Review: Erich Lindenthaler – First recordings
Erich Lindenthaler – First recordings
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: ATS Records
Release: 2025
Tekst: Gerard Haarhuis
Best wel grappig om je 12e album uit te brengen onder de titel ‘First Recordings’, maar in zekere zin klopt de titel wel want deze sympathieke Oostenrijker heeft een aantal nummers van zijn eerste twee albums in een remix opgenomen mét de opnametechnieken zoals ze anno nu beschikbaar zijn. Van de tien nummers op dit album komen er vijf van zijn eerste album ‘A Little Blues Music’ uit 1998 waar trouwens “maar” zes nummers op staan, dus eigenlijk meer een EP en er staan vijf nummers op van zijn tweede album ‘A Fooled Man’ uit 2006.
Voor de volledigheid, zijn andere albums zijn ‘Doing Some Rock ‘n’ Roll’ (2013), ‘Finger Licking Fine’ (2017), ‘Come Uno Tsunami’ “Zoals een tsunami” (2017), ‘Morzgerstraße 36’ (2018), ‘Country Songs & Others’ (2019), ‘Wos Gestan Woa’, plat Oostenrijks voor “Wat gisteren was”(2020), ‘Nua A Rock ‘n’Roller’ (2021), ‘Some Blues Music’ (2022), ‘CDX’ (2024) en nu dus ‘First Recordings’.
Voor ‘First Recordings’, uitgebracht op ATS Records, heeft Erich gekozen voor de volgende bezetting:
– Erich Lindenthaler zelf op zang, akoestische gitaar (4, 5 en 10) en elektrische gitaar (1 en 10)
– Wolfgang Klingsbigl op bas
– Franz Trattner op drums
– Tom Reif op akoestische gitaar (2, 3 en 6 t/m 9) en elektrische gitaar (2, 3 en 5 t/m 10)
– Michael Brandl op elektrische gitaar (4)
– Sepp Schwarz op harmonica (1, 6, 8 en 9)
– op keyboards spelen Bruno Juen (2 en 4), Martin Gasselsberger (5 en 10) en Christian Wegschneider (7)
Zoals gezegd, eerst vijf nummers van ‘A Little Blues Music’, in een fris jasje, te beginnen met Hey John, een te verwachten lekkere binnenkomer mét harmonica, een fijne vlotte melodie met rammelende gitaar, strakke bas en beheerst begeleidende drums. Hey John, waarin eerst sprake is van “Hey You,” maar na een eerste vers toch wel Hey John die, kortweg gezegd nogal “in de weg loopt.” Dus, Hey John, kappen en “Bye, bye, John!”
Een quasi verveeld gezongen I Think You Know waarin, ondanks de fijne relatie, Erich toch geen type is om zich te binden, “I need to rolling on, like a rolling stone.” Hij houdt heel veel van haar maar is al “te lang van huis”… dus I Think You Know!
Hoe spannend de originele Batman-films ook waren, die getekende “Pow” en “Ooch” met dikke stervormige randen er omheen waren natuurlijk best wel kinderachtig en net zo simpeltjes begint Franz Trattner op zijn drums aan Batman Blues, maar gelukkig duurt dat maar kort en ontstaat er een fijne, frisse melodie met scherp hoekig gitaarspel, diepe bas en drums, bijna een soulnummer! Lekker donker, bluesy gezongen. Niet zo zeer vanwege de titel maar zeker wel door de muziek is dit een heerlijk lang nummer! Top!
Opnieuw bluesy gezongen en zichzelf begeleidend op akoestische gitaar en Wolfgang Klingsbigl op puike bas, wordt dat opgevolgd door Michael Brandl op gitaar en de heerlijke keyboards van Bruno Juen erachter en eronder in deze mooie love song Your Loverman. “You close your heart for everyone, I’ll always try to open it to be Your Loverman.” Heel eenvoudig, heel mooi.
Heel zwaar aangezet, akoestisch en bas, doffe drums, dat is Sudden Rain waarin een hele pot ellende bezongen wordt die je overkomt als een Sudden Rain.
De regenbui wordt over ons uitgestort in de vorm van een mooie, slepende gitaarsolo waarbij de bas gelukkig nog steeds meer dan aanwezig is! Heel mooi. Heel Kafkaesk ook waarin Erich ook nog eens ten onrechte van moord wordt beschuldigd. Hoeveel “Sudden Rain” kan een mens aan… Mooi.
Tot zover de vijf nummers die ook op het album ‘A Little Blues Music uit 1998 stonden en hier dus in een opnieuw opgenomen remix. Dezelfde bewerking hebben de volgende vijf nummers doorlopen die in oorspronkelijke vorm op het album ‘A Fooled Man’ uit 2006 stonden en de eerste daarvan is de titelsong A Fooled Man, een lekker snel nummer, country of countryrock, als een trein met weer een fijne bas die Erich begeleiden in z’n tekst die verhaalt van A Fooled Man. Mooi. Zeker als er dan in dezelfde snelheid de harmonica van Sepp Schwarz bij komt! Mooie combinatie van akoestische en elektrische gitaar. Doet best wel aan de Doobie Brothers denken… Mooi.
Heel gevoelig gezongen dat het tijd wordt ooit eens het ouderlijke huis te verlaten, Farewell Mother. Ook hier weer de mooie afwisseling én samenspel tussen beide gitaren. Die een belangrijke rol hebben in dit nummer. Mooi. Heel mooi. Mooie tekst!
Getuige de titels van enkele andere albums houdt Erich ook van rock ‘n’roll. Welnu, dit is een rocker, met een hele herkenbare riff, alleen schiet me even niet te binnen van wat… I Don’t Mind. Lekkere backing vocals met rammelende gitaren, allebei door Tom Reif bespeeld. De onmisbare harmonica levert weer een puike bijdrage en zo rockt dit nummer lekker door en de boodschap is meer dan duidelijk: I Don’t Mind.
Call Me After begint ook weer lekker stevig maar wel melodieuzer, met een bescheidener meer begeleidende harmonica. Strakke bas en drums en voor de liefhebber zoals ik, weer een scherpe gitaarsolo in een soort vraag- en antwoordspel. Heel mooi.
In het laatste nummer van dit album, Past And Gone, neemt Erich zelf beide gitaren voor zijn rekening mét ondersteuning op elektrische gitaar door Tom Reif. In eerste instantie met minimale begeleiding zingt Erich dat het Past And Gone is. En hoewel hij ontzettend veel van “haar” houdt is zíj degene die vertrokken is. Janken dus. Maar dan wel op gitaar zodat wij er ook nog plezier aan kunnen beleven… En dan wordt er nog naar een heftige climax toegewerkt, door met name de keyboards van Martin Gasselsberger. Heel heftig en tóch vrij rustig. Best knap eigenlijk.
Oostenrijker Erich Lindenthaler heeft een aantal van zijn ‘First Recordings’ “opgepoetst”. Dat doen wel meer artiesten, denk aan Tony Joe White en ook Neil Young doet dat af en toe. Erich doet dat echter vrij vaak want ook op andere albums staan af en toe nummers van eerdere albums… Voortschrijdend inzicht in hoe je een aantal jaren later vindt dat de nummers nú zouden moeten klinken. Waarom niet, als het resultaat er naar is en wat mij betreft is dat resultaat zeer aansprekend.
Ik heb niet de moeite genomen om de originele nummers te beluisteren want het gaat toch, na zoveel jaren later, om het nú. Wat opvalt is dat alle nummers fijne, eigenlijk bescheiden arrangementen hebben gekregen die er voor zorgen dat ondanks de inzet van voldoende instrumenten toch een bepaalde rust van het album afstraalt. Ook in de snellere nummers en dat is best een verdienste. Door dat alles staat de mooie diepe stem van Erich op de voorgrond en dat is meer terecht.
Overeenkomsten met Tony Joe White en Johnny Cash en zelfs Kriss Kristofferson liggen voor de hand maar het blijft heel zeker de fijne stem van Erich Lindenthaler die het beluis- teren van dit album tot een aangenaam tijdverdrijf hebben gemaakt en jazeker, ook dit keer heb ik weer voldoende “favorieten” die dit album meer dan geschikt maken om bij jullie aan te bevelen: I Think You Know, Batman Blues, Your Loverman, Sudden Rain, A Fooled Man, Farewell Mother en Call Me After. Meer dan genoeg dus!
Tracks:
01. Hey John
02. I Think You Know
03. Batman Blues
04. Your Loverman
05. Sudden Rain
06. A Fooled Man
07. Farewell Mother
08. I Don’t Mind
09. Call Me After
10. Past And Gone
Website: https://www.erichlindenthaler.com/