Review: Jesse Mills Band – Jesse Mills Band
Jesse Mills Band – Jesse Mills Band
Format: CD – Digital / Label: Sound Mills
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Af en toe val ik om van verbazing. Dan bereid ik me voor op het schrijven van een recensie zoals in dit geval over het titelloze album van de Jesse Mills Band.
Inmiddels het 3e album na het debuut ‘I’m Alive’ uit 2021 en ‘Cure My Blues’ uit 2023. Het album is in eigen beheer uitgebracht op het Sound Mills-label en is ook digitaal beschikbaar op alle platforms.
De aangeleverde bio geeft veel informatie:
Jesse zelf zingt en speelt gitaar. Bobby Amirkahnian speelt bas en Surya Sardonicus speel drums. Ho, wacht even, verderop in de bio: Het Supreme Tracks Team uit NYC heeft bas gespeeld op de “resterende” tracks. (Dat Supreme Tracks Team is een organisatie dat afzonderlijke instrumenten inspeelt die dan in een later stadium bij de uiteindelijke productie bij de andere muziek gemengd kunnen worden…) Surya Sardonicus speelt drums, klopt maar nogmaals ho, verderop in de bio: Chris Brush uit Nashville speelt drums op “all songs”…
Weet je wat:
Het lijkt me duidelijk dat Jesse Mills op z’n eigen album zingt en gitaar speelt, er zijn twee of meer bassisten, net zoals er twee of meer drummers zijn. Even kijken op de site van de Jesse Mills Band… Misschien vind ik daar eensluidende info… En daar lees ik dat Josh Taddeo de bassist van de band is en Steve Denning de drummer. Bij een 3e album mag je toch verwachten dat je de “back office” een beetje voor elkaar is… Maakt niet uit. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd…
Acht nummers staan er op het album dat opent met Al In The Family, nou, met zó’n inleiding als hiervoor zou je ook nog wel eens bij Archie Bunker uit kunnen komen. Een fijne keyboards opent het nummer als Jesse begint te zingen over de geneugten van de familie met als grootste gemene deler dat het All In The Family is. Een lekker deuntje. Beetje lui gezongen lijkt het wel.
Spend My Time opent ook lekker ontspannen met Jesse die zingt “not want to be lonely, I don’t wanna be blue, unless I Spend My Time with you.” Dit is een fijn nummer waarbij opvalt dat Jesse geen punten en komma’s zingt, met andere woorden: tussen de regels hoor je amper een pauze, normaal gesproken aangegeven door een “komma” of een “punt”. Nee, het komt er op neer dat Jesse alle woorden gewoon achter elkaar zingt, aan de melodie eronder moet je dan ontdekken dat het een volgende regel betreft. Als ik in het eerste nummer het gevoel had dat Jesse een beetje lui zingt dan is dat hierbij wel bevestigd.
Als dat z’n stijl is, dan is dat prima. Dan is dat hooguit even wennen… Dat denk ik dan tenminste.
Niets om me zorgen te maken dus, Don’t Need To Worry, ook al heeft Jesse veel aan z’n hoofd en alles wat er nog geregeld moet worden. Net als ik hanteert Jesse het systeem “teennatander” en dan blijkt dat je met veel minder stress, veel meer doet, Don’t Need To Worry dus.
Aan zelfvertrouwen geen gebrek bij Jesse. Hij kan écht van alles worden. “We can slow down, we can run…” het kan alle kanten op en wat “haar” aangaat, ook daar geen zorgen “because I get you when you’re Down Low.” Gevolgd door een lekkere solo om de tekst daarna nog eens te herhalen.
Zowaar een hogere versnelling in Only The Road, met lekker kippig gitaarspel, waarna het leven zich volgens Jesse afspeelt op Only The Road terwijl het ook Only The Road is “who brings him back home,” En nog een keer dat lekkere kippige gitaarspel. Zijn stijl van zingen maakt het voor z’n begeleiders ook een makkie om hem te volgen omdat zo goed als alles in het zelfde slome tempo gaat.
Ook in Get Back To It is dat niet anders. Jesse die zingt dat hij terug moet, waar hij ook vandaan moet komen, zelfs een frisse gitaarsolo én een speelse keyboards-riedel lukt het niet om het nummer méér te laten swingen dan zou kunnen. Teveel herhalingen van dezelfde tekst.
No Time Left klopt niet echt want dit is nog maar het zevende nummer, maar ja, als alles teveel moeite is kom je niet veel verder dan dat er No Time Left is. Hoe kan een mens zo “verveeld” zingen? Wel weer een leuke gitaarsolo die het nummer tenminste nog een beetje glans geven en dat gaat zelfs nog even lekker helder door onder de volgende vocals.
Toch nog opklaringen in de lucht, My Blue Sky, maar pas nadat Jesse de laag hangende wolken heeft weggejaagd in een opnieuw laag tempo. Om dat jagen gewicht mee te geven volgt er dan wel weer een fijne solo maar als je dan komt aanzetten met “Some days are hard, some days are better,” betrap ik mezelf er op dat ik moeite heb mijn ogen open te houden.
Een dubbel gevoel overheerst na het beluisteren van dit album van de Jesse Mills Band. De nummers zijn zonder uitzondering best goed tot echt lekker in het gehoor liggend, maar als je er zó bij zingt zoals Jesse dat doet dan kún je alleen maar de indruk wekken dat je er helemaal geen zin in hebt. Kijk, een J.J. Cale was ik ook niet bepaald het tegenovergestelde van “lui” wat z’n zingen betreft maar, hoe dan ook, spatte daar meer energie van af, dan wat ik hier hoor en voel. En… waarom? Nee, afgezien van een enkele solo hier en daar zal niemand met vermoeidheidsverschijnselen bij de huisarts zijn geweest na het vol spelen van dit album. Iedereen heeft onderuit gezakt zittend z’n “werk” kunnen doen. Net als ik op enig moment.
Dit is een beregezellig album om te draaien vlak voor het slapen gaan, als je al in bed ligt. Geheid dat je het eind van het album niet haalt… Dus… een prima middel voor iedereen die de slaap moeilijk kan vatten.
Tracks:
01. All In The Family
02. Spend My Time
03. Don’t Need To Worry
04. Down Low
05. Only The Road
06. Get Back To It
07. No Time Left
08. My Blue
Website: https://jessemillsband.com/