Review: Muddy What? – Neon Soul
Muddy What? – Neon Soul
Format: CD – Vinyl LP – Digital
Label: Howlin’ Who Records
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Zus en broer, Ina en Fabian Spang, Ina op gitaar en mandoline, Fabian op vocals en gitaar, vormen samen met Michi Lang op bas en Manfred Mildenberger op drums, Muddy What?, met zo’n woordspeling als bandnaam, gelijk het bewijs dat onze oosterburen wel degelijk humor hebben. Nog meer bewijs? Hun albums brengen ze uit op hun eigen Howlin’ Who Records!
En hoewel ik ze liever hoor dan zie omdat ze op het podium nogal overdreven gebaartjes maken, vind ik hun vorige album ‘Live At Victorian Teatern’ (2025) helemaal te gek. Vooral het spel van Ina op gitaar en mandoline is fenomenaal. Zodanig fenomenaal dat ze die rare gebaartjes helemaal niet nodig heeft!
Maar goed, it’s the music that counts.
Zoals ik al zei brengen ze ook dit nieuwste album ‘Neon Soul’ uit op hun eigen Howlin’ Who Records, als cd, vinyl en digitaal.
Hun eerdere albums zijn ‘Gone From Mississippi’ (2018), ‘Dancing In The Halls’ (2019), ‘Blues For You’ (Live) (2020), ‘Spider Legs’ (2022) en dus het al genoemde ‘Live At Victoria Teatern’ (2025).
Op het album staan negen nummers en uitgezonderd de covers (..) zijn de songteksten meegeleverd. Het titelnummer Neon Soul is de opener van het album.
Gelijk een lekker stampende melodie, een dikke vette blues waarin Fabian zingt als een soort Roger Chapman van The Family. Het laatste wat ik van hém heb gehoord is het fantastische Imbecile op het album Tarot Suite Mike Batt & Friends. Terwijl Fabian zingt knalt Ina er onophoudelijk onder door met haar
scherpe gitaarspel, af en toe solerend. Strekking van de tekst is zo ongeveer: Er zijn van die nachten, er gebeurt van alles, meestal niet zo goed, geen idee wat je er van verwacht had, Fabian stelt z’n vragen aan hogerhand maar krijgt eigenlijk geen antwoorden. Persoonlijk heb ik daar geen probleem mee want dit is gewoon een lekker stevig stuk muziek!
The Lonesome Death Of Hattie Carroll, een nummer van Bob Dylan, een lekkere snelle uitvoering met fabelachtig snel, helder en scherp akoestische spel van Ina! Absoluut top! Het hele levensverhaal van Hattie Carroll wordt uit de doeken gedaan door Fabian, van haar tien kinderen tot en met haar eenzame dood.
En steeds weer dat heerlijke, frisse “riedeltje” van Ina. Daar krijg ik geen genoeg van! En “riedeltje” bedoel ik dus niet geringschattend! In tegendeel!
Letters On A Line, er is sprake van een Anselm maar “ich bin mir nicht im Klaren” of dat over Anselm Grün de schrijver gaat. Het zou kunnen want het gaat er in de tekst om dat er woorden van de grond worden opgeraapt en als hij door een stevige wind een aantal woorden kwijt is en “haar” dat vertelt, lacht ze en zegt: “Don’t worry, I’ll send more words to add.” Die woorden worden de volgende dag bezorgd in een envelop. De woorden daaruit zet hij zorgvuldig op z’n juiste plek en de woorden die op de grond lagen worden zorgvuldig schoongemaakt en in een kruik gedaan, bij de woorden die eerder al eens gevallen waren
en met elkaar hun eigen verhalen maken, verhalen om verder te vertellen…
Tales Unveiled And Secrets Sealed, ach, wat kan die Ina toch heerlijk spelen! Prachtig! En ze gaat maar dóór! Er zijn van die geheimen die je alleen elkaar verteld en daar moet het ook vooral bij blijven omdat je dan zeker weet dat het geheim blijft! “Because we both know this tale must not be unveiled.” Heel, heel mooi!
In Lost Symphony gaat het eerst om het voortdurend checken van je schermpje terwijl je niet meer waarneemt wat er rondom je heen gebeurt zoals dat bijvoorbeeld de melk voor de zoveelste keer overkookt, en weer een nieuw gezicht in je scherm, elke dag anders en toch elke dag hetzelfde, elke dag dezelfde symphony die je ook morgen en de dagen daarna kunt herhalen óf eens iets anders kunt gaan doen… “You can keep playing your Lost Symphony, or choose to write a different song.” Een heerlijke gitaarblues!
Uncontainable, kennen we ook al van het vorige live album ‘Live At Victoria Teatern’, een fijn nummer dat het gevoel overbrengt wanneer je ergens geen grip op krijgt, wat je ook doet. Lekker jazzy, kippig spel van Ina, lekkere bas van Michi en strakke drums van Manfred! En dan weer een fijne hoofdrol voor Ina, fijntjes afgewisseld met de bas. En Fabian brengt het hele verhaal over aan de hand van een blik verf dat maar niet dicht wil blijven, waaruit klodders lekken, enzovoort… Aan het eind heeft ie er vrede mee dat het loopt zoals het loopt. Who cares…
Het volgende nummer is Blind Willie McTell, opnieuw een nummer van Bob Dylan, lekker aanzwellend in een herkenbare Dylan-stijl. Een heel verhaal over het leven zoals dat vroeger was op de plantages en aan het eind van elk couplet wel de conclusie dat “But nobody can sing the blues like Blind Willie McTell.”
En hoewel pas het volgende nummer van Hendrix is, laat Ina al een beetje horen hoe haar gitaarwerk er nu en straks zal gaan klinken.
Voodoo Child, bijna overbodig te zeggen dat dit nummer van Jimi Hendrix is en het begint gelijk zwaar aangezet, zware drums en bas, vette gitaar en uithalende vocals van Fabian maar het kan niet anders dan dat de hoofdrol toch echt voor Ina is die er een heerlijk diepe en tóch vloeiende melodie van maakt. Lekker lopend! Dat had nog wel een half uurtje langer mogen duren, maar ja, dat geldt wel zo’n beetje voor álle nummers op dit album!
Alleen begeleidt door een doffe drum, begint Ina aan Ina’s Lullaby, een instrumentale afsluiter van dit album, met ook nog wat percussie en overbodig te zeggen dat dit een heel fijn nummer is, mooi melodieus, een beetje Albatross en toch helemaal Ina Spang!
Terecht dat zij dit album afsluit met een “solo”-nummer! Het album ‘Neon Soul’ van Muddy What?
Negen nummers, drie covers van grootheden, zes zelf geschreven nummers waarbij ik het gevoel heb dat de teksten vaak een beetje “gemaakt” zijn, “gezocht” ook. Maar misschien moet ik het album nóg een aantal keren beluisteren. Datzelfde gevoel heb ik bij het zingen van Fabian ook, dat had ik al bij hun vorige (live) album en dat is niet “beter” geworden. Te nadrukkelijk vind ik het. Doe gewoon jongen, dat maakt jullie prestatie veel volwassener. Maar… een kniesoor die daar een punt van maakt want gelukkig is er het linkshandige snarenwerk van Ina op een rechtshandige gitaar en mandoline. Melodieus, scherp, kippig, gevoelig, Ina heeft het allemaal in huis en laat je er voor de volle 100% van genieten.
Ondanks mijn puntjes van kritiek is Neon Soul gewoon een hartstikke fijn en goed album waarop ik mijn volgende favorieten heb gevonden:
The Lonesome Death Of Hattie Carroll, Tales Unveiled And Secrets Sealed, Lost Symphony, Uncontainable, Voodoo Child en Ina’s Lullaby.
Aanbevolen dus!
Tracks:
01. Neon Soul
02. The Lonesome Death Of Hattie Carroll
03. Letters On A Line
04. Tales Unveiled And Secrets Sealed
05. Lost Symphony
06. Uncontainable
07. Blind Willie McTell
08. Voodoo Child
09. Ina’s Lullaby
Website: https://www.muddywhat.de/