Review: The Delines – The Set Up
The Delines – The Set Up
Format: CD – Vinyl LP – Digital
Label: Jealous Butcher Records (US) Décor Records (UK/EU)
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Elke artiest en band heeft dat wel eens, dat uit verschillende tijden soms nummers zijn blijven liggen omdat het net niet goed uit kwam dat nummer of die nummers op een album een plaatsje te geven. En zoiets overkwam ook The Delines, meer in het bijzonder zangeres Amy Boone die van Willy Vlautin een nummer aangereikt kreeg, Walking With His Sleeves Down. Een goed nummer maar het paste niet op het album ‘Mr. Luck & Ms. Doom’ waar ze net mee bezig
waren. En zo waren er nog een paar nummers die gewoon moesten wachten op de “worp” van een volgend album.
Dat album werd ‘The Set Up’. Eigenlijk liepen de werkzaamheden gelijk op want tijdens de opnames voor ‘Mr. Luck & Ms. Doom’ ontstond er al zoveel materiaal dat dan niet op dát album paste maar al min of meer werd uitgewerkt voor een volgend album, ‘The Set Up’ dus.
Een album dat in Europa en Engeland uitgebracht wordt op Décor Records, als cd, vinyl en digitaal. Er staan twaalf nummers op het album en die worden vrolijk bij elkaar gespeeld en gezongen door de volgende bezetting:
Amy Boone op vocals, piano (9)
Willy Vlautin op gitaar en vocals
Cory Gray op keyboards en trompet
Freddie Trujillo op bas en vocals
Sean Oldham op drums, percussie en vocals
Voor dit album is de bezetting aangevuld met:
Mark Powers op percussie
Noah Bernstein op saxofoons
Collin Oldham op cello
John Morgan Askew op bariton gitaar
Nou ja, vrolijk bij elkaar gespeeld en gezongen… The Delines maken vaak nummers die betrekking hebben op de schaduwkanten van de samenleving waar niet altijd iedereen mee kan komen in een prestatiegedreven en soms letterlijk moordend tempo. Persoonlijk houd ik heel erg van muziek die wat ik altijd noem de “onzichtbare” medemens als onderwerp hebben. We staan zo vaak zo snel klaar met ons oordeel maar zijn ons zelden bewust van het verhaal achter élk mens! Mijn vader zei altijd: Je kunt er wel óp kijken maar je kunt er niet ín kijken… Ja, mijn vader was een wijs man…
Voor de liefhebbers, zoals ikzelf, even een overzicht van hun albums:
‘Colfax’ (2014)
‘Scenic Sessions’ (2015)
‘The Imperial’ (2019)
‘The Sea Drift’ (2022)
‘Mr. Luck & Ms. Doom’ (2025)
The Set Up is als titelnummer op dit album verdeeld in drie delen, die je kunt zien als een moment tussen de nummers door om een klein inkijkje te geven in de intiemste momenten in het leven van een jong stel, het begin, de zaken waar het écht om gaat in het leven én het besef hoeveel je van de ander houdt! Ik verklap alvast dat alle drie de delen prachtig zijn verwoord en een inspiratie kunnen vormen voor al die jonge stellen die aan het begin van hun “reis” staan, aan het eind waarvan ik ze zou willen omschrijven als “lange afstand-lopers” en ook voor die gevorderde laatste groep vormen de drie delen van The Set Up misschien een versie van hún levensverhaal in een notendop…!
Het album opent logischerwijs met The Set Up, Part 1, een zwaar gedragen blazers-intro met een beetje piano, als een intro voor zo’n Mardi Gras-begrafenis in New Orleans. Spoken word waarin een “schilderij” wordt weergegeven over een jong stel dat aan een nieuw leven begint, “they were not scared, they just let it roll.” Mooi.
Een bijna wanhopig verzoek, Can You Get Me Out Of Phoenix? Waarin een dochter van een oplichter, het leven van haar vader de revue laat passeren, weet dat ze in zekere zin vastzit in Phoenix en daar liever vandaag dan morgen uit weg wil, nadat haar vader in z’n auto is overleden aan een hartaanval. De heerlijke baritongitaar én de geweldige stem van Amy Boone laten je onmogelijk los, mocht je dat al willen! Diep en dromerig! Dit is héél erg mooi! In volume toenemende vocals en keys en toch blijft het dezelfde sfeer vasthouden. Knap. Heel mooi.
Een kabbelende keys onder een trompet-hoofdrol in dit instrumentale Jumping Off In Madras, een plaats in Oregon, de staat aan de westkust van Amerika, ten noorden van California en Nevada.
Diane is verslaafd aan Dilaudid, een zeer sterke pijnstiller (hydromorfon), een opioïde die de pijnverwerking in de hersenen verandert door de sufheid die optreedt. Het middel werkt slechts zo’n twaalf uur dus schiet het met een enkele capsule niet echt op. Het gevaar van verslaving is groot. Dilaudid Diane.
Ook hier een dramatische, melancholische intro op piano en met backing vocals gezongen over Dilaudid Diane, in haar jonge jaren een heel gewoon vrolijk en slim kind die zich onmogelijk voor heeft kunnen stellen daar aangeland te zijn waar ze nu is. Indrukwekkende tekst waar je stil van wordt. Van eenzelfde schoonheid als The Needle And The Damage Done van Neil Young. Ander verhaal, dezelfde ellende.
Heerlijk, laat de gordijnen dicht, Keep The Shades Down, until three, nog niet in de kleren, lekker even helemaal niets! “Don’t look at the window, come back to bed, and me..” Een heerlijk rustig, ontspannen nummer met veel blazers, trompet en sax, een beetje keyboards eronder en de bijna dwingende oproep van Amy “Come back to bed now, come back.” Heerlijk, doet denken aan Everything But The Girl met Missing van hun toen al 8e album Ampli- fied Heart. Heel mooi jazzy eindigend met de blazers en de rest van de instrumenten bescheiden begeleidend.
Een instrumentaal nummer, Getting Out Of The Ward waaruit een dreiging van jewelste naar voren komt! Piano, cello, trompet die allen bezig zijn de ziekenzaal te verlaten, tenminste dat willen ze, want iedereen vindt altijd dat ze dáár niet thuis horen… De dramatiek van de muziek vind ik zodanig beklemmend dat ik de ziekenzaal zie als eentje van een verslavingskliniek… Ik kan het helemaal verkeerd hebben, want het is instrumentaal, maar dát is wat de muziek bij me oproept, wetende welke onderwerpen de inspiratie vormen voor The Delines… Heel mooi!
Weer een spoken word in The Set Up, Part 2 waarin Amy vertelt over haar vriendin Brenda die een grote prijs heeft gewonnen en waar- mee ze spreekt over het feit dat zij, Amy dus, iemand heeft ontmoet, iemand waar ze voor het eerst in haar leven het gevoel heeft dat ze hem kan vertrouwen. Een heerlijke dubbelzinnigheid tussen iemand bij wie de rijkdom tegen de plinten klotst én een vriendin die de overtuiging heeft eindelijk iemand ontmoet te hebben die ze kan vertrouwen. Prachtig. Het min of meer onschuldige muziekje klinkt dan zelfs nog lekker cynisch. Heel mooi!
The Reckless Life is zo’n nummer uit de tijd van ‘Mr. Luck & Ms. Doom’. Heerlijk vol aangezet met blazers in een nummer over de beste vriendin van Amy, een zekere Bonny, die geen makkelijke jeugd had, maar… wie heeft dat eigenlijk wel… en dan gaat Bonny een pad op, het laat zich raden… met een bijtende werkelijkheid in een herhalend “Some come back and some don’t.” The Reckless Life, om op een dag te ontdekken dat je nog jonge leven er al opzit…! Als dan op een avond Bonny haar opbelt en zegt dat ze niet verder kan, ze heeft een longontsteking, en ook een vriend, die van college af ging om bij haar te blijven en haar te verzorgen, “this time it was true love”. “The Reckless Life ain’t reckless anymore till the one day comes that you finally get caught.”
Zoals het nummer begint eindigt het ook, met veel herhalende en elkaar aanvullende en opvolgende blazers, toewerkend naar een heuse apotheose van geluid waaruit we hoop moeten putten… “Some come back and some don’t.” Heel bijzonder wat Amy met haar stem kan doen. Het liefdevolle en zelfs verleidelijke zingen in Keep The Shades Down en nu de harde werkelijkheid door laten klinken in haar stem. Heel, héél mooi! Absoluut top!!!
Het eerste nummer dat feitelijk aan de basis lag van dit album is dan het al genoemde Walking With His Sleeves Down, in de uitvoering zoals ze het de allereerste keer liet horen aan Willy Vlautin en hem er enthousiast mee maakte, waarna het idee voor dit album geboren was. Meer dan aanwezig die vocals van Amy over het moment dat ze “hem” de eerste keer zag lopen, Walking With His Sleeves Down waarop hij ook “Diane” tegenkomt zonder haar waar te nemen, ondanks dat het toch z’n “dream girl” was/is. Op straat speelt een band nummers van Judas Priest maar ook dat maakt niet de minste indruk, Walking With His Sleeves Down, disappearing his way trough town… Alweer een bewijs hoe weinig, in fysieke zin, er nodig is om de aller, állermooiste muziek te maken. Het “enige” waar je wel over moet beschikken is “gevoel in je donder” en… dat gevoel is er overduidelijk en… dat gevoel weet Amy met The Delines meer dan over te brengen. Top!!!
Ook van diezelfde eerdere sessies is The Meter Keeps Ticking, minimaal ingezet door een piano, waar een lekker ritmische drums bij aanschuift, veel “doo doo doo doo”’s van Amy en een meer klaterende piano, vergezeld van lekkere percussie. Het leven als een taxirit, zonder dat de chauffeur weet waarnaartoe, maar één ding staat wel vast: The Meter Keeps Ticking! Mooie vondst! “Ticking and ticking and ticking…” met heerlijke pianolijnen! Top!
Het laatste deel van de drie delen, The Set Up, Part 3, weer ingeleid door piano en cello, heerlijk minimaal, en een meer dan overtuigende bekentenis hoeveel, hoe ontzettend veel, Amy van “hem” houdt! Ook heel, heel mooi!
Het album heeft een instrumentale afsluiter in de vorm van The Last Time I Saw Her, een beetje chaotisch dreigende melodie die bij mij het gevoel oproept van de “duistere” muziek van David Bowie op zijn “Duitse” albums Low, Heroes en Lodger, albums geproduceerd door de onvolprezen Tony Visconti en veel nummers door Bowie samen met mijn grote held, Brian Eno, geschreven. Die muziek is daar dan ook naar!
Terug naar The Last Time I Saw Her. De nodige blazers als een soort “The last post”, zelfs een beetje Once Upon A Time In The West. Het is een afscheid, The Last Time I Saw Her, een afscheid van een fenomenaal album. Ik heb het drie keer achter elkaar beluisterd en als er geen volgend album lag te wachten om een recensie over te schrijven voor Bluestownmusic.nl, dan zou ik het nóg een keer beluisteren! Heel zeker. Dit is vakwerk! Een album voor de late uurtjes, tijd om de batterij op te laden, een glaasje er bij, een kaasplankje misschien want het gaat wel érgens over! Dus die “lekkere trek” komt vanzelf!
Serieuze onderwerpen, zorgvuldig en respectvol uitgewerkt, heerlijk gezongen door Amy, puike begeleiding van werkelijk iedereen die aan dit album meedoet. Zinloos favorieten te noemen, mijn absolute topper is The Reckless Life, omdat daar álles in zit, de makkelijke weg naar verval, de pijn en het lijden en toch… een happy end. Als in de beste kerstfilm… terwijl ik natuurlijk maar al te goed weet dat er met verslavingen maar zeer zelden een happy end is. Hoe dan ook, de onderwerpen die op je pad (kunnen) komen worden aangekaart en dat alleen is al sterk en bewonderenswaardig. De manier waarop dan in twaalf nummers is gegoten maakt dit album tot een memorabele gebeurtenis, zeker met het bijzondere drieluik van The Set Up.
Heel zeker aanbevolen dus dit ‘The Set Up’ van The Delines!
Tracks:
01. The Set Up, Part 1
02. Can You Get Me Out Of Phoenix?
03. Jumping Off In Madras
04. Dilaudid Diane
05. Keep The Shades Down
06. Getting Out Of The Ward
07. The Set Up, Part 2
08. The Reckless Life
09. Walking With His Sleeves Down
10. The Meter Keeps Ticking
11. The Set Up, Part 3
12. The Last Time I Saw Her
Website: https://www.thedelines.com/