Review: Shaggy Dogs – Pinball Boomers
Shaggy Dogs – Pinball Boomers
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: First Offence Records
Release: 2025
Tekst: Gerard Haarhuis
Mocht je het nog niet weten, de Shaggy Dogs zijn van alle markten thuis. Van álle markten. Zoals ze zelf heel bescheiden zeggen: A little bit of this and a little bit of that, een ware melting pot. (Ja, Melting Pot is de titel van een zeer succesvolle single van Blue Mink met zangeres Madeline Bell (jaren 70)). Dat gezegd hebbende betekent natuurlijk ook dat er complete vrijheid is bij de keuze welke muziek er volgens de heren zelf een plaatsje verdient op elk volgend album. Die keuze, het resultaat van dat proces omschrijven de heren zelf als een blues ‘n’ roll fiesta. Zo is het ook met hun nieuwste album ‘Pinball Boomers’, geproduceerd door Nick Brine (ook Sea Sick Steve, Oasis en anderen).
De heren staan klaar om te beginnen, zoals het hoort keurig in pak! In de opener Who’s Gonna Vote vragen ze zich af wie er op hun zal stemmen. Nou, ik kan de heren gerust stellen: Douze points! Op dit nummer spelen heel duidelijk en zéér aanwezig blazers mee, maar zoals wel vaker, geeft de door de maatschappij aangeverde bio alleen de namen van de vijf bandleden en niet die van de blazers en ook niet van de veelvuldig optredende background vocals. Het zij zo. Ik kan alleen maar stellen dat als er geen blazers mee zouden doen dat dan het nummer een heel stuk magerder zou klinken. Andersom: Zo’n nummer kán niet eens zonder vette blazers!
In City Guy, een lekker swingend nummer, verontschuldigen de mannen dat ze er niets aan kunnen doen maar dat ze nou eenmaal een City Guy zijn. Female background vocals zoals ze ook vaak klonken bij Herman Brood. Als single van dit album is alvast Your Love Is Dynamite uitgebracht, een feestelijk nummer met dito bijbehorende clip! De bio vermeld als titel van dit nummer True Love Is Dynamite maar ze zingen echt dat Your Love Is Dynamite (..). Desondanks, lekkere gitaar, harmonica-refrein, kortom: FEEST! Met een harmonica begint Lee’s The Man, waarin ze zich met sterke background-vocals afvragen wie nu écht “the man” is. Alle namen komen voorbij maar op iedereen is wel iets aan te merken waarna hun gezamenlijke conclusie in koor klinkt dat Lee’s The Man!
Als je in de mist wordt verlaten, zou een Duitser zeggen: Mist!, dus My Baby Left Me In The Fog, verhaalt van groot verdriet, zware keyboards, gitaar, en harmonica brengen je gelijk op zo’n donkere, verlaten straat, een naargeestige omgeving en als je dan dáár in zo’n omgeving ook nog een belletje krijgt van je “baby” waarin ze maar even meedeelt dat het afgelopen is, ja wat dan? Zware slow blues. Dan weet je niet meer wat te zeggen en helaas komt er aan dit nummer dan ook geen happy end.
Up tempo gaan we verder met een onvervalste rock ‘n’ roll Talk Too Fast en na een aantal mooie, snelle soli, gaat het onze boys toch een beetje te snel af want she “talks too fast”! De Shaggy Dogs hebben al opgetreden in Frankrijk en veel andere Europese landen, ook in Canada en zelfs in Japan, maar We Could Have Been To China.
Nou, wie weet vindt Xi hun muziek wel heel erg goed te pruimen net zoals wij dat doen en komt er een uitnodiging… In het nummer komt van alles voorbij wat er allemaal “could be” t/m We Could Have Been To China. Leuke vondst. Trombone (!), gitaar en de alom aanwezige background vocals leiden naar een veelvuldig herhaald We Could Have Been To China.
Waar je in het leven ook allemaal tegenaan loopt, als het écht erg wordt trek je in het geval van de Shaggy Dogs gewoon de Wild Card. Mooie zware bluesrock, keyboards intermezzo, heavy drums en gitaarsoli brengen uiteindelijk rust waarin de zang duidelijk (en ook duidelijk verstaanbaar) overheerst en de instrumenten slechts subtiel ondersteunen, wat daarna weer over gaat in het stevige werk van het begin van dit nummer en afgesloten wordt met een herhalend trekken van de Wild Card.
Swingend, bebop, rockabilly in Go And Run, veel background vocals met veel “ook-aah’s”, blazers en Johnny krijgt maar één advies: Go And Run. Heerlijk stuwend nummer! Mooie gitaar-intro met harmonica in het laatste nummer van dit album Better Life, waarin Red zingt dat hij, na alles wat hij heeft meegemaakt, wacht op een Better Life, weer een mooie gitaar- solo en dan is het feest voorbij van dit album. En een feest is het, voor elk wat wils want “ a little bit of this and a little bit of that”.
Deze muziek omschrijven als pretentieloos zou de Shaggy Dogs te kort doen. Ongecompliceerd wel want je kunt horen dat de heren er zelf ook veel plezier aan beleven en ze slagen er zonder moeite in dat plezier op ons over te brengen.
De hoes van dit album bevat vanzelfsprekend een pinball machine waar de bumpers zijn getekend met karikaturen van de vijf bandleden. Een echte flipperkast waar ik in mijn jonge jaren vaak aan stond te spelen en maar oppassen dat je niet te hard aan de bak schudde om de loop van de pinball te beïnvloeden omdat dan
de kast op “TILT” sloeg.. Het is ondenkbaar dat een feestje met dit album van de Shaggy Boys op “TILT” slaat. Alleen maar heerlijke, gezellige muziek!
Tracks:
01. Who’s Gone Vote
02. City Guy
03. True Love Is Dynamite
04. Lee’s The Man
05. My Baby Left Me In The Fog
06. Talk Too Fast
07. We Could Have Been To China
08. Wild Card
09. Go and Run
10. Better Life
Band:
Red : Lead Vocals / Harp
Jacker : Guitar
Toma : Bass
Ben : Keyboards/ Backing Vocals
Vince : Drums