Review: Sean Taylor – First Light
Sean Taylor – First Light
Format: CD – Digital / Label: Sean Taylor Songs
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Op voorhand is bij het album ‘First Light’ van Sean Taylor duidelijk dat hij ons wil laten nadenken over de wereld om ons heen zoals hij is, was en misschien zou kunnen of moeten zijn… “I believe in the hope of love and the goodness of people.” In zijn nummers is het echter niet louter rozengeur en maneschijn, nee, hij schuwt het niet om kritische observaties in zijn teksten te verwerken.
Op het album staan elf nummers die hij zelf samenvat onder de noemer: A call to action with gentle reminders to remember love. Een nobele gedachte en een logische consequentie van wat ik hiervoor schreef over zijn kritische observaties. Zeven nummers heeft Sean zelf geschreven, twee samen met Mike
Seal en twee covers staan er op het album dat in eigen beheer is uitgebracht op zijn Sean Taylor Songs-label, als cd maar uiteraard ook volop digitaal beschikbaar is.
First Light is alweer zijn 14e album, na zijn debuutalbum ‘Corrugations’ (2006), ‘Angels’ (2007), ‘Calcutta Grove’ (2009), ‘Walk With Me’ (2011), ‘Love Against Death’ (2012), ‘Chase The Night’ (2013), ‘The Only Good Addiction Is Love’ (2015), ‘Flood & Burn’ (2017), ‘The Path Into Blue’ (2019), ‘Live In London’ (2020), ‘Lockdown’ (2021), ‘The Beat Goes On’ (2022) en ‘The End Of The Rainbow’ (2024).
Voor dit album heeft Sean gekozen voor de volgende bezetting:
Sean zelf op vocals, gitaar en piano en keys
Mike Seal op contrabas
Paulina Szczepaniak op drums en percussie
Brian Standefer op cello
Met een cello, naast de gitaar een van mijn favoriete instrumenten, in de bezetting en de opmerking van Sean dat Tom Waits, een van mijn grote favorieten, voor hem een grote inspiratiebron is en Keith Jarrett en John Martyn als zijn favoriete musici ziet, ben ik wel héél erg nieuwsgierig naar hoe hij dat vertaald heeft naar de nummers op ‘First Light’ !
En, o open deur!, daar kom ik alleen maar achter door naar het album te gaan luisteren…
Het album begint met de titelsong First Light, gelijk een prachtige intro op cello en Sean die het ochtendgloren bezingt met z’n geliefde, shining in the First Light. Een heerlijk kabbelende piano blijft onder het korte nummer doorstromen… Heel mooi. Ook met een naar ee climax toewerkend slot.
Nou niet bepaald een lofzang op Artificial Intelligence, “This is the age that time forgot, botox, Insta and TikTok, programme us how to look,” en laat ons ook nog eens op de “verkeerde” stemmen… Een bijna gemeen gezongen nummer in een vrij rustige melodie en bescheiden begeleiding op keys, bas en drums en een beetje harmonica. Een scherpe observatie van “ons” dagelijkse leven! Een goed in het gehoor liggend nummer, lekker ontspannen jazzy. Mooi.
In Britain’s Got Talent gaat de observatie van wat er rond om ons heen onverminderd door aan de hand van de ook bij ons geformatteerde talentenjacht, BN-ers in de jungle, gescripte verraders en meer van dat soort goed doordachte programma’s… Een lekker langzaam, dromerig begin, late night jazz met keyboards, waar echter de tekst niet minder scherp is verwoord! Alles komt voorbij! Logisch dat Sean fan is van Tom Waits! Vooral de instrumentale uitwerking van dit nummer is fabelachtig boeiend en gevarieerd. Heerlijk! Absoluut top! Qua opzet eigenlijk heel “klein” en “minimal” maar juist daardoor zo
ontzettend sterk omdat de tekst zó onvermijdelijk op de voorgrond treedt!
Manifiesto, is een cover en wel van Victor Jara een Chileense song- writer, bekend door zijn protestliederen en slachtoffer van het Pinochet-regime, door militairen vermoord tijdens de militaire staatsgreep in 1973. Hij was ook bewonderaar van de toen afgezette en eveneens vermoorde president Salvador Allende. Wat ons nu niet meer kan verbazen is dat later bleek dat “Amerika” de aanjager van deze machtsomwenteling was… Sean zingt dit nummer zoals hij het zelf omschrijft in een “north-west London Spanish”. Uiteraard klinkt het allemaal lekker Zuid-Amerikaans maar als ik de in het Engels vertaalde lyrics erbij haal zingt hij er over dat het moet, dat zijn gitaar het gevoel weergeeft van het land waarvoor hij zingt. Niet voor de rijken, maar voor het land, zijn land, “ons” land, Chili dus.
Onze eigen Cornelis Vreeswijk maakte in 1977 een album met elf songs van Victor Jara in een Nederlandse vertaling Het Recht Om In Vrede Te Leven. Indirecte verwijzingen naar Victor Jara kwamen in 1980 van de Clash met het album Sandinista met daarop heel specifiek het nummer Washington Bullets, in 1981 bracht Harry Sacksioni met Omdat Victor Jara Zong een ode aan Victor Jara, in 1987 U2 met One Tree Hill op hun album The Joshua Tree, in 1989 brachten de Simple Minds hun album Street Fighting Years uit waarvan het titelnummer werd opgedragen aan Victor Jara. Ook heel mooi: In 2004 bracht de Duitse metal band Heaven Shall Burn een album uit onder de titel Antigone met daarop het nummer The Weapon They Fear, en dat “wapen” is dan natuurlijk Victor Jara en zijn muziek. Tenslotte de door mij zeer gewaardeerde Calexico in 2008 met hun album Carried To Dust met daarop het nummer Victor Jara’s Hands: “Fence that fail and fall to the ground, bearing the fruits of Jara’s hands. En dit laatste wil ik gelijk gebruiken door te verwijzen naar het nummer Seeds, verderop op dit album. Victor Jara zelf heeft zo’n 25 albums op z’n naam staan.
In een door sax aangedreven opening van Little Donny Returns zingt “Little Donny” over Donald J. Trump en het zal duidelijk zijn dat Sean geen groot bewonderaar van de man is. Voor Sean is het een vervolg op een nummer met dezelfde strekking uit 2017. Lekker “slepend” nummer met naast de sax een minimale begeleiding van brush drums, bas, keys en percussie. Als melodie heel lekker, het inhoudelijke laat ik graag aan ieders eigen “smaak” over…
Een geparafraseerde quote van Dinos Christianopoulos “draagt” Seeds dat geschreven is rond de uitspraak “When they buried us, they didn’t know we were seeds.” Een tekst die voor het eerst opdook in Mexico bij het Zapatistisch Vrijheids Leger (EZLN), die vooral actief was in het zuiden van Mexico en zich onderscheidde van de andere in Midden- en Zuid Amerika actieve onafhankelijks- en guerilla-bewegingen dat ze niet zo zeer gewelddadig waren maar meer gebruik maakten van massamedia en het internet. En zo’n quote is natuurlijk een waarheid als een koe. Je ziet het op meerdere plekken op onze aardbol. Hoe zeer en zwaar je mensen soms ook meent te kunnen onderdrukken, uitsluiten of erger, het resultaat van dat alles is alleen maar het letterlijk zaaien van de volgende weerstand of opstand tot en met haat. Die Dinos Christanopoulos was een Griekse schrijver/dichter die ook veel over “rebetika” schreef, de Griekse blues! Seeds zelf is akoestisch op gitaar met percussie, lekker opzwepend ritme en ook weer min of meer “stiekem” gezongen. Het klinkt allemaal vrolijk en opgewekt maar dat is het heel duidelijk níet! Wat we ook allemaal doen in het leven, het komt in essentie neer op “zaaien en oogsten”, “you reap what you saw”, “karma” zo je wilt!
En hoewel dit album wel eens “vol” lijkt met protestsongs en andere “ellende” is het juist de bedoeling van Sean niet alleen de dingen bij hun naam te noemen maar ook een opening te bieden naar “eenbetere wereld” omdat dat op kleine schaal vaak zo verrekte eenvoudig kan zijn. Het begint bij onszelf! En op die manier kunnen wij ook weer Seeds zijn… In Everything, een love song, toont Sean ons dat achter de wereld vol stress en chaos zich de liefde bevindt.
Heel simpel op gitaar, bas en drums. Niet meer en niet minder. “You are all I need, you are everything to me.” Heel mooi!
We “schermen” ons af, achter onze schermen, laten niets en niemand verder toe, het is en blijft ónze wereld en van niemand anders. Pure armoe dus, in alle massaliteit eenzamer dan ooit. The Shield dus. Niets aan toe te voegen behalve dan dat het heerlijk klaterend gitaarspel is, een beetje zoals J.J. Cale. Mooi, mooi.
Een troosteloze beschrijving van de in grote steden gangbare “oplossing” om zoveel mogelijk mensen op een zo klein mogelijk stukje grond te willen huisvesten in die gigantische “tower blocks” in Poverty. Want dat is wat het is. Zeker als de lift defect is, of erger: als er brand uitbreekt… Veel piano en keys in een jazzy melodie met rustig aangeslagen drums, waarin Sean zingt met mooie harmony vocals. Aan het eind van het nummer klinken piano en keys toch een heel stuk dreigender…
Ik heb altijd de neiging All Along The Watchtower te zien als een nummer van Jimi Hendrix, wat het eigenlijk ook wel is, maar het blijft natuurlijk wel gewoon geschreven door Bob Dylan. Sean zegt er zelf over: “One of my favourite songs ever written.” Met z’n geheel eigen vocals geeft Sean, mét akoestische gitaar en percussie/drums een aparte twist aan dit al zo vaak gecoverde nummer, zeker als er een mooie, vrolijke vioolsolo in geplaatst wordt, die daarna blijft spelen om de tekst te blijven benadrukken. Heel mooi.
Murmurations, het natuurverschijnsel waarin een enorme zwerm spreeuwen een soort vloeiend ballet uitvoert in de lucht door in de prachtigste golven heen en weer te vliegen. Altijd een schitterend schouwspel! Een ode aan alle schoonheid die er is, altijd al was en altijd zal zijn. Als je het maar wil zien! Nu, eind februari, staan de krokussen alweer in bloei, zijn de vogels druk met het bouwen van een nest waarin de volgende generatie geboren moet worden. En wat dacht je van het fenomeen van eb en vloed en de conceptie en daarop volgende zwangerschap en geboorte…!
We worden omringd door zóveel schoonheid! “Sometimes there is too much beauty take, sometimes I feel that my heart may break, all is beauty in nature’s eyes, from the ocean to the highest sky, with you I will always come back for more.” Hij zingt hier een beetje als Robag Wruhme (Gabor Schablizki) met z’n zoontje in het laatste nummer Ende van het album Thora Vukk, lekker heen en weer tussen pappa en zoontje. Zoals het heet: Lekkere luistertechno.
En dat Ende is gelijk ook het einde van het album ‘First Light’ van Sean Taylor. Een heel bijzonder album. Moedig ook om in de huidige tijd, zeg maar gerust, protestsongs uit te brengen. Het pleit voor Sean dat de bedoeling ervan een duidelijke is, in de zin van ons “wakker” te maken en ervan te overtuigen dat er zoveel méér is, dan de beperkingen die we onszelf opleggen, elke dag opnieuw, en ja, we zijn er zelf bij, doen het zelf, stemmen bij verkiezingen, enzovoort…
Wat staat is een geweldig mooi album, elf gevarieerde nummers, met bij het onderwerp en tekst perfect passende begeleiding. Veel tijdloze onderwerpen want “wie het verleden kent, kent de toekomst…!” De hoes bij het album is ook prachtig, mooie duistere kleurstelling die ik toch wil uitleggen als: het is nooit zo donker of het wordt wel weer licht! And so be it! “11 uit 11” voor mij dit album! Niet alleen aanbevolen voor de muziek maar ook nog eens leerzame onderwerpen om over na te denken!
Tracks:
01. First Light
02. Artificial Intelligence
03. Britain’s Got Talent
04. Manifiesto
05. Little Donny Returns
06. Seeds
07. Everything
08. The Shield
09. Poverty
10. All Along The Watchtower
Website: https://www.seantaylorsongs.com/