P.J.M. Bond – Coyote (King Of The Island)
P.J.M. Bond – Coyote (King Of The Island)
Format: CD – Digital / Label: Excelsior Recordings
Release 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
P.J.M. Bond, Paulus Jacobus Maria, geboren in Purmerend, opgegroeid in Volendam, waar hij al jong zong bij De Zangertjes van Volendam!, maar geen paniek, het kwam allemaal goed, tenslotte is Volendam de “muziekkweekvijver” van Nederland! Op latere, zeg maar volwassen, leeftijd speelde hij in bands zoals
Dandelion, maar werd hij ook vaak gevraagd als sessiemuzikant en heeft gewerkt met Judy Blank, die ik nog niet zo lang geleden mocht bewonderen in haar bijdrage op het album van Sam Lewis, waarin ze zingt op het mooie nummer The Light!
In 2023 bracht Bond het album ‘In Our Time’ uit, gebaseerd op de gelijknamige verhalenbundel van Ernest Hemingway. Daarvoor, in 2021, kwam ‘Sunset Blues’ uit, een EP met 7 nummers en nu dus weer een volwaardig album ‘Coyote (King Of The Island)’ dat uitgebracht wordt op Excelsior Recordings als cd en digitaal, waar elf nummers een plekje hebben gevonden en waarvoor Bond de volgende muzikanten om zich heen verzameld heeft:
P.J.M. Bond op vocals, gitaar en harmonica
Danny van Tiggele op bas
Jeroen Kleijn op drums
Theo Sieben, die ik ook kortgeleden gerecenseerd heb over zijn fijne album ‘Theodore‘, op gitaar, banjo en mandoline
Tijmen Veelenturf op fiddle
Daar waar ik het in het vervolg over P.J.M. ga hebben, volsta ik voor het gemak maar met “Bond”, want wie ben ik om Paulus te vertalen als Paul.
De titels van de nummers op dit album prikkelen al bij voorbaat de fantasie om nieuwsgierig te zijn naar waar de nummers over gaan! Zo begint het album met het titelnummer Coyote (King Of The Island) dat ook al als eerste single van dit album is uitgebracht en dat gaat over de huidige muziekbusiness waar het begrip “tribute band” zo hoog aangeschreven staat maar ook dat er steeds meer muziek “gemaakt” wordt met AI, waardoor er zo goed als geen “gevoel” meer overblijft, maar opnieuw: Geen paniek, ook dit komt, zoals alles, weer helemaal goed! Want net vanmorgen lees ik dat er in “platenzaken” tegenwoordig luistersessies georganiseerd worden waar liefhebbers van een nog niet verschenen album van hun favoriete artiest of band, gezamenlijk naar dat album kunnen luisteren, misschien een hapje en drankje erbij, met gelijkgestemden dat album beoordelen en in staat zijn dat album ook gelijk te kopen, met of zonder merchandise. Uiteraard is de vorm anders maar bij kwamen gelijk herinneringen naar boven toen ik “vroeger” op vrijdag en/of zaterdag naar mijn platenzaak in Enschede ging, van de familie Démoed, plaatsnam in zo’n geluiddichte box, waar een album op een puike platenspeler werd gelegd en ik dan met of zonder hoofdtelefoon ging luisteren om aan de hand daarvan te besluiten dat album wel of niet aan mijn verzameling toe te voegen. Bij de “populairdere” winkels zoals V&D, stond je aan een soort balie waarin twee “hoofdtelefoons” hingen, voor elk oor één die je dan, logisch, elk tegen een oor hield om zo naar het album te luisteren. Mooie herinneringen. Toen de Free Record Shop kwam was dat allemaal redelijk snel voorbij en waren alleen nog maar de “hardlopers” makkelijk verkrijgbaar. Als je iets daarvan afwijkend wilde hebben moest je bij “speciaalzaken” terecht zoals ik in Haaksbergen had bij “Geen idee”, die bestelde graag een album, zette een album op waarvan hij veronderstelde dat ik het mooi zou vinden. Enzovoort. Wat in de andere winkels “hardlopers” waren, belandde daar al snel in de bak met “koopjes” want daar kwam zíjn publiek niet voor.
Zo heb je in Hengelo nog steeds Popeye van Johan Dollekamp. Wereldberoemd!
Feit is ook nu, dat wat je ook allemaal “digitaliseert”, er is altijd een groep die het fysieke product in handen wil houden, het booklet wil lezen, enz. Díe groept neemt in omvang alleen maar toe! Ik hoor ook bij die groep die het fijn vindt, een lp of cd uit de hoes of doosje te halen, en tijdens het luisteren het booklet of de hoestekst te lezen.
Coyote (King Of The Island) dus. Een door de fiddle best wel countrymelodie waarin het wezen van de “coyote”, het róófdier, lekker bijtend (..) wordt beschreven en best gevoelig wordt gezongen.
De volgende titel wordt al gelijk waargemaakt in de intro, ook weer met fiddle, Sweet Music, heel fijn. Een trip round memory lane, van Laurel Canyon tot en met Amsterdam waarin de verbindende factor telkens de Sweet Music is. Heel mooi.
Ponderosa Pine, de tweede single van het album, heeft niets van doen met de Pondorosa ranch van de familie Cartwright, nee, het gaat Bond erom of je ooit in wat wij in Nederland de gele den noemen bent geklommen of dat je wel eens in de open lucht hebt gebivakkeerd aan de voet van een Ponderosa Pine, die exact zoals Bond erover zingt een grote boom is die tot wel 80 meter hoog kan worden en ja, je kunt er daadwerkelijk in klimmen omdat de boom zo goed als niet “scheurt”. Het hout wordt in Nederland, waar de bomen in cultuur, zo’n 20 – 30 meter hoog worden, vergeleken met grenen, die dan “grove den” heet en in Noord- en Midden-Europa veelvuldig voorkomt.
Een beetje als Paul Simon’s Slip Slidin’ Away, klinkt Strange Motel Room, ook in de vocals, waarin Bond in een voor hem vreemde motelkamer zit en zich afvraagt wanneer het ophoudt te regenen. Mooie melodie, gedragen door keys. Een mooie vaststelling dat het leven niet bedoeld is om alleen te blijven, net zo mooi als hij “haar” ontdekt in een voorbijgaande menigte. En met die overpeinzingen kan hij wel aan weer een nieuwe dag beginnen. Heel mooi!
Als derde single van dit album is What The Hell Am I Supposed To Do uitgebracht waarin Bond zich afvraagt of het allemaal waar is dat zij bereid is alles op te geven voor een nieuw leven… “You took my heart and broke it in two” dus ja, waar ben je in terecht gekomen en What The Hell Am I Supposed To Do, terwijl hij zoveel van haar houdt. Fijn gevarieerd snarenwerk en gevarieerd dan in de zin van gitaar, mandoline en pedal steel. Een mooie love song, misschien juist wel door de hindernissen die overwonnen moeten worden.
Onderweg in Amerika met z’n hond bij zich, mooie begeleiding op de achtergrond, Steinbeck, Charley & Riconante, waarin de namen in de titel een soort ijkpunten zijn voor Bond. Steinbeck is natuurlijk de befaamde schrijver, Riconante is het paard van Don Quichote en Charley komt uit een boek van Steinbeck, Op Reis Met Charley.
Smakelijk, Rotten Fish, en toch, over pogingen om de wereld te verbeteren. Piano-riedeltje erachter. Een momentopname van de huidige samenleving waar een enthousiaste fiddle een hoofdrol opeist in een toch redelijk kort nummer…
Country als in een treinmelodie, Bond legt een hele reis af, opnieuw door de States. Mooie drums, gitaar en opnieuw de fiddle, waarin stappen worden gezet om het oude leven vaarwel te zeggen en aan iets nieuws te beginnen! Bye Bye Old Ways (Ring In The New). Mooie solo van Theo op de pedal steel en mooi gezamenlijk instrumentaal einde waarin dit fijn gezongen nummer wegzakt. Mooi.
Je hoort wel eens “een emmer vol snot” maar Bucket Of Blood? Die Bucket Of Blood is dan bedoeld om je ziel in onder te dompelen en dan nog klinkt het allemaal heel vrolijk!
Een verhaal over Josie in de Canadese provincie Saskatchewan, vorm- gegeven in Josie (Under Saskatchewan Skies). Mooie lopende pianolijn, mooie backing vocals en mooi verhalend over Josie “walking with your head in the clouds…” Mooi gevoelig, liefdevol gezongen. Mooi.
Het laatste nummer op dit best wel dromerige, romantische album gaat over een Old Baxter, niet te verwarren met Lex Baxter die Old Shatterhand speelt in de Winnetou-films. Qua strekking een beetje vergelijkbaar met Old Man van Neil Young. Ook dit is country maar op een prettige manier. Met een mooi bezwerend maar rustgevend eind voor Old Baxter.
P.J.M. Bond is een liefhebber van Amerikaanse literatuur en daar legt hij als het ware een getuigenis van af op dit album. Reisverhalen dóór Amerika en Canada, John Steinbeck en meer, waardoor de verschillende nummers een verbindende factor krijgen.
Waardoor het album ook heel erg persoonlijk wordt en dat is mooi, moedig, kwetsbaar en zo. Tegelijkertijd observaties van het leven van alledag en dat alles maakt dit album best bijzonder. Het is geen album van dertien in een dozijn. Naar elk nummer moet goed geluisterd worden. Het verraderlijke is namelijk dat het zulke lieflijke melodieën zijn, terwijl de tekst juist wel kritiek aansnijdt, soms openlijk, soms verdekt.
Daarom vind ik dit een heel fijn album om naar te luisteren. Een stem waar je alleen maar van kúnt genieten, overwegend bescheiden begeleiding, soms iets meer fiddle, iets meer pedal steel maar altijd genoeg en niet te veel!
Favorieten? Natuurlijk! Sweet Music, Ponderosa Pine, Strange Motel Room, Bye Bye Old Ways (Ring In The New) en Josie (Under Saskatchewan Skies), de nummers die er qua “lading” bovenuit komen.
Maar als geheel, een heel fijn album dat nieuwsgierig maakt naar meer!
Tracks:
01. Coyote (King Of The Island)
02. Sweet Music
03. Ponderosa Pine
04. Strange Motel Room
05. What The Hell Am I Supposed To Do
06. Steinbeck, Charley & Rocinante
07. Rotten Fish
08. Bye Bye Old Ways (Ring In The New)
09. Bucket Of Blood
10. Josie (Under Saskatchewan Skies)
11. Old Baxter
Website: https://showcase.fm/pjmbond