Review: Molly Healy – With The Wind – An Orchestral Dance Music Suite
Molly Healy – With The Wind – An Orchestral Dance Music Suite
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Independent ODM (Orchestral Dance Music)
Release: 2025
Tekst: Gerard Haarhuis
Een subtitel als ‘An Orchestral Dance Music Suite’ maakt natuurlijk op voorhand nieuwsgierig, zeker gecombineerd met de hoofdtitel van het album van Molly Healey ‘With The Wind’. Dit is inmiddels haar 5e solo-album album. Nadat ze al twee albums had gemaakt met Dallas Jones in 2014 en 2015 begon ze in 2015 met haar ‘Nightbirds’, in 2017 gevolgd door Human terwijl in datzelfde jaar ook nog ‘Circles’ verscheen om in 2022 Lotus uit te brengen en nu dus
‘With The Wind: An Orchestral Dance Music Suite’. Enkele nummers op dit nieuwe album staan ook op de vorige albums van Molly.
Volgens de bio brengt ze een mix van diverse stijlen, klassiek, minimal en ambient met beats, om het maar eenvoudig proberen uit te leggen of te duiden… Ze brengt het album waarop negen nummers staan die echter geacht worden één geheel te vormen, een suite dus, uit op haar eigen ODM (Orchestral Dance Music)-label uit maar het is ook beschikbaar op Bandcamp.
Omdat ze zelf veel instrumenten bespeelt heeft ze de bezetting op dit album klein kunnen houden:
– Molly Healey zelf zingt en speelt viool, cello, piano, synths en akoestische gitaar
– Annabelle Moore speelt elektrische gitaar op het laatste nummer op het album A Forest, inderdaad van The Cure, en dat maakt me zeer nieuwsgierig!
– Zach Harrison speelt elektrische gitaar op White Noise
– Dave Tough drumt, speelt bass synth en verzorgt de fx programming
Om aan te geven dat de afzonderlijke nummers samen een suite vormen noteer ik ook net als Molly de Romeinse cijfers vóór de titel. Het openingsnummer I. Circles, ook het titelnummer van haar album uit 2017. Een lekker doorlopend nummer, dromerig gezongen door Molly met veel, laat ik het maar kunstmatige percussie noemen, in het volle besef dat de synths en fx er verantwoordelijk voor zijn. Voor een fan van Brian Eno c.s. als ik is dit hele puike muziek! (En ja, ik weet het, ik heb zo m’n favorieten, maar als je in mei 1968 begonnen bent met het voor mij tóen een hele nieuwe wereld openbarende A Whiter Shade Of Pale van Procol Harum, dan kan het bijna niet anders dat je in de periode tot nu aan toe, meer dan één favoriet hebt!)
II. Hands Of Time ook héél mooi! Het is inderdaad een goed uitpak- kende combinatie van viool en vooral cello met de beats en drums. Subtiel pianootje erbij, quasi handclaps maken een mooi gevarieerd geheel. En alles wat er met ons en de wereld gebeurt ligt vast in de Hands Of Time. Ook heel mooi en vooral ook mooi gezongen.
Ook van haar album ‘Circles’ komt III. White Noise, het nummer waarop Zach Harrison de elektrische gitaar speelt die trouwens in een andere studio is opgenomen dan waar het album zelf is opgenomen. Een lekker stuwend nummer met veel drums en beats, aangevuld met de nodige synths, al met al lopend als een trein. Heel stiekem worden hier nogmaals Cirkels bezongen terwijl ook dit nummer toewerkt naar een climax met een buitengewoon felle vioolsolo!
Een mooie pizzicato-intro op IV. With The Wind waar de viool daarna weer gestreken wordt, begeleid door de hele diepe bass synth van Dave Tough. Heel feëriek, melodieus en bijna sprookjesachtig… Prachtig prominent vioolspel, lekker heen weer! Doet af en toe denken aan het deel uit Mr. Barnum Jr.’s Magnificient And Fabulous City van Alquin op hun allerbeste album ‘The Mountain Queen’… Een prachtig instrumentaal nummer!
V. Eye To Eye staat ook op Lotus uit 2022 en geeft meerdere voorbeelden van het begrip Eye To Eye in de zin van confrontatie. Een bijna latin-percussie van de beats, een fijn golvende piano en vrij rustig gezongen in ook hier weer een absoluut lópend nummer! Steeds méér stampend met mooi gitaarspel van achtergrond naar de voorgrond. Een zodanig opzwepende melodie dat je er een Spaanse danseres bij ziet dansen…
Pizzicato op de cello leidt VI. Frozen On The Edge Of A Cliff in. Mooi “beschermend” gezongen met spaarzame beats terwijl de pizzicato sterker wordt, net als de drums. Een heel mooi, vol nummer waar je heerlijk bij wegdroomt…
VII. The Crow staat zowel op ‘Circles’ als op ‘Nightbirds’ uit 2015, weliswaar beiden in een kortere uitvoering dan hier. Op de hoes van dat laatste album staat niet geheel toevallig ook nog een kraai afgebeeld. De uitvoering is niet alleen zo’n twee minuten langer maar ook zwaarder aangezet dan de eerdere versies en dat doet het nummer goed. Voortschrijdend inzicht en/of ontwikkeling van smaak? Maakt niet uit. Ook dit nummer stapt er weer lustig op los, begeleid door hele hoge vocale uithalen door Molly om er dan weer lekker vlot vioolspel op te laten volgen!
Ook van ‘Nightbirds’ stamt VIII. The Hawk. Met de intro van dit nummer waan ik me op een zandpad langs een boerenerf en natuurlijk vliegt er dan ook nog een havik rond. Op mijn vergelijkbare fietstochten is het meestal een buizerd maar voor de sfeer van dit nummer maakt dat niet uit. Sowieso ontroeren roofvogels mij, al was het al door hun scherpe blik en de spanwijdte van hun vleugels. Kracht! In optima forma. En kracht is wat er uit dit nummer straalt, van af spat. Ook weer heerlijk instrumentaal. Waarom zou je zingen als een nummer al “af” is.
Ik heb gelijk het album met de ‘Greatest Hits’ van The Cure maar weer eens tevoorschijn gehaald terwijl IX. A Forest draait van Molly met Annabelle Moore heel fantastisch op elektrische gitaar! Van The Cure vond ik het al zo’n mooi lopend nummer. Heerlijk. Hier dus niet minder. Mooi “winderig”, With The Wind…, aangezet en weer heerlijk geheimzinnig begeleid heel mooi gezongen door Molly.
Laat ik het kort houden: Dit is geen blues!
Op Bluestownmusic.nl staan gelukkig heel vaak albums mét recensies die niet in een vakje te plaatsen zijn omdat er ondanks de vele vakjes die bedacht zijn om ons gevoel van een zekere orde te bevredigen er – nogmaals – gelukkig muziek gemaakt wordt die over zóveel grenzen heen gaat en zoveel soorten muziek met elkaar verbindt waardoor er een als het ware organisch geheel ontstaat en dus in geen enkel vakje is te plaatsen. Het is zoiets als De Kameleon van de broertjes Hielke en Sietse Klinkhamer, het ene moment is boot rood, even later groen of toch meer blauw…
Voor de jongeren onder ons:
De Kameleon is een serie jeugdboeken waarin twee broertjes Klinkhamer een oude badkuip ombouwen tot motorboot en omdat ze geen geld hebben om verf te kopen, mengen ze allerlei restanten door elkaar met het net beschreven effect tot gevolg. Met die boot beleven de broertjes een aantal boeken lang de mooiste avonturen. Vanaf 2003 zijn er aantal speelfilms over De Kameleon gemaakt.
Terug naar Molly:
Bij dat soort muziek mág je stoppen met in vakjes te denken, het enige dat je móet doen is: Genieten!!! Zo’n album is ‘With The Wind: An Orchestral Dance Music Suite’ van Molly Healey!
Negen “nummers”, nee, negen onderdelen van één geheel, een suite! Perfect samenspel tussen vooral viool en cello met drums, aangevuld met gevarieerde “stukken techniek” maar dat laatste dan weer op een dusdanige manier dat er stuk voor stuk ware orkestrale stukken ontstaan, hier en daar een elektrische gitaar, een piano en boven alles de heerlijke stem van Molly!
Favorieten? 9 uit 9! Aanbevolen? 100%. Dit album kun je heerlijk in je eentje draaien, met meer ook, zelfs stel ik me dit album voor als zachte muziek bij een feest waar de feestgangers elkaar nog wel moeten kunnen verstaan als ze met elkaar in gesprek zijn. Heerlijke muziek! En… het móet ook niet áltijd “blues” zijn…!
Tracks:
01. I. Circles
02. II. Hands Of Time
03. III. White Noise
04. IV. With The Wind
05. V. Eye To Eye
06. VI. Frozen On The Edge Of A Cliff
07. VII. The Crow
08. VIII. The Hawk
09. IX. A Forest
Website: https://mollyhealey.com/home