Review: Reckless And Blue – Seven Deadly Gins
Reckless And Blue – Seven Deadly Gins
Format: CD – Digital / Label: Independent
Release: 2025
Tekst: Gerard Haarhuis
Een nog niet zo heel lang bestaande band dit keer: Reckless and Blue met ‘Seven Deadly Gins’, een lekker album met tien volwaardige nummers. Het album is in eigen beheer geproduceerd maar de distributie vindt plaats via CD Baby.
Reckless and Blue is in 2017 opgericht door George Williams en na hun debuutalbum ‘Can’t Give Me The Blues’ in 2021 is dit hun tweede album.
De band bestaat uit:
– George Williams op “sigaardoosgitaar”, gitaar en vocals
– Allen Anderson op keyboards
– Tom Dillard op bas
– Steve Gaskin op drums
– Shaunda Fry die pas vanaf haar 50e professioneel begon te zingen, op vocals
en voor dit album is er versterking ingehuurd van:
– Anne Phillips en Ernie Martinez voor de backing vocals op (8 en 10)
– Jeff Miguel speelt saxofoon op (10) en op hetzelfde nummer speelt Derek Banack trompet
Het album opent met het heerlijk jankende Come Back met Shaunda Fry vocaal in de hoofdrol, waarin ze meer dan eens benadrukt hoe belangrijk het is dat “hij” terug komt bij haar, Come Back. Een lekkere inswinger met heerlijk slidend spel op zijn gitaardoosgitaar!
Lekker swingend gaan we verder met het titelnummer Seven Deadly Gins, waarin Shaunda weer de vocale hoofdrol heeft en bezingt hoe vervelend het is dat “hij” haar verlaten heeft en zij nu achter blijft met alleen haar Seven Deadly Gins. Sterke instrumentatie met gitaar en keyboards waar ook de nodige backing vocals aan toegevoegd worden. Ook een lekker nummer.
En de trammelant gaat maar door. Weer een klemmend beroep op, dit keer “haar”, om niet weg te gaan, eens rustig te gaan zitten en de zaak uit te praten en dat terwijl hij weet dat ze was “messin’ round with another man…” en blijkbaar verwijt de pot de ketel dat ie zwart zit want waar eerst George de vocalen over haar zong, geeft Shaunda tegengas door hem net zo te verwijten dat hij ook aan het rommelen is met een ander, waarna ze dan toch gezamenlijk in koor besluiten “Let’s do it all again.” en die conclusie verklaart dan gelijk de titel van dit nummer Triflin’ Blues. Een saloonachtig, sterk gezongen nummer.
Van hetzelfde laken een pak is Don’t Expect Me, waarin een glasheldere keyboards-solo verwerkt is. George beklaagt zich over “haar” en trekt een lijn. En dus… “Next time you see me, I’ll be with someone new!” Fijne gitaarsolo’s in een lekker stampend, voortstuwend nummer.
Een hele mooie bassolo aan het begin van Burnin’ Daylight, perfect ondersteund door rustige drums, waarna Shaunda er over zingt dat ze ondanks alles, het gevoel heeft haar tijd te verspillen. Zij komt steeds terug bij hem, “want to hold you close, but the harder I try, seems the further you go. Mooi bluesvol gezongen door Shaunda, subtiel scherpe begeleiding van de gitaar waarna het de bas gegund is het nummer in stijl af te sluiten. Heel mooi. Top!
Een heerlijke tekst in Can’t Give Me The Blues! Je kunt van alles met me doen, maak me blut, zwerf door de nacht, allemaal prima, maar één ding kun je niet, you Can’t Give Me The Blues. Afwisselend gezongen door George en Shaunda met heerlijk pianospel! En ook nog een hele mooie, vrij rustige gitaarsolo. En net als eerder geeft Shaunda George lik op stuk. Ze gaat er inderdaad van tussen en besluit dit mooie nummer met “I never gave you the blues, but you’ll have the blues, when I’m gone!” Mooi, mooi.
Lekker rammelend begint Shaunda samen met piano, drums en bas aan Shimmy Shakin’ Blues, een échte boogie! “Shimmy to the left, shimmy to the right,” van ’s morgens vroeg tot “Moon is risin’ high,” het blijft de Shimmy Shakin’ Blues. Elke boogie is goed, dus deze ook heel zeker!
If The Blues Was Whiskey, ja, wat dan? “If The Blues Was Whiskey, I’d stay drunk all the time.” Mooie midtempo blues met zwaar aangezette gitaar en stevig stampende drums met een mooie doorlopende ondertoon van de bas. Met een hele beste blues-solo op gitaar! Overtuigend gezongen door Shaunda met mooi ingebrachte backing vocals terwijl Shaunda besluit met “If The Blues Was Whiskey, I would drink it to the end.” Ben ik even blij dat de blues geen whiskey is want hoe zou anders dit mooie album tot stand moeten zijn gekomen? Mooi, mooi.
Een funky, kermisachtig begin door vooral de keyboards in Hey Pretty Baby waarin George vraagt “Hey Pretty Baby, won’t you look my way, talk to me woman, you will want to hear what I say.” Een echte aandachttrekker dus. Maar lekker stevig gespeeld met een hoofdrol voor de keyboards die er duidelijk zin in heeft…
Stormy Night In Denver waarop de blazers een deuntje meeblazen, een langzame “stormy night”-blues en terecht dat dit nummer als laatste aan de beurt is.
Het is altijd fijn als een album als eerste een inswinger heeft en als laatste een echte uitsmijter. Dát heeft Reckless and Blue goed begrepen. Lekker massaal, veel background vocals en ondanks alle sombere berichten over “slecht weer”, “lonely hearts” en dergelijke houdt Shaunda vast aan “memories sweet, praying for the day our souls will finally meet.” Maar… tot het zo ver is “In this darkness, my soul is sinking.” Mooi, echte vette blues!
En voor de 120e keer op Bluestownmusic.nl stel ik vast dat ook dit album er op zit. Zonder twijfel een heerlijk, gezellig en ongecompliceerd album met lekkere nummers, alleen in het laatste nummer blazers! Van mij mag het méér op een volgend album! Dat geeft de nummers nóg meer power! Goed en stevig gezongen waar ik het een vondst vind dat in menig nummer Shaunda “tegenover” George zingt. Goed gevonden en puik uitgevoerd.
Zonder de andere nummers te kort te willen doen heb ik de volgende favorieten: Come Back, Burning Daylight, Can’t Give Me The Blues, Shimmy Shakin’ Blues, If The Blues Was Whiskey en Stormy Night In Denver.
Met zoveel favorieten: Van harte aanbevolen dus!
Tracks:
01. ComeBack
02. Seven Deadly Gins
03. Triflin’ Blues
04. Don’t Expect Me
05. Burnin’ Daylight
06. Can’t Give Me The Blues
07. Shimmy Shakin’ Blues
08. If The Blues Was Whiskey
09. Hey Pretty Baby
10. Stormy Night In Denver
Website: https://recklessandblue.net/