Review: The James Hunter Six – Off The Fence
The James Hunter Six – Off The Fence
Format: CD – Digital / Label: Easy Eye Sound – V2 BeNeLux
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
James Hunter heeft een nieuw album uitgebracht onder de titel ‘Off The Fence’. Afgezien van een nummer mét Van Morrison valt er niets nieuws of opzienbarends te melden. De muziek is altijd pretentieloos en ongecompliceerd dus je weet bij elk album precies wat je kunt verwachten. Tot zover de recensie van James Hunter als The James Hunter Six’s album ‘Off The Fence’.
Grapje? Ja en nee!
De muziek van James Hunter is niet vernieuwend, geen hoogdravende staaltjes vakmanschap, nee, het is inderdaad waar dat je bij James Hunter precies weet wat je kunt verwachten en dat is voor mij precies de kracht van James Hunter, de laatste jaren terecht zich de James Hunter Six noemend.
Op het album staan twaalf spiksplinternieuwe nummers maar de uitvoering is heel zeker heel vertrouwd en bekend en dát is het sterke aan het repertoire van James Hunter. Allemaal aanstekelijke deuntjes, rock & roll, rockabilly, soul, blues, het komt allemaal voorbij in melodieën die zich laten meezingen, meedansen ook en wat willen we dan nog meer! Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan?! Ik draai regelmatig het oudere werk van James Hunter, daar hoef je verder niet ingewikkeld bij na te denken over teksten, bedoelingen en zo, nee, gewoon lekker onbekommerd genieten! En zo is het ook met dit album, uitgebracht op Easy Eye Sound met daarop de volgende bezetting:
James Hunter op vocals en gitaar
Myles Weeks op bas
Andrew Kingslow op keyboards en percussie
Rudy Albin Petschauer op drums
Michael Buckley op bariton saxofoon
Drew Vanderwinckel op tenor saxofoon
Met deze bezetting opent het album met Two Birds One Stone. Een lekker roffelende drums met veel percussie en hele zachte backing vocals en dan volgt de bekende gitaarsolo, lekker scherp zoals dat in de jaren 60 zo herkenbaar was. Een dilemma voor James dat hij op een dag zich realiseert dat hij Two Birds with One Stone heeft. Een moeilijke keuze dus, één van de twee pijn doen, maar daarmee ook zichzelf. Lekkere, bijna “ballroom”-begeleiding, vooral door de piano-lijn. Mooi.
Een lekkere schuifel-soul met bescheiden maar onmisbare keyboards in Let Me Out Of This Love, lekker traag met prachtige harmony vocals erachter en diepe saxen. Heel mooi. Klassieke soul! En of James er dan om vraagt om Let Me Out Of This Love valt geheel in het niet bij deze muziek!!! Top!!! En ook de sax-lijnen heb ik al tientallen keren zó gehoord maar zijn ook zó herkenbaar voor de muziek van James Hunter en tegelijk ook zó goed dat ze nooit gaan vervelen!
Nog zwaardere saxen in Gun Shy waarin de veronderstelde verlegenheid van James bezongen wordt zodra hij in het gezelschap van “haar” is. Ik denk dat dat wel meevalt, maar, bescheidenheid siert de mens nietwaar? Een heerlijk dikke, vette saxsolo maakt de melodie nog stuwender dan ie al was, ook nog eens ondersteund door dito keyboards. Gewoon heerlijke muziek!
Believe It When I See It is een typische James Hunter-titel met dito melodie waarin de “harmony vocals” door de saxofoons “gezongen” worden, veel percussie daarbij terwijl de band de background vocals zingen als de saxofoons even niet blazen. De titel heeft geen verdere uitleg nodig. De muziek van James Hunter doet me ook altijd denken aan Clarence “Frogman” Henry met hits als You Always Hurt The One You Love en (I Don’t Know Why) But I Do. Net zo lekker!
Heel romantisch, met echoënde drums en diepe gitaaraanslagen begint James heel gevoelig aan Here And Now, aangevuld met een beetje saxofoonspel en een kristalheldere gitaarsolo, met ook weer de saxen eronder en diepe drumroffels. De eerste kus! Zo lang op gewacht, zal tijdloos zijn! Dus, “blijf voor Here And Now with me!” Ook dit is zó bekend maar het is opnieuw zo verschrikkelijk mooi en goed, dat het me weer finaal “pakt”. Top!
Tijd voor de albumtitel, Off The Fence, in een soort rumba-melodie, lekker hoekig, percussie, keyboards, blazers, waar een sax een solo ten beste geeft waar een Coleman Hawkins zich niet voor geschaamd zou hebben! Kern van de tekst: “I can’t make a move, until you do!” Een stevige swinger.
Een duet voor twee heren die elkaar al lang kennen, vanaf dat James een bijdrage leverde op meerdere albums van Van Morrison. En natuurlijk komt Van dan graag even aan voor een bijdrage aan het album van James, Ain’t That A Trip, met Van Morrison op vocals en harmonica. Een lekkere scherpe, stampende, stuwende melodie. De melodielijn past ook perfect in de bekende stijl van Van the Man. Mooi.
One For Ripley voert terug naar het boek van Patricia Highsmith, The Talented Mr. Ripley, waarvan in 2024 een miniserie is gemaakt van acht afleveringen op de Netflix, een serie in zwart/wit gefilmd. Kijk zelf maar, anders spoil ik al vrij snel te veel… want is een heel goed en vooral menselijk “gedreven” verhaal!
Omdat de serie zich in Italië afspeelt heeft de melodie wel Italiaanse invloeden. Maar ook over de tekst in dit nummer kan ik verder niets zeggen want die gaat heel duidelijk over de inhoud van het boek en de serie.
Onheil hangt meestal “in de lucht”, zeker als dit nummer, Trouble Comes Calling, zwaar ingezet wordt door scheurende saxen. Absolute vette soul! Daar doet het luchtige gitaarspel niets aan af. Trouble Comes Calling en niemand ontkomt er aan!
Een klassieke blues piano-intro markeert het begin van Particular, het kan allemaal heel “gewoon” zijn als “jij” niet zo “bijzonder” was, Particular dus. It’s a lovely day, zonder verwachtingen en toch… Een bonkende piano-solo, begeleid door brush drums. Een lekker, vrij lazy nummer.
Weer een meer dan herkenbaar intro op A Sure Thing, de eerste single van het album, vette soul en ook zo gezongen door James, met diepe harmony vocals en scheurende saxen waar doorheen de keyboards zelfs melodieus klinkt. Hoe krijgt die man het voor elkaar elke keer dezelfde stijlen aan nummers op een album te zetten, zonder dat het irriteert of verveelt? Integendeel zelfs. Je hebt het gevoel dat je het allemaal al eens gehoord hebt, dat is in zekere zin ook zo en toch boeit het van de eerste toon tot de laatste. Dát is James Hunter!
En dan zijn we aangekomen bij het laatste nummer, Only A Fool, weer zo’n fraaie, lieflijke melodie met “dubbel” aangeslagen gitaar en ook weer gevoelig en liefdevol gezongen, begeleid met een enkele pianotoets, “Only A Fool, knows to say goodbye!” “What is there left to find, when you left yourself behind?”
Only A Fool. Punt!
Mijn inleiding was grappig bedoeld maar tegelijkertijd ook heel erg serieus, want ook dit album blinkt weer uit in “kleine” pretentieloze “juweeltjes”. Inderdaad: Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan.
Ik ga jullie en ook mijzelf niet vermoeien met het noemen van favorieten. Natuurlijk is er verschil in nummers. Maar voor élk album van James Hunter geldt eigenlijk maar één ding: Zet het op en geniet.
Dus: Neem dit album op in je verzameling en laat je eigen smaak bepalen wat jóuw favorieten zijn op ‘Off The Fence’ van The James Hunter Six!
Tracks:
01. Two Birds One Stone
02. Let Me Out Of This Love
03. Gun Shy
04. Believe It When I See It
05. Here And Now
06. Off The Fence
07. Ain’t That A Trip
08. One For Ripley
09. Trouble Comes Calling
10. Particular
11. A Sure Thing
12. Only A Fool
Website: https://www.jameshuntermusic.com/