat er maar één oplossing is: Zorgen dat ze terug komt. Dan praat de hond ook wel weer…
Mijn “oplossing” uit het vorige nummer heeft niets opgeleverd. En ook de hond houd de kaken op elkaar… Ze komt niet terug en is Gone, Gone, Gone. Diepe droefenis! En nu? Overal waar Walter in het huis komt, ziet hij maar één ding: ze is er niet, dat is wat hij “ziet”. Lekker echoënde/galmende melodie met drukke begeleiding die een bijna dreigende toon meegeven aan de verdrietige tekst. Maar wel mooi natuurlijk.
Het klinkt gelijk een stuk vrolijker in Please To Meet You ! Lekker countryrock-nummer in een rustige, melodieuze uitvoering! Heel mooi. Hij ziet “haar” in het park. Alles om haar heen leek stil te staan, hij voelde een “thrill”, zij misschien ook. Zij had hem echter niet opgemerkt en ging verder. Hij wil haar graag leren kennen, dus haar een tijdlang gevolgd (zonder dat dat gelijk stalken is…) Mooi dat je elkaar kunt ontmoeten zonder elkaar ontmoet te hebben. De titel moet je dan ook lezen als in de “toekomende tijd”! Heel mooi met puik gitaarspel, kristalhelder!
You Kissed The Wrong Guy ! Nu dat weer! Ja, relaties hè… Walter is driftig aan het dansen, bezeert z’n knie, als hij opkijkt ziet ie dat zij hem aankijkt, maar ja, die knie… Als hij nog eens opkijkt, ziet ie dat ze wegloopt en… iemand anders kust. Dat móet de verkeerde zijn, dat kan niet anders! You Kissed The Wrong Guy. Een lekkere stevige blues en stoer en gruizig gezongen.
Empty Heart begint heerlijk slidend mét weer dat klaterende pianospel. Maar schijn bedriegt. Alles wat ze samen deden is niet meer. Met een Empty Heart als gevolg. En ondanks dat blijft de melodie lekker massaal doorgaan. Walter vroeg het zich al wel een tijdje af, had het gevoel alsof ie de laatste bus had gemist. Wat overblijft is een “heart coloured into black coal.” Tja. Blues hè.
Zou het dan toch nog allemaal goed komen in Eternal Love ? “You come to me, I come to you,” – “We are just tight, sticked like glue.” Hoopvol dus, ook naar de melodie te oordelen. Lekker vrolijk, bijna mariachi gespeeld op de gitaar, overgaand in een dito solo. En ze dansen dat het een lieve lust is, zodanig dat ze er op enig moment bij neervallen en blijven liggen, waar mensen hen uiteindelijk vinden. Oftewel: Een schilderij van een nummer. Mooi, romantisch en vooral hartstochtelijk!
Terug naar de country rock met We Both Know. Langzaam maar zeker tóch een happy end? “We both know when, we both know what to do…” en mochten ze
het even toch niet weten “we stare into the blue”. De vocals van Walter hebben sterke gelijkenissen met Willie Nelson, zoals het nummer opgebouwd is had het ook niet misstaan in het repertoire van good old Willie! Mooi.
Een al weer als een jonge hond zingende Walter in Old Love met alleen een beetje begeleiding van een speelse keyboards. Wat is er mooier dan terug te denken aan hoe de liefde tussen jullie begon en ook al maakte hij “another choice”, als hij alleen al aan haar denkt verschijnt er een glimlach om zijn mond.
Dus in die zin een hele mooie “Old Love” en daarmee een mooie afsluiter van dit hele fijne album ‘People Talk’ van Walter Rootsie & His Blue Connection, hun 20-jarig jubileum!
Een heel fijn album, mooie nummers, goed geschreven, gevarieerd qua opbouw en goed aan- en binnenkomend uitgevoerd. Walter heeft een hele prettige, bij vlagen jonge stem maar kan ook zoveel variatie aanbrengen dat “de blues” er doorheen te voelen is! Mooi.
Het gitaarspel is zonder uitzondering hartstikke goed, in de solo’s, begeleidend, maakt niet uit. Bas en drums doen altijd “gehoorzaam” hun werk door het leggen van een stevige basis onder de nummers en ik zou Mike Roelofs maar een vast contract geven. In z’n algemeenheid geldt voor ieder album van wie dan ook dat het een stuk moeilijker overkomt als er geen keyboards meedoet. Zeker bij de volle, goed uitgeschreven en opgebouwde nummers zoals Walter ze geschreven heeft. Daar móet een keyboards onder én doorheen!
Ik heb twee favorieten die er met “kop en schouders” boven uit steken en dat zijn People Talk en Please To Meet You.
Daarnaast heb ik vier “eervolle vermeldingen”: You Kissed The Wrong Guy, Eternal Love, We Both Now en Old Love.
Kortom, een fijn album met goed geschreven nummers en heerlijk uitgevoerd door een stel hele puike muzikanten!
Tracks:
01. People Talk
02. Depression
03. The (W)hole Time
04. Gone, Gone, Gone
05. Please To Meet You
06. You Kissed The Wrong Guy
07. Empty Heart
08. Eternal Love
09. We Both Know
10. Old Love
Website: https://www.wrafmusic.com/about/