Review: John Craigie – I Swam Here

John Craigie – I Swam Here
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Zabriskie Point Records
Release: 2026

Tekst: Gerard Haarhuis

Ik word altijd heel erg gelukkig van goed ontworpen hoezen. Kunstzinnig, goed fotowerk, prikkelend, whatever, als het maar niet zo’n fantasieloze voorkant is waar iemand, met of zonder gitaar, in een zwaar onnatuurlijke houding op staat afgebeeld. Kom op mensen, laat je fantasie eens de vrije loop. of zo. Zo’n hoes siert het album van John Craigie’s album ‘I Swam Here’.

Als we weten dat John in z’n muziek graag de sfeer van de jaren 60 en 70 wil realiseren, dan is het niet zo heel erg vreemd dat de hoes van dit album sterke gelijkenis vertoont met het album van Stan Getz en Charlie Byrd Jazz Samba uit 1962 op het geweldige Verve-label en geproduceerd door Creed Taylor die later z’n eigen label, CTI, zou gaan beginnen. Zie hieronder voor wat ik bedoel.

Waar de hoes van Stan Getz is ontworpen door Olga Albizu, is de hoes van John Craigie ontworpen door Brittany Schall Zoals gezegd, John Craigie kenmerkt zich door muziek waar je lekker ontspannen naar kunt luisteren, een beetje zoals Eric Bibb en J.J. Cale. Wel teksten die de moeite waard zijn maar zonder dat je er al te diep over na moet de denken, want het is allemaal zó herkenbaar.

Inmiddels al z’n 10e album, uitgekomen op Zabrinski Point Records, het label waar al zijn albums zijn verschenen vanaf het eerste album ‘Montana Tale’ in 2009. Iemand dus die weet wat trouw is…! Tien nummers staan er op het album en daarvoor heeft John de volgende bezetting bij elkaar gezocht:

John Craigie op vocals en allerlei gitaren
Luke Ydstie op vocals, contrabas en klassieke gitaar
Max Bien Kahn op contrabas
Anna Moss op vocals en klarinet
Cooper Trail op drums en vocals
Howe Pearson op drums
Nevada Sowle op Fender Rhodes, orgel en piano, Piece of Tape (..) op orgel
Sam Doores van The Deslondes, op orgel, piano en vocals
Jamie Greenan en Jonny Campos op pedal steel guitar

Tijd om te gaan genieten van ‘I Swam Here’ van John Craigie, het album opent met Mermaid Weather, een mooie slepende intro zoals bij Johnny Nash’ I Can See Clearly Now. Het lieve kind is “bare naked” maar dat is van geen invloed op hoe John’s gevoelens voor haar zijn. De melodie geeft je ook het gevoel aan een heerlijk zonnig strand te zitten waar elk moment een zeemeermin uit het water kan komen. Het weer is er heel zeker naar, Mermaid Weather. Heel mooi.

Fire Season, ook op single uitgebracht, is iets steviger van melodie, met afzonderlijke bas-aanslagen, percussie, rustige drums en John die verhaalt van het Fire Season, de tijd voor hem om in vuur en vlam te staan… Ook heel fijn.

Soms moet je niet teveel nadenken omdat dan het gevaar bestaat dat er van de oorspronkelijke gedachte weinig overblijft, Follow Your Whispers, volg je intuïtie. Een heel verstandig advies van John. Je moet je altijd maar afvragen hoe en waarom die eerste gedachte dán in je opgekomen is…! Beetje Hawaii-slide op de achtergrond, kleine begeleiding. Mooi.

Edna Strange, de eerste single van dit album, geeft fijn akoestisch gitaarspel in de intro, de stem van John klinkt dichterbij, een mooie love song over Edna die niet moeilijk doet, niet per sé een trouwring nodig heeft om trouw te zijn (..). Mooie gevonden tekst met het als een Middeleeuwse minstreel terugkerend akoestisch gitaarspel en vocals. Top.

Ook weer eenvoudig beginnend met enkele aanslagen op piano, waar een pedal steel bij komt en John die ons laat weten dat hij vroeger een “sailor” was die over alle oceanen voer, nu tot rust is gekomen op wat voor een zeeman dan heet Dry Land, een nummer dat ook op single is verschenen. En wat er nu in zijn leven niet meer zo lekker loopt, waar dat vroeger wel het geval was, “I blame it all to Dry Land.” Fijn spel op de klassieke gitaar als drager van deze bijna country-achtige melodie. Mooi.

Kort en scherp tokkelwerk aan het begin van Call Me A Bullet, gevolgd door bescheiden tonen op de Fender Rhodes. Een beetje hoekig gezongen verhaal, met zoals in alle andere nummers ook al hele fijne backing vocals van Anna Moss. Geef mij maar de schuld, Call Me A Bullet. In meer overdrachtelijk zin, het feit dat elke samenleving de regering krijgt die ze zelf hebben gekozen en dat betekent dus ook dat je dan zelf verantwoordelijkheid draagt voor de wetten die die regering maakt, zoals de wapenwet die je vanaf je 18e levensjaar zoveel volwassenheid toedicht (..) dat je met een vuurwapen weet om te gaan en dan bedoel ik niet het daadwerkelijk gebruiken maar juist de beheersing bezitten dat juist níet te doen. Een mooi statement met een letterlijk bijna droevige ondertoon in de stem van John…

Zwaarder aangezet in een meer blues getinte melodie, die begint bij een arrestatie op het politiebureau, “empty your pockets”, enzovoort. Een mooie dubbelzinnige tekst over hoe dicht uitersten in het leven soms bij elkaar liggen. Lekker dreigende melodie om dat nog eens extra te benadrukken. Traag lopend ook dit Claws. En de betekenis van Claws is dan ook gelijk duidelijk. Mooi. Eindigend in fraai gitaarspel, niet minder dreigend maar wel heel mooi en langzaam wegstervend.

De spijt van het niet eerder gebeld te hebben, klinkt gelijk door in de eerste tonen van de slide in Mama I Should Call You. Mooi getroffen dus, Een iets nadrukkelijker vocals achter John van Anna Moss en dat levert ijzersterke en toch hele gevoelige vocals op die zich er herhalend bewust van zijn dat hij Mama I Should Call You, maar in alle coupletten bezingt hij waarom hij al die tijd zo druk wasdat het er maar steeds niet van kwam om z’n moeder te bellen.
Best opvallend dat er vaak meer redenen zijn om iets uit te stellen dan dat het beseft overwint dat iets echt moet gebeuren. Meestal pijnlijk op het moment dat iets wat al lang had moeten gebeuren, niet meer kan! Heel mooi. En niet langer wachten!

Deze titel kan John maar van één persoon hebben gehoord: I Remember Nothing, “Ik heb daar geen actieve herinnering aan…” Mooie gáánde drums die als een soort onrustig geweten door blijven “klapperen”, want natuurlijk weet ie wel beter. In de marketing heet dat “cognitieve dissonantie”, je wéét het wel maar wilt het niet waar hebben, je blokt het daarom weg. Interessant verschijnsel! Een heel fijn nummer met een mooi instrumentaal slot!

Het nummer waar ik al de hele tijd naar uitkijk omdat Anna Moss op Don’t Let Me Run Away klarinet speelt en elke keer als er een klarinet de “hoofdrol” heeft brengt me dat terug naar een concert van Willem Vermandere, waar we bij mochten zijn, de Vlaamse troubadour die niet alleen juweeltjes van vaak kritische teksten zingt maar daar ook nog vaak prachtig soleert op zijn basklarinet, terwijl vast bandlid Freddy Desmedt ook vaak de klarinet ter hand neemt. Twee klarinetten dus in een fabelachtig samenspel dus dan!
Ik kan iedereen van harte zijn albums Gezangen Uit De Ark, Van Blanche Tot Blankeman en Omda’k Geiren Leve, van harte aanbevelen. Een mooie dwarsdoorsnede van zijn repertoire én deze albums zijn vaak ook nog in een voordelige box verkrijgbaar. Ik heb gelijk de box klaar gezet om weer eens te beluisteren. Het gebeurt vaker dat ik bij het schrijven van een recensie voor Bluestownmusic.nl als het ware een link ingegeven krijg naar een album in mijn verzameling dat het verdient ook weer eens te draaien.

Terug nu naar de niet minder boeiende John Craigie met het laatste nummer van het album ‘I Swam Here’, Don’t Let Me Run Away. Sprookjeachtig, New Orleans-way, brush drums, fabelachtig heerlijk diep klarinetspel van Anna Moss, een enkele pedal steel én John die vraagt Don’t Let Me Run Away. Dit is werkelijk prachtig en heel zeker niet alleen door het klarinetspel van Anna, hoeveel ze precies dé gevoelige snaar (..) op haar mooie indrukwekkende instrument raakt en ook nog eens de backing vocals zingt. Ook mooie diepe, droevige keys. Nou, het beste heeft John absoluut tot het laatste bewaard want dit is topperdetopperdetop! Oef!

Wát een album, zinloos favorieten te noemen. Zoals in de inleiding al verwacht en besproken, er zit geen zwak moment in dit album en ja, de alles overtreffende uitsmijter is zonder twijfel Don’t Let Me Run Away. Maar dat is dan nog een extra toetje ná, nadat de vorige negen nummers al zo lekker wegluisterden! Top!

Tracks:
01. Mermaid Weather
02. Fire Season
03. Follow Your Whispers
04. Edna Strange
05. Dry Land
06. Call Me A Bullet
07. Claws
08. Mama I Should Call You
09. I Remember Nothing
10. Don’t Let Me Run Away

Website: https://johncraigie.com/