Review: Rï Wolf – Sidewalk
Rï Wolf – Sidewalk
Format: CD – Digital / Label: Voyager Prop Records
Release: 2025
Tekst: Gerard Haarhuis
Rï Wolf wiens echte naam Darren Flowers is en onder die naam al een hele muzikale carrière achter de rug heeft, die hij beëindigde om een carrière in de sport op te bouwen, daarin geslaagd is maar daar een paar jaar geleden gelukkig een punt achter gezet heeft om van daar af een nieuwe muzikale carrière op te bouwen als Rï Wolf.
Rï Wolf is een grappige woordspeling, bedacht door Darren door zijn achternaam Flowers een beetje fantasievol achterstevoren te gebruiken waardoor dan Rï Wolf ontstond. En onder die naam heeft hij nu het album ‘Sidewalk’ uitgebracht op Voyager Prop Records.
Darren groeide op in Moore, Oklahoma woont tegenwoordig dicht bij de grens met Mexico in McAllen waar hij op de University of Texas een baan aangeboden kreeg als “sportcoach”.
Zijn interesse voor muziek gaat terug naar zijn kinderjaren waarin hij graag samen met zijn moeder allerlei liedjes zong en ook zijn oma Evelyn was uit hetzelfde hout gesneden en die laatste had ook nog een gammele piano in huis staan waarvoor Darren een fascinatie had. Muziek dus met de paplepel binnen gekregen! Naast een brede interesse in muziek is hij een groot fan van Bob Marley die hij omschrijft als “the Master of Melody”.
Ik heb het idee dat we Rï Wolf als artiest wel een beetje kennen. Tijd dus om die kennis te verdiepen door te gaan luisteren naar de tien nummers op zijn album ‘Sidewalk’.
Het openingsnummer heet Energy, een lekker stuwende melodie over een “she” met Energy in alles wat ze uitstraalt. Lekker, bijna gezellig gitaarspel, keyboards eronder en een mooi vast ritme door bas en drums. Heel mooi. En nog een keer dat heerlijk heldere gitaarspel, bijna al een Glockenspiel! Mooi.
Een klassieke, lekker trage, bluesmelodie in Holy Water. Het regent, mud on my shoes, blood on my hands… “Let it train,” want dat spoelt alles weer schoon, Holy Water dus. Heerlijke slide met strakke drums, mooie lange uithalen. Mooi.
Sedona, een lekker, landerige melodie die in overeenstemming is met de tekst want de reis van Rï gaat van Oklahoma naar Arizona om daar uit te komen in het plaatsje Sedona, lange tijd een traditioneel en klein boerendorp tot er zich in de jaren 60 steeds meer kunstenaars gingen vestigen, in de jaren 80 gevolgd door new age-aanhangers waardoor het dorp een centrum werd voor mensen die geïnteresseerd zijn in spiritualiteit. En over dat dorp zingt Rï met warme gevoelens in de zij-vorm. Lekker midtempo-nummer met veel variatie.
Veel handclaps met een “holle” drums begeleiden Rï in Cut & Shoot. Omdat Darren zo actief in de sport is geweest dicht ik de titel en de inhoud van het nummer toe aan de in de sport gangbare aanpak van het verlagen van het vetpercentage door minder calorieën te eten en van daaruit je prestaties te verbeteren, Cut & Shoot. In zijn bio geeft Rï aan nog steeds erg bezig te zijn met sport dus is het verklaarbaar dat hij eindigt met “Cut & Shoot, that’s what I do.”
Alle tekenen wijzen dezelfde kant op in Born On The Blacktop, als je geboren bent “on the blacktop”, en je “better be on my way.” Ook die verbinding is logisch. Lekker gruizig nummer met een jammerende gitaar die ook nog zoiets als een slide solo ten beste mag geven. Altijd onderweg. Altijd. Born On The Blacktop. Logisch toch!
De versnelling gaat een tandje hoger, snelle drums, voortdurend slidende gitaar, het werk is zwaar, sweat and mud, Breakin’ My Back. “Tried to pushin’ me up, but they keep pushin’ me down.” Buffelen tot je er bij neervalt, Breakin’ My Back. Ja, soms is het ongelijk verdeeld in de wereld maar Rï mag zichzelf troosten met de gedachte dat hij een fijn potje muziek maakt!
Onder het motto: Niets is wat het lijkt, volgt Devil Wears A White Dress. Duidelijker kun je het motto bijna niet verwoorden. Een echte instinker dus. Arme Rï, ze had een gezicht zo mooi als op een magazine, maar o wee, o wee… Devil Wears A White Dress. Lekker gemeen en rommelig, hoekige melodie met wel weer hele fijne uithalen op gitaar om daarmee de devil uit te beelden.
Zoals Sonny Landreth begint Rï aan Preachin’ Blues. Mooi. Hij wil graag godsdienstonderwijs hebben, zich aansluiten bij een kerk als preacher, zodat… hij nooit meer hoeft te werken! Ja zeg, wat is dat nu voor een instelling? Preachin’ Blues. Iedereen weet toch dat het gaat om “Practice what you preach!” Zoals vanaf het begin jammert de gitaar het hele nummer onder de vocals. Mooi.
Make Me Move, wil ik omschrijven als een moderne traditionele blues, waarin Rï er maar om blijft vragen Make Me Move. De vocals worden na elke zin gevolgd door een soort instrumentaal door gitaar gedomineerd antwoord. Een lekker eindstuk met een gitaarsolo. Mooi.
Als alles op z’n plaats valt kun je zeggen Right Where You Belong. En Rï is er van overtuigd dat als zij nu maar in z’n armen valt, dat ze dan Right Where You Belong is. Als alles zó eenvoudig was! Nee, beste jongen, er is meer nodig dan dat, maar goed, omdat dit het laatste nummer is op dit mooie album laat ik Rï in de waan, min of meer als dank voor dit album én in de wetenschap dat hij er vroeg of laat zelf wel achter komt dat er meer nodig is om Right Where You Belong te bereiken dan door je alleen maar in zijn armen te laten vallen. Ik stel voor dat hij daar op een volgend album op terug komt. Dan zijn wij ook weer van de partij.
Rï Wolf met ‘Sidewalk’.
Het is altijd iets moeilijker een solo album te “pakken” in een recensie. De artiest in kwestie is afhankelijk van z’n eigen capaciteiten. Zingen: geen probleem. Gitaar spelen: Ook niet en hier heel zeker niet! En dan komt het er op aan of de artiest nog meer instrumenten kan bespelen en hoe! Vaak openbaart zich dan de beperking van het solo album. Ook bij Rï is dat het geval. Hoewel hij er in slaagt veel variatie aan te brengen in zijn nummers zou ik er graag af en toe keyboards bij gehad willen hebben, of een enkele blazer. Dat geeft een nummer vaak net dat beetje schwung waardoor het je wél pakt, of in ieder geval méér pakt. Maar deze “kritiek” is niet meer dan een opmerking.
Desondanks heeft Rï Wolf met ‘Sidewalk’ gewoon een lekker album afgeleverd waar ik voldoende “favorieten” heb kunnen noteren! Holy Water, Sedona, Born On The Backtop, Breakin’ My Back, Make Me Move en Right Where You Belong. Sedona vind ik het beste nummer!
Tracks:
01. Energy
02. Holy Water
03. Sedona
04. Cut & Shoot
05. Born On The Blacktop
06. Breakin’ My Back
07. Devil Wears A White Dress
08. Preachin’ Blues
09. Make Me Move
10. Right Where You Belong
Website: https://www.riwolfmusic.com/