Review: Maness Brothers – Hill House Sessions
Maness Brothers – Hill House Sessions
Format: CD – Digital / Label: Chain Of Rocks Records
Release: 2025
Tekst: Gerard Haarhuis
Na een aantal EP’s (en singles), ‘Grief Factory’ (2012), ‘Maness Brothers’ (2017) en ‘Lathe Love’ (2020) met op die laatste EP twee nummers als voorbode voor hun in 2020 verschenen album ‘God Bless The Maness Brothers’ is er nu met ‘Hill House Sessions’ een opvolger voor dat album uitgebracht door de broers Jake en David Maness.
Het album met negen nummers is uitgebracht op Chain of Rocks Records maar is uiteraard ook uitgebreid digitaal beschikbaar op menig forum. De Maness Brothers kiezen voor een beperkte bezetting en dat betekent dat ze verreweg het meeste op het album, lekker met z’n tweeën doen, Jake op drums en vocals en David op gitaar en vocals. Alleen op Life speelt Nathan Graham mee op bas en op hetzelfde instrument speelt Britton Wood mee op Tammy Jean.
Met alleen nog de verwijzing dat de albumtitel ‘Hill House Sessions’ verwijst naar de Hill House studio, waar het album is opgenomen, is het nu aan de tijd om te gaan luisteren naar de Maness Brothers met hun album ‘Hill House Sessions’.
Het album opent met The Way That It Is, een lekkere, rammelende melodie op drums en gitaar, gruizig en rockend gezongen door de broers, lekker stevig ook. Adviezen die iedereen je geeft gedurende je leven maar niet overeenkomen met je eigen opvattingen en je dus wil je je eigen weg vinden, The Way That It Is. Een lekker lang en gevarieerd opgebouwd nummer waarin de broers elkaar aanvullen dan wel herhalen in een soort vraag- en antwoord-spel om maar duidelijk te maken dat this is The Way That It Is! Mooi, zeker met die laatste slag op de drums na een paar seconden stilte aan het eind. Mooi.
Life begint met een lekkere slide, bescheiden drums en dus Nathan Graham op bas. Het begin van elk leven wordt vergeleken met een “fire”, dat, wil het blijven leven, moet blijven branden…! Deels mooi met z’n tweeën gezongen. En onder alle vocals blijft de gitaar van David lekker slidend doorjammeren! En dan opnieuw de baby die komt en het dagelijkse leven compleet verandert. Mooi, heel mooi. Vooral de verbeelding van “fire”!
Open staan voor kritiek kom je niet overal tegen. Toch sterk om een nummer de titel Please Tell Me I’m Wrong mee te geven. De broers noemen een aantal voorbeelden waaruit overduidelijk blijkt dat het leven niet zo geweldig is als gesuggereerd wordt en mochten ze dat verkeerd zien, Please Tell Me I’m Wrong.
Een duidelijke boodschap waarna het er op aankomt of het glas halfvol of halfleeg is. Of om met Bert en Ernie uit Sesamstraat te spreken: “Als je ontevreden bent, doe er dan wat aan.” uit hun liedje Maak Er Wat Van…
Tammy Jean begint weer lekker swingend en rockend met opnieuw een prachtig slidende David, strak begeleid door Jake op z’n drums. De levensgeschiedenis van Tammy Jean! Afwisselend door Jake en David gezongen maakt dat het gezongen verhaal nog sterker. Heel mooi. En prachtig hoe je met twee man zo’n lekker stuwend en maar dóórjagend nummer kunt maken. Top!
Een gitaar als een draaiende wasmachine begint aan Workin’ Man waarna op de achtergrond de echoënde gitaar doorgaat terwijl het overbekende verhaal van de Workin Man bezongen wordt. En dat vól overtuiging! Rockend, hoekig en gruizig! Voluit volume! En toch is dit gewoon erg goed!
Let It Roll en “rollen” is wat er vanaf het begin gebeurt! Ook hier weer dat aanstekende, snelle tempo, waarna de melodie verrassend gevarieerd wordt. Mooi.
“St. Louis ain’t no heaven, St. Louis ain’t no hell.” Waarna er nóg meer variatie in het nummer wordt aangebracht, vooral ook door het gitaarspel. Een lekker stevig rocknummer!
Voor de Maness Brothers volgt een vrij rustig begin aan Side Of The Road waarin een typisch band-verhaal bezongen wordt. Net opgetreden, toch te weinig geld, en de conclusie dat “If I keep living like this long, I never gettin’ old.” Een mooie herhalende melodie met hier en daar een slide terwijl Jake de strakke melodie bewaakt. Ook mooi.
Sometimes heb je spijt van wat je wel of niet gedaan hebt, of ben je ergens (in) terecht gekomen waarvan het niet de bedoeling was er ooit in terecht te komen. Hele droge, bijna funkende melodie, ook door de rammelende gitaarlijnen. Het zingen gaat feller om de vertwijfeling van Sometimes nog meer
duidelijkheid mee te geven. Weinig variatie in de tekst, hoeft ook niet, dat wat er aan tekst is, is duidelijk genoeg. En tenslotte weet je maar nooit “when it’s gonna end.”
En dan zijn we aangekomen bij het laatste nummer op dit album, Luna’s Lullaby waarin ongetwijfeld de dochter van één van de Maness Brothers, Luna, “een heel verhaal” afsteekt. Heel lief, om daarna over te gaan in een door een gevoelige slide vorm gegeven blues, begeleid door bescheiden drums. Iets heel anders dus! Na het verhaal van Luna kabbelt het nummer rustig instrumentaal verder tot het er op zit, Luna het nummer afkondigt en het album klaar is.
The Maness Brothers hebben met ‘Hill House Sessions’ een stevig album afgeleverd. Rock, gitaarrock en ondanks de “kleine” bezetting toch voldoende variatie in de nummers met goede onderwerpen in de teksten. Strak drumwerk, puik gitaarspel.
Ik heb me geen moment verveeld en kom tot de voor mij favoriete nummers op dit album: The Way That It is, Life, Tammy Jean, Workin’ Man en Side Of The Road, terwijl Luna’s Lullaby een eervolle vermelding krijgt! Ook heel sympathiek om zo’n nummer op te nemen op het album, wat dan weer mooi aansluit bij het eerste nummer The Way That It Is. Als je zelf vindt dat je iets moet doen, doe het! The Way That It Is. Zo is het! Mooi!
Tracks:
01. The Way That It Is
02. Life
03. Please Tell Me I’m Wrong
04. Tammy Jean
05. Workin’ Man
06. Let It Roll
07. Side Of The Road
08. Sometimes
09. Luna’s Lullaby