Review: James JB Barnes – My Mississippi Roots
James JB Barnes – My Mississippi Roots
Format: CD – Digital / Label: Independent
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Na zijn debuutalbum ‘J.B.’s Favorite Things’ uit 2023 volgt met ‘My Mississippi Roots’ de opvolger en het tweede album van James “JB” Barnes waarmee hij terug gaat naar waar zijn roots liggen, op een plantage bij de Mississippi waar zijn vader in 1928 geboren werd die op enig moment, op zoek naar een beter leven voor zijn gezin, in de jaren 50 “op pad” ging, noordwaarts en later oostwaarts en onderweg op verschillende manieren in aanraking kwam met de
daar gespeelde bluesmuziek. Dat “JB” al jaren in die regio actief is als blues-muzikant heeft dan toch nog maar tot slechts twee albums geleid…!
Voor dit album is er in een kleine bezetting gewerkt met JB op bas en backing vocals
zijn zoon Jarred speelt keyboards
Anthony Krizan van de Spin Doctors is de producer van het album, speelt gitaar en zingt de lead vocals op de meeste nummers
Steve Braxton zingt de overige lead vocals (8 en 11)
Will Wilde speelt als gast op harmonica (3 en 7)
Carmine Diorio is de drummer
Het album bevat dertien nummers, is in eigen beheer uitgebracht op cd en is uiteraard ook digitaal beschikbaar.
Het album opent met het nummer dat begint bij de reis die zijn vader ondernam om een betere toekomst voor z’n gezin te zoeken, Get Up And Go Blues. Een gitaar als een sirene als signaal om op zoek te gaan naar een betere plek voor je gezin. Lekker gedreven melodie, drums, keyboards, gitaar en vocals met backing vocals passen perfect in elkaar. Vertrekken vanuit het besef dat “I know it’s not going to change.” Dus mag je verwachten dat het ergens anders beter zal zijn… Mooi. Lekker vol en volwassen nummer met een maar dooralarmerende gitaar.
Ik heb het al eens aangehaald: Als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg, dus Gotta Make A Change! “If I keep living the way I am living, nothing is going to change.” Een lekkere langzame blues met een lang intro door piano, bas, drums en gitaar als aanloop naar de vocals waarin het besef doorklinkt, “I believe, I Gotta Make A Change.” Een logisch vervolg op het eerste nummer. Ook in dit nummer weer heel fijn gitaarspel. Mooi.
Ook wel weer traditioneel, maar iets hoekiger terwijl het juist daardoor wel lekker loopt is Brown Eyed Blues Man. Puik passende female backing vocals, een toffe gitaarsolo onder een fraaie doorstampende begeleiding van bas, keyboards en vooral drums. Herhalend met “I am”, “Brown Eyed Blues Man”, “that’s what I am.” Een bijna “wit” gezongen nummer à la Average White Band en zoals ook “witte” Gregg Allman prachtig “zwart” kon zingen! Absoluut sterk en dus top!
Ik weet het, het is van alle tijden dat het recht van de sterkste telt maar in de huidige tijden zitten we er “weer” middenin. Grondrechten worden geschonden, als het zou kunnen wordt de Grondwet buiten werking gesteld, rijken worden rijker en armen worden armer. Ikke, ikke en de rest kan stikke…
“When did politicians become so evil?” met een vervolg in een herhalend “Lies, lies lies – cheat, cheat, cheat – why, why, why.” When Did Crime Become Legal, een terechte vraag dus van JB in dit nummer. Vorm gegeven in een vlot nummer met een soulvolle begeleiding en steeds weer dat lekker vinnige en toch vloeiende gitaarspel. Mooi en met z’n allen synchroon gezongen! Ook top!
Het volgende nummer gaat over JB’s vader die z’n moeder ontmoet in Southern Girl, lekker langzaam, hele fijne keyboards, rustige drums, lekker gitaartje, “they say a good man shouldn’t be alone,” enzovoort. En blijven zoeken naar deze Southern Girl. Misschien helpt het om een beetje “bij te schijnen”, “Shine a light.” Best wel groovy en funky jammerend met telkens weer opdoemende backing vocals die vragen “Shine a light.” Om dat met een minimale begeleiding vol te houden tot het nummer afgelopen is. Een fijne love song in een waar verhaal. Mooi.
De titelsong, My Mississippi Roots, de roots! Zoals we allemaal onze roots hebben en wijzelf weer onderdeel zijn van de roots van opvolgende generaties! En zo gaat het maar door! Ook weer een mooi verhaal over een vader die van vroeg tot laat werkt, een moeder die de school bus reed en toch een opgroeien in
een harde wereld waar met respect op je roots terug gekeken kan worden. “Hard times in the darkness and never calling out my name.” Net als twee nummers terug: Het is van alle tijden. Ik herinner me dat ik in een horecagelegenheid was waar op een scherm een Europese wedstrijd van FC Twente te zien was, een aanvaller, Blaise N’Kufo, een “zwarte” speler met de Zwitserse nationaliteit (..), liep een hoofdwond op en kreeg een “witte” “tulband” om waarna een van de toeschouwers niet verder kwam dan “Zo, nou kun je ‘m tenminste zien lopen.” – Het is van alle tijden… (Blaise N’Kufo is trouwens topscorer aller tijden van FC Twente en het stadion van FC Twente staat een levensgroot standbeeld van hem!) Als het niet zo triest was zou je er van in de lach schieten: Ik lees veel over geschiedenis en eigenlijk kun je al die boeken samenvatten als: Feitelijk zijn “we” allemaal ooit eens “allochtoon” geweest. Iedereen, áltijd, op zoek, op pad, naar een betere toekomst voor ons, voor ons gezin, dus ja, vandaar ook My Mississippi Roots van James JB Barnes!!! Top!
The JB Shuffle, is een lekkere instrumental, lekker swingend met een hoofdrol voor Will Wilde op harmonica, af en toe er uit springende keys met gezellige bas en drums tot aan een puike pianosolo aan toe. Top!
Sara Smile, oorspronkelijk van Hall & Oates uit 1975, krijgt in deze uitvoering nog meer “de blues” dan in de fijne originele uitvoering van de meestal ondergewaardeerde Hall & Oates. De intro blijft wel herkenbaar maar door de jankende gitaar blijft de melodie lekker langzaam. Mooi gezongen door Steven Braxton. Dit is heel erg goed!!! Heel fijn en bescheiden gitaarspel onder de vocals om vervolgens weer over te gaan in een langgerekte solo! Top!
Van Corey Bell is Lonesome Stranger, uit 1959, een klassiek aanslaanbluesmelodie met alweer dat hele puike harmonica-werk! Lekker langzaam, lekker slepend, bijna dreigend, waarin Anthony Krizan weer de lead vocals voor zijn rekening neemt gelijk met weer z’n felle en vinnige gitaarspel. Met een titel als Lonesome Stranger hebben we weinig moeite ons voor te stellen dat het het leven van een artiest bezingt. Altijd onderweg, altijd hotels en… altijd alleen, Lonesome Stranger.
Altijd moedig om een grote hit van de Rolling Stones uit, in dit geval, 1969 te willen coveren, Wild Horses. Ik denk nog een tikkeltje langzamer dan de Stones en iets kaler qua opzet, meer en helderder vocals met minder begeleiding. Perfecte harmony vocals met af en toe een klaterende gitaar eronder. Mooi. De gitaarpartij komt telkens net zo mooi terug als Derek Trucks dat ook zo vaak doet in zijn nummers. Heel mooi, heel passend!
Een nog niet zo heel oud nummer van Bill Chinnock uit 1974 is Blues Falling Down Like Rain, een beste wel grote hit voor Kenny Neal in 1998 maar deze uitvoering doet daar niet voor onder!Een mooi vastgehouden melodie, mooi gezongen door Steven Braxton met mooi aanvullende backing vocals en ook weer heerlijk gitaarspel “achter” de vocals. Mooi! Lekker lang uitgesponnen gitaarspel met veel herhalende backing vocals. Top!
Waarom ook niet, nog een instrumentaal nummer op dit fijne album. Brush With The Blues, van Jeff Beck uit 2014, nu in één take opgenomen voor dit album.
Zeven en een halve minuut, zoals het hoort. Dikke bas, sporadische drums, hele zachte keys en een voortreffelijk helder gitaarspel waarmee Anthony Krizan zich kan meten met de besten in de wereld!!! Topperdetop!!!
Natuurlijk doet het laatste nummer van dit album gelijk denken aan John Lennon & Yoko Ono, maar bij de bijna gelijke titel houdt de overeenkomst ook direct op. Stand Up And Give Peace And Love A Chance, waar veel “blazers” het voortouw nemen in een funky, kippige melodie in de beste traditie. Een titel die geen verdere toelichting nodig heeft. Veel vocals, veel afwisselende backing en harmony vocals terwijl de begeleiding doorraast in een strak tempo.
Een waardige afsluiter voor dit puike album van James “JB” Barnes om hiermee ook te benadrukken dat je alleen voor de juiste roots voor volgende generaties kunt zorgen als je Stand Up And Give Peace And Love A Chance!
Mooi, mooi, dit album van James “JB” Barnes, ‘My Mississippi Roots’. Hele beste nummers, geen echt zwakke plekken. Inhoudelijk ook heel volwassen en mooi beschrijvend en verhalend. De instrumentale begeleiding is puik, goed gedoseerd met in alle variaties geweldig gitaarspel, een enkele harmonica, solide bas en drums en mooie keys door zoonlief.
En hoewel dit album zodanig goed is dat ik dit een “13 uit 13” noem zijn er een aantal nummers die me buitengewoon geraakt hebben:
Brown Eyed Blues Man, When Did Crime Become Legal, Southern Girl, My Mississippi Roots, The JB Shuffle, Sara Smile, Blues Falling Down Like Rain en natuurlijk Brush With The Blues.
Bijna allemaal dus. Duidelijker kan ik mijn waardering voor dit album niet kenbaar maken!
Tracks:
01. Get Up And Go Blues
02. Gotta Make A Change
03. Brown Eyed Blues Man
04. When Did Crime Become Legal
05. Southern Girl
06. My Mississippi Roots
07. The JB Shuffle
08. Sara Smile
09. Lonesome Stranger
10. Wild Horses
11. Blues Falling Down Like Rain
12. Brush With The Blues
13. Stand Up And Give Peace And Love A Chance