Review: Pokey LaFarge – Travelin’ With Pokey Lafarge – Voice And Guitar Vol. 1
Pokey LaFarge – Travelin’ With Pokey Lafarge – Voice And Guitar Vol. 1
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Boxer Boy Records
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
In 1983 werd Andrew Heissler geboren in Bloomington, Illinois. Omdat z’n moeder hem regelmatig moest aansporen om een beetje tempo te maken, “schold” ze hem wel eens uit voor “Pokey” een vaak gebruikte bijnaam voor iemand die nogal traag of langzaam was. Van z’n ene opa die banjospeler was kreeg hij z’n eerste gitaar en een banjo. Z’n andere opa bracht hem veel bij over de geschiedenis van Amerika en dan in het bijzonder de American Civil War, de burgeroorlog, en de Tweede Wereldoorlog.
Toen hij 16 was hoorde hij Bill Monroe spelen en ruilde hij de gitaar die hij van z’n opa had gekregen in voor een mandoline. Deze Bill Monroe namelijk, ontwikkelde een muziekstijl die bekend kwam te staan als bluegrass. In eerste instantie alleen maar omdat de begeleidingsband van Bill de naam The Blue Grass Boys droeg. Vooral op mandoline ontwikkelde Bill een virtuositeit die tot toen nog niet gekend was. Later nam hij Earl Scruggs aan die hetzelfde deed op de banjo.
Langzaamaan begon Andrew ook zelf serieus muziek te maken en dat deed hij al snel onder de naam Pokey LaFarge omdat hij dat wel een passende naam vond. In 2006 bracht hij z’n eerste album uit, ‘Marmalade’ en daar is hij mee door gegaan zodat dit nu een recensie wordt van zijn twaalfde album,
‘Travelin’ With Pokey LaFarge – Voice And Guitar, Vol. 1’ dat uitgebracht is op zijn eigen Boxer Boy Records en waarop zes nummers staan, dus meer een EP dan een album. Het verschijnt als cd, vinyl en digitaal.
Het album bevat precies wat de titel zegt: Het is alleen Pokey op vocals en zijn gitaar. Meer niet. Alleen in het eerste nummer zingt Addie Hamilton de vocals, de vrouw waarmee hij sinds 2023 getrouwd is. En Addie heeft zelf ook al een aantal albums op haar naam staan. Uit het feit dat de titel ook nog een nummering heeft, Vol. 1, mogen we verwachten dat there’s more to come…
Zes nummers dus en het eerste is Ain’t No Grave, inmiddels ook al als single uitgebracht. Een onvervalste country met lange uithalen van vooral Addie en de stelling dat er geen graf groot genoeg is om zijn lichaam in te begraven. “There Ain’t No Grave to hold my body down.” Tegenwoordig is een natuurbegrafenis ook erg in de mode…
Een lofzang op z’n oude Pick Up Truck, een oud barrel maar Pokey vraagt wel met liefde aan zijn Pick Up Truck “to ride him to his baby back home, Pick Up Truck, take it up, take it up.” Heel fijn en helder gitaarspel. Met “Oeh”…!
Arkansas begint verrassend melodieus op die ene gitaar. Heel mooi. Gestrand in Arkansas terwijl de reis nog niet ten einde was…. Je zult het pech maar hebben te blijven steken in Arkansas… Ik ben er nooit geweest maar wat kan er erg zijn aan Arkansas dat bekend staat als de “The land of opportunity”? Ik zou zo zeggen: Van daaruit weer verder! Wat bijblijft van dit nummer is het heerlijke gitaarspel!
Voor mij is er maar één Josephine en natuurlijk is het die van de onlangs overleden Chris Rea over een van zijn dochters. Julia is de andere dochter en ook daar heeft Chris een nummer over geschreven. De Josephine van Pokey LaFarge is een hele andere Josephine. Deze Josephine is ook heel zeker niet een dochter van Pokey want ze rookt en drinkt, en daar maak je geen liedje over als het je dochter was, nee, het is meer z’n liefje waaraan hij vraagt hem terug te brengen naar Illinois, naar Bloomington, “to rest my weary bones”. Déze Josephine kent misschien al iemand van American Epic – The Sessions, een 2cd-album uit 2017 met nieuwe opnames van “oude” nummers op originele eerste elektrische opname-apparatuur. O.a. de Alabama Shakes doen ook een nummer op dat album, dat min of meer een “vervolg” op de 5cd-set onder de naam American Epic waarop dan 100 nummers staan in de originele uitvoering!
Pure country-gitaar in Walk Your Way Out Of This Town waarin Pokey een aantal eigenschappen bezingt die iemand kan hebben, maar als er geen goede relatie uit voortkomt dan wil Pokey haar graag een handje helpen to Walk Your Way Out Of This Town. En dat Pokey het meent blijkt wel uit zijn hartstochtelijke zingen en mocht dat nog niet overtuigen dan gooit hij er ook nog maar even een heerlijke solo uit. Mooi.
“Keep A Knockin’ but you can’t come in,” lekker snel gitaarspel. En hoe lekker dat spel ook klinkt en hoe bijna smachtend er ook op deur geklopt wordt, “Keep A Knockin’ but you can’t come in!” Basta!
En dan zijn er nog geen 19 minuten voorbij en zit ’t er op…! Ik ben nooit zo enthousiast over EP’s die als album worden gepresenteerd. Bij mij ligt de grens bij zo’n 30 minuten. Ik moet er eerlijkheidshalve bij zeggen dat hij zelf deze uitgave op z’n website wel als EP aanbiedt!
Daarom wil ik ook geen single recenseren tenzij Harry Radstake van Bluestownmusic.nl mij daar om vraagt. Uitgangspunt is dat ik graag wacht tot er een volwaardig album verschijnt. Geduld is een schone zaak. Dus ja, nog geen twintig minuten speeltijd. En het is allemaal heel gezellig tot best goed en twee nummers écht goed. Voor fans van Pokey Lafarge, en dat zijn er veel, is dit album een must have. Geen punt. Ze zullen ook niet teleurgesteld zijn. Voor de neutrale muziekliefhebber zie ik de toegevoegde waarde niet direct, te meer niet als ik zie/hoor wat er allemaal aan moois verschijnt (op volwaardige albums). Voor de fans dus heel zeker verplichte kost en dat dan terecht!
Tracks:
01. Ain’t No Grave
02. Pickup Truck
03. Arkansas
04. Josephine
05. Walk Your Way Out Of This Town
06. Keep A Knockin’
Website:https://www.pokeylafarge.net/