Review: The Black Crowes – A Pound of Feathers
The Black Crowes – A Pound of Feathers
Format: CD – Vinyl LP – Digital Label: Silver Arrow Records
Release: 2026
Tekst: Henk Hekkelman
Dat The Black Crowes nog altijd relevant klinken, mag gerust een klein mirakel heten. Bijna veertig jaar na hun start, na ontelbare bezettingswissels, ruzies, verslavingen, stiltes en publieke familiedrama’s, staan Chris en Rich Robinson er opnieuw. En belangrijker: op ‘A Pound of Feathers’ klinken ze niet als een band die terugblikt op vroeger succes, maar als een groep die nog steeds honger heeft. Dit is geen obligate comebackplaat, maar een energiek, rafelig en verrassend vitaal rockalbum dat op meerdere momenten herinnert aan waarom The Black Crowes ooit zo onmisbaar waren.
De heropleving begon al met ‘Happiness Bastards’, maar op ‘A Pound of Feathers’ wordt duidelijk dat die wederopstanding geen toevalstreffer was. Producer Jay Joyce zit opnieuw mee aan het stuur en begrijpt exact waar deze band groot in is: vettige riffs, losjes swingende grooves, gospel, soul, Southern rock en dat heerlijke gevoel dat de boel elk moment uit de hand kan lopen, zonder ooit echt te ontsporen.
Vanaf opener Profane Prophecy vliegen de Crowes er met gestrekt been in. Rich Robinson trekt een riff open die ergens tussen Keith Richards en AC/DC in hangt, terwijl Chris Robinson weer klinkt als die half bezeten straatprediker die alleen hij kan zijn. Het nummer stampt, schuurt en swingt tegelijk: een ideale binnenkomer en meteen een signaal dat deze plaat luid afgespeeld moet worden.
Met Cruel Streak blijft de band op snelheid. Dit is een zware, riffgedreven rocker met pompende drums en een refrein dat live ongetwijfeld meteen werkt. Het nummer heeft iets van Zeppelin, maar dan door de vuile, zweterige filter van The Black Crowes. Daarna volgt Pharmacy Chronicles, een van de mooiste contrastmomenten van de plaat. Akoestische gitaren, slide, een soulvolle melodie en een refrein met echte weemoed maken dit tot een klassiek Crowes-nummer in de beste zin van het woord.
Ook Do The Parasite! leunt op swagger en spelplezier. De titel is misschien wat vreemd, maar muzikaal zit het stevig in elkaar: vuile gitaarlijnen, een Hammond op de achtergrond en Chris die zijn teksten met zichtbaar plezier uitspuwt. Het is een nummer dat meer attitude dan subtiliteit zoekt, maar daarin overtuigt het volledig.
Halverwege de plaat verschuift het accent even. High and Lonesome is een van de emotionele hoogtepunten: een melancholische song met country- en soulinvloeden die een verrassend grote melodische kracht heeft. Het nummer klinkt losjes, maar de ondertoon is bitterzoet. Meteen daarna volgt Queen of the B-Sides, kort, klein en bijzonder sfeervol. In amper twee minuten zetten The Crowes hier iets neer dat tegelijk kwetsbaar, bluesy en elegant klinkt.
De tweede helft trekt de plaat weer open. It’s Like That is pure classic Crowes: snelle riffs, een stevige groove, backing vocals en een aanstekelijke drive die ergens tussen Faces, Stones en Southern barroom rock beweegt. Blood Red Regrets is donkerder en zwaarder, met slepende riffs en een dramatische opbouw. Zeker een van de sterkste tracks op het album.
You Call This a Good Time is dan weer precies wat de titel belooft: een vettige rocker vol bravoure, met een riff die blijft hangen en een refrein dat zich gemakkelijk in je hoofd nestelt. Hier hoor je een band die zich hoorbaar amuseert. Eros Blues kiest vervolgens een avontuurlijker pad, met tempowisselingen en een zwoele, bijna hallucinante sfeer. Niet het meest directe nummer van de plaat, maar wel een dat groeit bij elke luisterbeurt.
Afsluiter Doomsday Doggerel is een onheilspellend, zwaar en bijna psychedelisch beest. Het nummer rolt traag en dreigend vooruit, met een bluesy onderlaag en een refrein dat live wel eens kan uitgroeien tot een publieksmoment. Een sterke, aparte en gedurfde afsluiter.
‘A Pound of Feathers is misschien niet zo onmiddellijk als zijn voorganger, maar het is wel een rijker en ruiger album. The Black Crowes klinken hier doorleefd, hongerig en verrassend geïnspireerd. Ze spelen nog altijd met dezelfde liefde voor de jaren zeventig, maar doen dat met zoveel overtuiging dat het allang geen pastiche meer is.
Dit is geen band die een oud kunstje opvoert. Dit is een band die opnieuw bloed ruikt.
Voor liefhebbers van vuile rock-’n-roll, Southern soul en doorleefde bluesriffs is dit simpelweg een heel sterke plaat. The Black Crowes zijn terug. En hoe.
Tracks:
01. Profane Prophecy
02. Cruel Streak
03. Pharmacy Chronicles
04. Do The Parasite!
05. High And Lonesome
06. Queen of the B-Sides
07. It’s Like That
08. Blood Red Regrets
09. You Call This A Good Time
10. Eros Blues
11. Doomsday Doggerel
Website: https://shop.theblackcrowes.com/