Review: Omar Coleman & Igor Prado – Old, New, Funky & Blue
Omar Coleman & Igor Prado – Old, New, Funky & Blue
Format: CD – Digital / Label: Nola Blue Records
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Als 1 + 1 méér is dan 2 dan noemt men dat “synergie”, door 2 dingen samen te voegen ontstaat er iets groters dan wanneer die 2 alleen voor zichzelf zouden blijven. Dat verschijnsel doet zich ook wel eens voor in de muziek. Neem nou als voorbeeld de Amerikaanse harmonica-speler en zanger Omar Coleman, al een jarenlange carrière en een flinke discografie opgebouwd.
Dat zelfde kun je zeggen van de Braziliaanse bluesgitarist Igor Prado, ook een jarenlange carrière en ook een flinke discografie. Allebei dus grootheden op hun gebied. Maar als die twee besluiten samen een album te maken, dan ontstaat er zoiets als wederzijdse kruisbestuiving! Het klikt tussen beiden en je stimuleert elkaar tot het schrijven van een aantal nieuwe nummers die je voor het gezamenlijke album aanvult met een aantal zorgvuldig gekozen covers.
En het resultaat van die vruchtbare samenwerking is het album ‘Old, New, Funky And Blue’ geworden. Uitgebracht op Nola Blue Records als cd en ook digitaal beschikbaar.
Elf nummers staan er op en die worden volgespeeld en gezongen door de volgende bezetting:
Omar Coleman op (backing) vocals en harmonica
Igor Prado, op (backing) vocals en linkshandig op een rechtshandige elektrische gitaar en één nummer op akoestische gitaar en daarnaast ook nog bas op drie nummers
Yuri Prado, broer van Igor, op drums
Juninho Isidoro ook op drums
Ted Furtado op bas, behalve de nummers waar Igor de bas hanteert
Denilson Martins op sax
Bruno Belasco op trompet
Luciano Leaes op piano
Felipe Magon op orgel
Rodrigo en Eduardo Belloni op gitaar
Daarnaast doen er nog een aantal harmonicaspelers mee zoals:
Kim Wilson, Mitch Kashmar en Rod Piazza
en ook dan is de line-up nog niet compleet want zonder dat ze gecrediteerd worden op één of meer nummers leveren:
Lynwood Slim, Junior Watson en Sugaray Rayford
ook nog ergens een bijdrage aan dit album…
Het album opent met een klassiek thema in I’m Leaving My No Good Woman. Ja, op enig moment als je kaalgeplukt bent door een in eerste instantie “good woman”, dan komt het besef dat het tijd is om I’m Leaving My No Good Woman. Een stevige melodie, funky, hoekig, vette blazers en een pleidooi dat “hij” er alles aan gedaan heeft maar het heeft niet mogen baten, dus I’m Leaving My No Good Woman! Lekker kippig gitaarspel af en toe met puike blazers! Mooi.
Enorme cadeaus kunnen soms geen enkele indruk maken als het enige dat gewenst is, “een tuut met liefde” is. Nou dat komt dan mooi uit: I Only Have Love, van Randle, Mitchell, Hodges en Seymour, met een swingende harmonica die de vocals heel fijn begeleidt. “Not born with a silver spoon,” Nee, “I Only Have Love for you.” Ook weer vette blazers die er een herkenbare soulmelodie van maken met de andere instrumenten in een minimale begeleiding terwijl de harmonica er onverminderd boven uit klinkt en samen met de gitaar nog een solo vergund is. Dit lóópt als een trein! Ook mooi dus.
In het zelf geschreven Cut You Loose gaat het weer om de ondankbaarheid van “haar” die hem doet besluiten “to Cut You Loose and wave goodbye!” Een nieuwe lente, een nieuw geluid! Nieuwe kansen! Weer fabelachtig en razendsnel gitaarspel. Puik. Lekker stevig met de blazers iets meer op de achtergrond en aan het eind nog slechts een verzoek: “Stay away babe, move along, so long” waarna de blazers het nummer ook letterlijk uitblazen!
Op heterdaad betrapt met een ander kan slechts een ding betekenen: Moving On To Better Days. “Caught you redhanded!” dus “I’m leaving you baby and I won’t come back, you can keep your lies and your cheating ways because I’m Moving On To Better Days.” Lekkere dreunende en funky melodie waarin de kwaadheid van Omar goed tot uitdrukking komt!
Meer pratend dan zingend, Answer Your Phone, waarin Omar maar blijft vragen “Why don’t you answer your phone?” Ook weer lekker funky met een swingend orgel en een messcherpe gitaar, met hoge vocale uithalen in dit nummer dat lekker stuwt en jaagt, maar… de telefoon wordt niet opgenomen, ook niet na een lekker lange gitaarsolo, begeleid door orgel en drums. Een echte stamper dit met een aflopend kippig riedeltje als afsluiter.
Een jaren 60 gitaar-intro, mooi vloeiend, romantisch ook. I Let A Good Girl Go, van Syl Johnson. Niet goed opgelet. Zo dichtbij en nu is ze er niet meer, evenniet opgelet waardoor ze weggelopen is. En dat alles ook nog zonder haar ooit te vertellen dat ze de “special one” was voor hem. En nu kan hij zich alleen zelf verwijten maken. Heerlijke akoestische gitaar-melodie zonder noemenswaardige andere begeleiding! Heel mooi. I Let A Good Girl Go. En natuurlijk krijg je de gedachte niet meer weg hoe anders het gelopen zou zijn als… Mooi.
Handclaps beginnen aan een soort rap in Brown Nosin’ Man, zoiets als Rudolf The Red-Nosed Reindeer, maar dan anders. Lekker speels met afwisselende vocals en veel background vocals. Mooi vrolijk en aanstekelijk!
I Wanna Do The Do, van Leon Huff en Bobby Rush, brengt de voetjes van de vloer. Er wordt gedanst, “all night long, till the break of day!” It’s party time, meeswingende harmonica, veel opzwepende background vocals, eenvoudig repeterend orgeltje erbij en het feest is compleet. I Wanna Do The Do. Wie niet?! Strakke drums, dikke vette bas en een onweerstaanbare harmonica! Naar eigen zeggen: “It gives me goose bumps!”
Een groot “klassiek” aangezette intro met scherpe gitaar voor Don’t Give It Away, ook weer van Syl Johnson. Een echte, lekker lopende soul! En welgemeende waarschuwingen van Omar: Don’t Give It Away! Klopt helemaal, wees er zuinig op, je kunt het maar één keer weggeven! Dont Give It Away.
Persoonlijk heeft het mij nooit zo geboeid dat Night Fishin’, van Bobby Rush. Overdag trouwens ook niet. Ik heb het slechts een enkel keertje gedaan, met collega’s, een sociale gebeurtenis dus en dan “moet” je wel… Maar Omar kan er blijkbaar geen genoeg van krijgen en kan urenlang aan de waterkant zitten met een hengeltje en een bakje met aas. Wel een lekker up tempo nummer natuurlijk met een hoofdrol voor de harmonica en hij zoekt natuurlijk een vrouwelijke schoonheid om hun liefde voor het Night Fishin’ gezamenlijk te beleven. Thermosfles met koffie, broodjes, wat wil een mens nog meer? Misschien een lekker blues-album met oortjes in?
Ook de traditionele “blues-trein” ontbreekt niet op dit album van Omar Coleman & Igor Prado, Blue Line Train In Chicago. “Blues may come, blues may go, but this train is always true, Blue Line Train In Chicago, I’m ridin’ home with you.” Zoals het hoort een minimale begeleiding, een beetje drums en percussie en natuurlijk de akoestische gitaar. Oh ja, natuurlijk geeft de harmonica aan dat de Blue Line Train In Chicago gaat vertrekken! Voor mij het beste nummer van dit album dat afgelopen is als de trein het station binnen gelopen is!
En als weetje: Naast de Blue Line Train In Chicago zijn er nog vijf van zulke lijnen en die heten… Red, Green, Purple, Pink en Yellow en gezamenlijk verzorgen die het plaatselijke vervoer, non stop, 24/7 en daarmee zijn Chicago, New York City en Kopenhagen, de drie steden in de wereld die het openbare vervoer binnen hun gemeentegrenzen zó hebben georganiseerd. 24/7 dus en werkelijk non stop!
‘Old, New, Funky And Blue’. Dat is precies wat je krijgt!
Omar Coleman & Igor Prado beloven dus geen noot teveel. Alles zit er in, in dit album. Old, in de zin van de covers, New, door de nieuwe zelf geschreven nummers, Funky, heel zeker! en Blue(s) ook absoluut. Eigenlijk qua opzet een écht klassiek blues-album met elf gevarieerde nummers, heerlijk gezongen, prima harmonica, lekkere gitaar, vette blazers, enzovoort.
Terwijl ik aan het luisteren was realiseerde ik me dat ik aan het eind van deze recensie geen favorieten zou gaan noemen. Waarom ook? Het album is ontzettend gevarieerd en het komt dan altijd op de “eigen smaak” aan of je iets mooi, of nog mooier vindt.
Als conclusie kan ik alleen zeggen dat het een lekker stevig album is. Ik heb er écht van genoten. Ik hoop jullie ook. Ik verwacht dat Omar Coleman & Igor Prado niemand zullen teleurstellen. Aanbevolen dus!
Tracks:
01. I’m Leaving My No Good Woman
02. I Only Have Love
03. Cut You Loose
04. Moving On To Better Days
05. Answer Your Phone
06. I Let A Good Girl Go (moet je nooit doen!)
07. Brown Nosin’ Man
08. I Wanna Do The Do
09. Don’t Give It Away
10. Night Fishin’
11. Blue Line Train Chicago
Website:
https://www.omarcolemanmusic.com/
https://www.facebook.com/igorpradoband