Review: John Brennan – Bring It On Back To Me
John Brennan – Bring It On Back To Me
Format: CD – Digital / Label: Guitar One Records
Release: 2025
Tekst: Gerard Haarhuis
Elke keer als ik een recensie schrijf voor Bluestownmusic.nl bereid ik me voor door te graven in wat ervóór gebeurd is. Zoals vaker kom je dan meerdere mensen tegen die dezelfde naam dragen. Nog niets aan de hand. De zanger/muzikant haal je er snel genoeg tussen uit. Bij John Brennan is me dat niet gelukt, dat wil zeggen: Ik ben me niet helemaal zeker.
Vanaf 2014 brengt “John Brennan” albums uit. In dat jaar ‘Bad Techno’, een titel die de inhoud volledig waarmaakt. Wat een ratjetoe aan bizarre samples en andere “geluiden”!
Op zoek naar de John Brennan anno 2025 kom ik uit 2016 het album ‘The Pound Ridge Sessions’ tegen, gemaakt mét Kevin Burke een violist. Op dat album o.a. een fantastische uitvoering van Jessica van de Allman Brothers Band én Albatross van Fleetwood Mac. Heel mooi!
Dat album wordt in 2020 gevolgd door ‘Celebrated Standards, Vol. 2’ en de overgang kan niet schokkender zijn! De gekste titel is een lof- zang op de Vagina! De stijl van “deze” John Brennan doet denken aan Judge Dread die zijn reggae-singletjes ruimschoots lardeerde met schunnige en dubbelzinnige teksten…
In 2021 komt ‘No Offence, Non Taken’ uit, net zo bizar, met titels als My Horse Don’t Mind You (But I Don’t Like You At All) en Your Mother Took Acid At A Wedding Reception… Wat moet ik daar nu mee?
Dan, in 2023, lijkt het net of er een andere John Brennan is, ook vele kilo’s lichter, met een EP ‘John Brennan’, in 2024 gevolgd door weer een EP ‘One Way Ride’ met heerlijke slide bluesmuziek waaronder een all time favoriet van mij Shake Your Moneymaker!
Dat is tenminste muziek waar ik me de John Brennan voor kan stellen die dit jaar met ‘Bring It On Back To Me’ op de markt komt, een album met tien nummers, 5 eigen en 5 covers, uitgebracht op Guitar One Records en op meerdere platforms te vinden. Een album waarvan in ieder geval zeker is dat John álles zelf heeft gedaan, zingen, bespelen van álle instrumenten, productie, álles! En de nummers zijn ook nog eens thuis in z’n eigen studio opgenomen behalve (6, 7 en 9) die uit een optreden afkomstig zijn in Jamey’s House of Music in Lansdowne, PA. Laat ik er dus maar van uit gaan dat ik “in” 2023 “onze” John Brennan gevonden heb…!
En onze John begint z’n album met Junkyard Blues, een toepasselijke titel voor een bluesnummer en mooi midtempo uitgevoerd waarin John op zoek is naar z’n oude gitaar én z’n “broken heart”. Een absolute bluesmelodie met een heerlijke slide!
Vervolgens brengt John ons de albumtitel in huis met Bring It On Back To Me. Een vrolijk nummer ondanks het liefdesverdriet omdat “zij” hem verlaten heeft en achter liet in “misery”. Weer een hele fijne gitaarsolo waarna John haar probeert te overtuigen met “Hey baby, Bring It On Back To Me.” Ook heel mooi.
Mooi opgenomen! komt It Hurts Me Too van Elmore James voorbij, een onverwoestbare klassieker die bij menigeen op het repertoire staat. En terecht. Altijd goed. Ook deze uitvoering van John Brennan die er overtuigend in slaagt de sfeer van de jaren 50 te creëren. En voor de eerlijkheid Elmore James krijgt het nummer vaak op z’n naam omdat hij er in 1957 een grote hit mee had, maar in werkelijkheid is It Hurts Me Too al in 1941 geschreven door Tampa Red! Dit doet echter niets af aan het feit dat dit een fijn nummer blijft, ook in 2025 en… omdat het bij het schrijven van deze recensie 28 december 2025 is, verwacht ik dat dit nummer ook in 2026 én daarna nog steeds graag gehoord gaat worden!
You’ll Get Yours Someday, een lekkere langzame melodie met herkenbare blues-opbouw. En ja, “zij” mag John dan slecht behandeld hebben, hij is er van overtuigd dat You’ll Get Yours Someday. Alles is tenslotte “zaaien en oogsten”, “you reap what you saw”, desnoods karma! Gerechtigheid! Een heerlijke melodie met kristalhelder gitaarspel! Top!
Een van mijn favorieten komt voorbij, dat wil zeggen, een nummer van J.J. Cale Call Me The Breeze. In eerste instantie een onherkenbare intro die echter snel dé melodie pakt van Call Me The Breeze. John maakt er een fijn, van het origineel afwijkend nummer van. Iedereen die dit nummer covert trapt in de val door de melodie te simpel gaan te vertolken waardoor er een onschuldig niemendalletje overblijft. John voorkomt dit euvel op tijd door z’n originele gitaar-
spel, aangevuld met de nodige percussie. Zijn spel heeft niets van J.J. Cale en daarom is dit nummer waarschijnlijk zó goed! Mooi.
Fijn dat John bij de klassiekers de sfeer van toen weet vast te houden. Knap! In 1962 schreef Willie Dixon met J.B. Lenoir de tekst voor You Shook Me terwijl Earl Hooker er de muziek bij componeerde om in datzelfde jaar met zijn orkest Muddy Waters te begeleiden naar een grote hit. Met You Shook Me dus. 2025? Welnee, dit is “gisteren”, 1962 dus. Wat een fabelachtig gitaarspel!!! Top! Lekker lange uitvoering van bijna zes minuten! Het publiek is net zo enthousiast als ik! Top!
Lonesome Road, ook live opgenomen, met gesproken intro, waarna John bezingt dat hij “on the road” is, “all by myself”, nadat “ze” hem verlaten heeft. On the road dus, een Lonesome Road. En in zijn geval heeft hij een lange weg te gaan. Iedereen onderweg kijkt naar hem en vraagt zich af wat hij daar zo in z’n eentje loopt. Lonesome Road, heel eenvoudig gehouden maar wel een modern bluesnummer.
Het klinkt iets opgewekter, maar schijn bedriegt in Ain’t Gonna Cry For You No More. Hoewel je van die heerlijke slide onweerstaanbaar vrolijk wordt! Maar John blijft het bedrieglijke van “haar” benadrukken om herhalend tot de conclusie te komen dat hij Ain’t Gonna Cry For You No More. Fabelachtig helder gitaarspel! Mooi.
Van Robert Johnson, uit 1939 krijgen we Love In Vain en opnieuw valt op hoe John vasthoudt aan de sfeer van “toen”! Een vergeefse liefde, niet bedoeld om voortgezet te worden om het maar lekker abstract uit te drukken. Hoe dan ook, ook John schiet er geen meter mee op. De trein rolt het station binnen, hij kijkt haar nog eens diep in de ogen, maar nee hoor, de liefde is niet wederzijds! Love In Vain. Met een hartstochtelijke vocale twist aan het eind zonder dat ook dat maar iets helpt, het enige dat overblijft is het dankbare applaus van het publiek bij dit live opgenomen nummer.
Het laatste nummer van dit fraaie album is Baby, Please Don’t Go, geschreven door een zekere McKinley Morganfield die we allemaal kennen als Muddy Waters. Lekker swingend en stuwend. De gitaar zingt de tekst! Niet de hele tekst, nee John valt bij, een beetje echo erachter, quasi onverschillig gezongen, zichzelf begeleidend met weer een hele beste slide. Terwijl ook hier de sfeer van de oude blues herkenbaar is maakt John er een geheel eigen nummer door een soort vraag- en antwoordspel op gitaar. Mooi! Ik verwacht dat íedereen na het beluisteren van dit album tegen John Brennan zal roepen: Baby, Please Don’t Go!
En waar het nog wel eens voor komt dat een puur solo-album te weinig variatie heeft omdat de artiest in kwestie “maar” een beperkt aantal instrument beheerst, is daar bij John Brennan totaal geen sprake van. Ik ben ook niet zo’n fan van studionummers afwisselen met live, maar ook dat gaat hier bijna ongemerkt in elkaar over zonder dat je in een andere sfeer belandt. Heel knap gedaan! Mooi geschreven nummers, gecombineerd met sterk uitgevoerde
covers van onverwoestbare klassiekers. Dit is gewoon een héél sterk album! De zoektocht naar de “ware” John Brennan heeft zich zonder meer geloond!
Mijn favorieten: Junkyard Blues, It Hurts Me Too, You’ll Get Yours Someday, Call Me The Breeze, You Shook Me, Ain’t Gonna Cry For You No More en Baby, Please Don’t Go.
Overtuigender kan ik een puik én gezellig album als dit ‘Bring It On Back To Me’ van John Brennan niet aanbevelen bij jullie!
Tracks:
01. Junkyard Blues
02. Bring It On Back To Me
03. It Hurts Me Too
04. You’ll Get Yours Someday
05. Call Me The Breeze
06. You Shook Me
07. Lonesome Road
08. Ain’t Gonna Cry For You No More
09. Love In Vain
10. Baby, Please Don’t Go
Website: https://www.johnbrennansounds.com/