Review: Steve Postell – Walking Through These Blues
Steve Postell – Walking Through These Blues
Format: CD – Digital / Label: Quarto Valley Records
Release: 2025
Tekst: Gerard Haarhuis
Steve Postell loopt al flink wat jaartjes rond in de muziekwereld, veelal in bands zoals Pure Prairie League, The Section en The Immediate Family, veel samenwerkingen zoals met Robben Ford, Jennifer Warnes, Jackson Browne, Warren Zevon, Carole King en David Crosby, ook veel in Broadway- en off Broadway-producties, kortom, heel fijn dat er eens in de zoveel tijd ook een solo-album van Steve uitkomt en het fijne van al die samenwerkingen met anderen is dan dat veel artiesten op hun beurt ook graag meedoen als Steve zelf een album maakt.
Zoals nu met ‘Walking Through These Blues’, uitgebracht op Quarto Valley Records met twaalf nummers waarop mij de basisbezetting niet geheel duidelijk is. Ik heb informatie over de credits gevraagd aan de marketingmanager van Quarto maar helaas… geen reactie. ’t Is wat het ’t is.
Tenminste dat dacht ik toen ik begon te luisteren en schrijven aan deze recensie, aan het eind waarvan jullie kunnen lezen hoe ik dan toch nog ergens de “credits” vond die ik jullie hierbij niet wil onthouden:
– Steve Postell op vocals (1 en11) en gitaar (1 t/m 9, 11 en 12)
– Iain Matthews op vocals (2 en 8)
– Bekka Bramlett op vocals (3)
– Glen Phillips op vocals (4)
– David Crosby op vocals (5)
– Kipp en Marky Lennon van Venice op vocals (6 en 10)
– John Michel en Michael Jude van Little Blue op vocals (7)
– Mark Shulman op gitaar (2, 5, 9 en 12)
– Jeff Pevar op gitaar (6)
– Waddy Wachtel op gitaar (7)
– Danny Kortchmar op gitaar (8)
– Tony Furtado op dobro en banjo (1)
– Greg Leisz op pedal steel (10)
– Leland Sklar op bas (1, 3, 4, 6, 7 en 10 t/m 12)
– Bob Glaub op bas (2, 8 en 9)
– Alfonso Jerome op bas (5)
– Michael Jerome op drums (1, 2, 5 en 9)
– Stevie DiStanisloo op drums (3, 6, 11 en 12)
– Steve Ferrone op drums (4)
– Craig MacIntyre op drums (10)
– Russ Kunkel op drums (7 en 8) en percussie (7)
– Ramon Yslas op percussie (1, 2, 4 en 6)
– Debra Dobkin op percussie (5, 8, 9 en 10)
– Dan Navarro, Suzan Postel en John Pratt op vocals (1 en 12)
– Jeff Young op vocals (2), keyboards (2 en 8)
– Peter Adams op keyboards (2 t/m 6 en 9 t/m 11) en accordeon (7)
– Mai Bloomfield op cello (7)
Zo. Dat hebben we!
En of het allemaal correct is? Garantie tot aan de deur! Het album begint met Bad Weather, met een mooi tokkelende akoestische intro door Tony Furtado op dobro en banjo. Veel backing vocals en een scherpe gitaarpartij van Steve met drukke begeleiding op bas en drums. Het is Bad Weather, “days go by and I’m missing you.” – “I don’t mind thunder and lightning,” – “with a love like ours, it’s going to be better…” Maar voor het zover is… Bad Weather. Mooi, een mooi “vol” nummer waarin instrumentaal en vocaal veel gebeurt. Mooi!
Het titelnummer van dit album Walking Through These Blues waarin Jeff Young van de band van Jackson Browne de lead vocals zingt en Iain Matthews de backing vocals – ik neem aan dat ik Iain Matthews niet nader hoef voor te stellen, of toch maar even voor de volledigheid en eerlijk: omdat ik het zelf ook zo leuk vind: Toen nog Ian Matthews maakte eind jaren 60 deel uit van de Fairport Convention van Richard Thompson met Sandy Denny als zangeres, tijdens de opnames voor hun derde album verliet Ian de band en begon Matthews Southern Comfort. Zoals zo vaak bij succesvolle bands ontstaan er daar uit weer andere bands die succesvol aan de weg timmeren. Naast Matthews Southern Comfort kunnen in dat verband nog Fotheringay, Plainsong en Steelye Span (All Around My Hat) genoemd worden. In 1970 had Matthews Southern Comfort een grote hit met een cover van Joni Mitchell’s Woodstock. Slechts een paar jaar later ontbond Matthews de band om solo verder te gaan en een aantal hele fijne albums uit te brengen. Voor wie dit album van Steve Postell goed vindt en daarnaast meer van Iain Matthews wil horen kan ik om te beginnen de 3cd-verzamelaar ‘Collected’ van harte aanbevelen. Dat geeft al een mooi overzicht van de fijne muziek van Matthews. In 2017 richtte hij de Matthews Southern Comfort weer op, inmiddels voor de 3e keer en in de bezetting was een belangrijke rol weggelegd voor onze eigen BJ Baartmans. Hun grootste succes was het in 2022 uitbrengen van The Woodstock Album met daarop een verzameling van 15 herbewerkte nummers uit de tijd van Woodstock, zonder dat Woodstock zélf daar op stond…!
Tijd om de draad weer op te pakken bij Walking Through These Blues. Ook weer zo’n fijne akoestische intro! Fijne percussie in een lekker lopende melodie. “There’s nothing more to gain, there’s noting more to lose,” – “I try to stay out of the rain, I’m looking for the truth and I’m Walking Through These Blues.” Heel mooi gezongen, mooi aan- vullende vocals en puik gitaarspel met een fijne keyboards eronder. Prachtig! Single?!
Buried Stone, met Bekka Bramlett op vocals en vooral lekker uithalend waar het nummer de vorm van een gospel krijgt, ook door de zware female backing vocals, die ook op andere momenten een heel eigen rol hebben. Handclaps! Mooie bluesgitaar, kristalhelder! Een strakke baspartij van Leland Sklar samen met de drums, lekker stuwend. Bekka is op zoek naar haar oude vriend Jack. Ze wil naar huis want de plek waar ze nu is, is zó koud… Like a Burried Stone…
How Far We’ve Come, waar Glen Phillips, zanger van Toad the Wet Sprocked de lead vocals zingt in een duet met Steve, terwijl Steve Ferrone uit de band van Tom Petty achter de drumkit zit. Een mooie terugblik over waar je vandaan gekomen bent en How Far We’ve Come. Goed passende akoestische gitaarpartij. Heel mooi! How Far We’ve Come en “How far we have to go.” Top!
Een beetje een raga-opening in When The Lights Go Out met David Crosby op vocals. Heel mooi! “What could you see, what would you be, When The Lights Go Out?” Zoals te verwachten ook weer heerlijk tokkelend gitaarspel met een diepe bas eronder. Prachtig!!! Dit heeft David Crosby dus nog net kunnen doen vóór zijn overlijden en goed te horen wat ik ook al op z’n laatste albums vond: Naarmate de jaren gingen tellen, ging David nóg beter zingen dan hij altijd al deed, ook in de hoogtijdagen van Crosby, Stills, Nash & Young. Fenomenaal goed!
Jeff Pivar die al succesvol was in de samenwerking met David Crosby in CPR (Crosby, Pevar en Raymond (James Raymond is een zoon van David) vinden elkaar opnieuw samenwerkend in 100 Years Old. Ook dit nummer wordt weer gezongen met hele fijne harmony vocals. Strakke drums, scherp gitaarspel. Raakvlakken met de Eagles zijn niet ontkennen! Top!
Opmerking terzijde:
Steve Postell speelt gitaar op het album ‘Sky Trails’ van David Crosby en op het wonderschone ‘For Free’ album van Crosby staat een door Steve, Crosby en zoonlief Raymond gezamenlijk gecomponeerde song I Think I. Aanbevolen albums om te gaan beluisteren!
Een beetje een Déjà Vu-intro voor Wait Until You Get Here, een nummer van Little Blue en dus zingen John Michel en Michael Jude van Little Blue hier terwijl Waddy Wachtel met Steve Postell op gitaar speelt.
Ter info: Ons kent ons, dus speelt Steve Postell ook zelf op het album van Little Blue Angels, Horses & Pirates… Logisch ook want hij was op dat moment gewoon lid van Little Blue. Als je jong en onervaren bent krijg je vaak te horen: Wait Until You Get There… wacht maar tot je groot bent, wacht maar tot je zelf kinderen hebt, allemaal welgemeende raad waar jezelf op dat moment totaal geen behoefte aan hebt. Wrang is het dan vast te stellen dat, zodra je “groot” bent en zelf kinderen hebt weet wat er tóen bedoeld werd! Een prachtig, hartstochtelijk gezongen nummer!
In In The Presence Of A King speelt Danny Kortchmar samen met Steve op gitaar. Een ietwat steviger aangezet nummer met een heerlijk tokkelende gitaar en een overheersende drums. Tijden van weleer herleven in deze folk song met de boodschap dat we alles krijgen wat ons hartje begeert omdat we In The Presence Of A King zijn. Wat kan er nog verkeerd gaan…
Iain Matthews doet weer vocaal mee in Until I Do, met een wonder- schone melodieuze intro. “I’m never gonna write another song about you… Until I Do.”
Kijk, dat is een nog eens een open deur intrappen. Ik doe “iets” niet meer… totdat ik het weer doe! Uiteraard prachtig gezongen. Mooi! Fijne harmony vocals alsof de tijd heeft stil gestaan! Top! Topperdetop!!! Hoeveel nummers op dit album kun je wel niet (..) succesvol als single uitbrengen?!
De broertjes Lennon van Venice leveren nogmaals een bijdrage, dit keer in Pipestone Lake, over een groot meer in Ontario, Canada en slechts een uurtje rijden van de grens met Minnesota, USA. Een heerlijk pedal steel-nummer (Greg Leisz) over dit rijke visgebied met helder water, zonder dat ik zelf ooit zou gaan vissen want die beestjes hebben toch ook gevoel. Mooi nummer.
Doffe drums, met frivole gitaarlicks beginnen aan Is This It, is dit alles? Ben jij het echt, ben ik hier werkelijk, of “is it me, trying to tell you that you left this world too soon?” Een mooie huilende gitaar om de “onbereikbaarheid van de werkelijkheid” te benadrukken. Mooi. Heel mooi!
We zijn aan het eind van dit absoluut prachtige album gekomen met als laatste nummer Wicked Wind waar Dan Navarro weer op gitaar speelt, Suzan Postel zingt en John Pratt drumt. En ja, Steve Postell heeft gezorgd voor een waardige afsluiter van bijna twaalf minuten! Dat wil zeggen… Steve mist z’n oude jas maar het kan ook zijn dat ie ‘m weggegeven heeft aan iemand die ‘m goed gebruiken kon… Mooie versregels waarin hij “the footsteps of the devil” achter zich hoort als een Wicked Wind. Een terugblik, “I lost some friends, made a few new,” mooi, mooi.
En voortdurend opgejaagd door deze Wicked Wind. Na een goede vijf minuten lijkt het alsof het nummer afgelopen is want dan is het stil… en na bijna twaalf minuten… afgelopen, geen hidden track, geen encore of wat dan ook, nee, gewoon bijna zeven minuten niets. Oftewel een overtreffing van 4:33 van John Cage…!
Ik heb nog rondgezocht op internet of ik het nummer kon vinden in een “echte” kortere speeltijd van vijf minuten, maar nee, niets, niente, nada, overal bijna twaalf minuten. Dáár begrijp ik de zin dus niet van, maar… in deze laatste zoektocht kwam ik op een Franse site wél de credits tegen van de (afzonderlijke)
nummers dus heb ik de recensie daarop herschreven om jullie, de bezoekers van Bluestownmusic.nl zo goed mogelijk van alle beschikbare informatie te voorzien!
Grappig dat het hele album de herkenbare sfeer heeft van wat je altijd voelt bij David Crosby, Venice en Iain Matthews. Heel fijn! Je beleeft eigenlijk een modern soort “Memory Lane”. Waar het hiervoor al eens aangestipt is geldt dat ook voor Steve Postell dat dit album weliswaar een Steve Postell-album is maar zonder dat er verder veel ruchtbaarheid aan wordt gegeven wordt het album wel “gemaakt” door een onwaarschijnlijk sterrenensemble! En dat sterrenensemble levert onder de leiding van Steve Postell een fenomenaal goed album af. Favorieten? 12 out of 12!
Dus…
Puur genieten!
Tracks:
01. Bad Weather
02. Walking Through These Blues
03. Buried Stone
04. How Far We’ve Come
05. When The Lights Go Out
06. 100 Years Old
07. Wait Until You Get Here
08. In The Presence Of A King
09. Until I Do
10. Pipestone Lake
11. Is This It
12. Wicked Wind
Website: https://stevepostell.com/