Review: J Lee & The Hoodoo Skulls – Bad Love
J Lee &d The Hoodoo Skulls – Bad Love
Format: CD – Digital / Label: Independent
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Nog pas hun 3e album, ‘Bad Love’, maar al wel een reputatie opgebouwd om “U” tegen te zeggen. Waarom? Omdat ze alle stijlen beheersen die een album het waard maken om naar te luisteren maar ook omdat hun live optredens gekenmerkt worden door zoveel afwisseling in stijlen, dat dat een onuitwisbare indruk achterlaat bij de bezoekers. Zodanig dat er al een tijdje werd uitgekeken naar een nieuw album. Dat album is er nu. ‘Bad Love’, met tien nummers, in eigen beheer uitgegeven maar ook digitaal overal te vinden. Hun eerste twee albums zijn trouwens het debuutalbum ‘Black Moon’ en het tweede album heet ‘Beggar’s Soul’.
J Lee, Lee Barratt voor de burgerlijke stand, zoon van een beroemde vader, Shakin’ Stevens, Michael Barratt voor de burgerlijke stand!, inmiddels alweer 78 en bekend van de wereldhit This Ole House in 1981, als een van zijn 64 (!) uitgebrachte singles en 43 (!) albums. Dus zoonlief heeft flinke schoenen te vullen om in vader’s voetsporen te treden. Voorlopig ligt nu album nummer 3 klaar om te recenseren voor Bluestownmusic.nl.
Naast J Lee op vocals, bestaan de Hoodoo Skulls uit:
Harun Kotch op gitaar en producer van het album,
Michael Hartnett op bas
Wayne Riches op drums.
Voor de hier en daar gewenste versterking zorgen:
Tom Worell op keys en piano,
Tom Julian-Jones van de Cinelli Brothers op harmonica
Piers & Co. op “blazers”.
Inleiding klaar? Draaien maar!
Om te beginnen met het titelnummer Bad Love en door de stevige drums ontstaat er een lekker lopende melodie waarin J Lee de gelegenheid te baat neemt om te verhalen over de Bad Love die zijn deel is geworden. En omdat hij dat volgens mij helemaal niet zo erg vindt gooit Harun er een “feestelijke” gitaarsolo uit. Veel backing vocals jagen het nummer nog verder op en dan komt er toch een onverwacht afgebroken slot aan dit nummer. Lekkere opener.
Vanuit de achtergrond neemt opnieuw een lekker lopende melodie in volume toe, stuwende harmonica erbij, strakke drums en bas. Ook hier weer een lekkere gitaarsolo en wat een fantastisch strak drumwerk! Heel fijntjes gemeen gezongen en ergens klinkt de stem van z’n vader er in door…! En ondanks dat alles blijft het bij een Lonely Man die moeilijk om kan gaan met alle onzekerheden in het leven… Top!
En de band ramt onvermoeibaar door in Big Desire. Het grote verlangen om bij “haar” te komen dat is J Lee’s Big Desire! “Hey, I’m calling on your love!” Lekker rammelende keyboards met opnieuw een scherpe gitaarsolo. Een in verhouding rustige en instrumentale break waarna de eerdere melodie weer met volle kracht wordt opgepakt!
Een ergens herkenbare melodie begint aan You Got Me Hooked. En een fijne vaststelling dat je weet op iemand verliefd te zijn, totdat je je realiseert dat je ook écht niet meer zonder haar kunt! Het is aan J Lee te beoordelen of hem dat gevoel bevalt of niet, feit is dat “You Got Me Hooked now, honey!”
Op dezelfde voet gaat het verder, zij het iets rustiger en vooral ook melodieuzer waar de gitaar onderdoor soleert in begeleiding van de bas en drums. En een J Lee die een loflied zingt over Black Cherry waar hij heel graag een gezamenlijke toekomst mee op wil bouwen. Als break soleert de gitaar van Harun bijna jazzy. Heel fijn. Als óf mijn voeten niet stil “staan” óf mijn vingers niet bewegingsloos om het toetsenbord liggen, dan “heb” je me! Top dus!
Een beetje het dreigende van de Blues Brothers-film zit in You Say You’re Leavin’, eenzelfde maar toch doorlópende melodie waarin J Lee ons deelgenoot maakt van het feit dat ondanks hun fijne tijd zij loopt de verkondigen dat You Say You’re Leavin’ en daar snapt J Lee helemaal niets van! Kattig gitaarspel van Harun, zware blazers erbij in dit vrij massale nummer dat eindigt als een heuse big band.
Een titel die voor mij onoverkomelijk leidt naar Graham Nash op zijn debuutalbum Songs For Beginners, is Better Days. En natuurlijk is dit alleen maar dezelfde titel want het is niet zo heel vreemd dat ongeacht welke songwriter een nummer schrijft met als titel Better Days. Naast Graham Nash is dat namelijk ook al Bruce Springsteen, Eddie Vedder, Bill Withers en nog twaalf anderen overkomen! En daar voegt zich nu dus J Lee bij in een lekkere zagende melodie, een beetje ZZ Top waar ik onlangs een mooie documentaire over heb gezien op Arte… Feit is dat zo’n titel bijna altijd maar twee kanten op kan: Of er zijn herinneringen aan Better Days óf men verlangt en kijkt uit naar Better Days. J Lee heeft het gevoel dat de relatie op z’n eind loopt en vraagt haar “Don’t Go Away” omdat ze toch zulke dierbare herinneringen hebben aan die Better Days die ze samen hadden… “ I know you love me,” enzovoort. Better Days!
Min of meer een vervolg op het vorige nummer, nu is J Lee “Crying” of you, baby.” Het lieve kind is vertrokken en hij weet absoluut niet meer “what to do” terwijl het nog maar een paar uurtjes geleden is dat ze vertrok. Grappig een deel als een telefoongesprek te zingen.
Een hartstochtelijk gezongen beeldverhaal over alle kleine en grote zaken die dagelijks gebeuren in een Small Town. Het ritme is inmiddels bekend, de vocals van J Lee ook, in deze kruising van ZZ Top en Status Quo. In ieder geval weer stuwend! “Small Town, new day…” en weer is er “van alles” te beleven…
En de trein dendert door, piano erbij én opnieuw een hele prettige harmonica van Tom Julian-Jones in een onweerstaanbare rocker! Mean Little Woman. De harmonica houdt het percentage blues in dit nummer heel fijn bóven het landelijke gemiddelde én Tom Worell probeert als een gek álle toetsen van de piano los te raggen en dat alles terwijl J Lee ons ervan probeert te overtuigen dat “zij” een Mean Little Woman is. Waarvan akte in dit laatste nummer van het album met de meer dan toepasselijke titel ‘Bad Love’.
Kijk, élk album dat “onderworpen” wordt aan een kritische beoordeling door een recensent van Bluestownmusic.nl krijgt er mee te maken dat die recensent zó ontzettend veel albums beluistert waarvan gelukkig de meeste hele fijne albums zijn tot en met ware pareltjes, topalbums en meer daar aan toe te kennen eervolle vermeldingen. Tegelijk vormen al die albums een soort referentiekader waarop alle volgende albums beoordeeld gaan worden. Of je dat nu wilt of niet. Zo werkt het gewoon. Vooringenomenheid zet je aan de kant, voorkeuren mogen de blik niet vertroebelen, enz.
Jullie, bezoekers van Bluestownmusic.nl moeten er namelijk op kunnen vertrouwen dat een zo objectief mogelijk oordeel de basis vormt van elke recensie. Zo zijn er op Bluestownmusic.nl meerdere recensenten, ieder in zijn of haar eigen stijl en smaak maar altijd objectief en bereid de nodige energie en tijd (!) te steken in het schrijven van een recensie waaraan jullie ook kunnen afleiden of het album “iets” voor je is, of het niet mag ontbreken in je verzameling of dat je maar beter een beurt kunt overslaan.
En zó kom ik dan tot het oordeel over het album van J Lee and the Hoodoo Skulls met hun album ‘Bad Love’. Voor de liefhebbers van stevige bluesrock een lekker album met tien fijne, stampende, bluesrock-nummers, perfect gitaarwerk! Voor mij persoonlijk ondervind ik te weinig variatie in de nummers, geen enkele slow blues als afwisseling. Dat hoeft ook niet per sé, maar dan wordt het allemaal ook wel een beetje veel van hetzelfde… Wat je dan in hun bio leest over het beheersen van de diverse stijlen en hun vermogen dát ook écht te brengen, dát komt wat mij betreft op dit album te weinig uit de verf. J Lee brengt ook geen variatie aan in zijn stem. Hij heeft de stem die hij heeft maar door bijvoorbeeld meer variatie in de nummers aan te brengen, dwing je jezelf automatisch “anders” te gaan zingen. De instrumentatie is echter absoluut 100% in orde, zeker het gitaarspel van Harun Kotch daar zou ik nog vele uren langer naar kunnen/ willen luisteren!
En ondanks mijn kritische noten die slechts goed bedoeld zijn als opbouwende kritiek, springen er een paar nummers boven de andere nummers uit: Lonely Man, Black Cherry en Better Days, nummers zogezegd waarbij mijn voeten en/of vingers zich niet “stil” konden houden!
Tracks:
01. Bad Love
02. Lonely Man
03. Big Desire
04. You Got Me Hooked
05. Black Cherry
06. You Say You’re Leavin’
07. Better Days
08. Crying
09. Small Town
10. Mean Little Woman