Review: Eric Bibb – One Mississippi
Eric Bibb – One Mississippi
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Repute Records
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
De dag waarvan je wist dat ie kwam… oftewel: Lang uitgekeken naar dit nieuwe album van Eric Bibb waarvan al vrij lang geleden werd aangekondigd dat het in 2026 zou verschijnen. Eric Bibb is een zekerheidje. Altijd goed. Niet direct sensationeel, maar wel met een heerlijke stijl van gitaarspelen en dan natuurlijk
z’n stem die je altijd weer weet te raken. Meer heeft een mens niet nodig.
Ooit kreeg ik van iemand “een doosje” met cd’s waaronder ook een aantal albums van Eric Bibb en dat was een mooie aanvulling op wat ik al van hem had! In dat “doosje” zat trouwens nog veel meer moois! Ik heb nog niet alles kunnen beluisteren want zo heel af en toe moet ik ook nog een recensie schrijven voor Bluestownmusic.nl…
Op ‘One Missisippi’ staan veertien nummers waar het eerste nummer opvalt omdat het een cover is van Janis Ian’s nummer dat gelijk de eer heeft gekregen tot titelnummer van dit album te worden gebombardeerd, One Mississippi, door Janis geschreven met Fred Koller. Janis en Eric kennen elkaar trouwens al vanaf de jaren 60 toen ze in New York op dezelfde high school zaten.
Voor dit album heeft Eric best wel een uitgebreide bezetting ingezet, bestaande uit:
Eric zelf op vocals en een waslijst aan snaarinstrumenten:
akoestische gitaar, banjo, 6-string banjo, 12-string akoestische gitaar en nylon-string gitaar,
Glen Scott, als producer ook aanwezig op drums, percussie, bas, elektrische gitaar, akoestische gitaar, piano, Hammond orgel, Wurlitzer, clavinet, synths, MiniMoog, melodica, blazers programming, strijkers programming en backing vocals, een ware duizendpoot dus
Robbie McIntosh op elektrische gitaar, slide gitaar, dobro, resonator, Angelus gitaren en elektrische gitaar-solo
Esbjörn Hazelius op viool en octave fiddle
Zosha Warpeha op een Hardanger fiddle
Staffan Astner aanvullend op elektrische rhythm gitaar
Greger Andersson en Paul Jones op harmonica
Sven Lindvall op tuba
Bendjii Allonce op congas
Sara Bergkvist Scott en Shaneeka Simon op backing vocals, crowd en handclaps (waar voor de volledigheid Glenn Scott ook gecrediteerd wordt als crowd)
Waar jullie van mij gewend zijn dat ik bij bijzondere instrumenten een uitleg geef, laat ik dat nu toch maar achterwege want de lijst van de bezetting is al lang genoeg.
De vele Scandinavisch klinkende namen worden verklaard door het feit dat het album is opgenomen in Uppsala in Zweden in de studio van Glen Scott. Het album is uitgebracht op het jonge Repute Records-label.
En zoals gezegd opent het album met het Janis Ian-nummer One Mississippi, een rustig begin, viool erbij en langzaam komt het nummer op stoom met bas en drums… Gospelachtige backing vocals en een verder aanzwellende melodie en toch overheerst het gevoel dat het nummer nooit echt op gang is gekomen…
Zuivere blues is niet meer dan logisch in Muddy Waters, een lekkere “stappende” blues waarin Eric zingt dat hij Muddy Waters in z’n shoes heeft en ook in “my blues”. Mooie backing vocals. Dit nummer komt wél aan. Mooi.
“Turn to the left, turn to the right,” en Eric die overal al geweest is, iedereen doe het anders, maar wat het ook is, This One Don’t. Heerlijke “zeurende” harmonica. Heel mooi.
Onheilspellend “Didn’t I Keep Runnin’ trough the woods in the moonlight, where the hounds found my trail…” Duuster, duuster. Een jagende melodie, viool, banjo, stuwend, ik raak er zelf bijna buiten adem van, heel mooi die prominente jagende viool en jankende banjo en dan komen er nog massale backing vocals bij. Een intens stuk muziek met vooral aan het eind een mooie instrumentale “uitloop”. Heel mooi.
Weer klassiek tokkelend, begint Go Down Ol’ Hannah alsof we op de plantage zijn waar iedereen zijn of haar eigen “klanken” produceert. Meer hortend en stotend dan een echte melodie om de sfeer van vroeger proberen op te roepen van een negro spiritual, ook met zeurende viool, Go Down Ol’ Hannah.
Opgewekt als we Eric kennen begint hij lichtvoetig aan It’s A Good Life om ons te vertellen hoe goed het leven is, “treasured with your love”. Een mooie beetje bluesy, beetje country melodie, ontspannen gezongen over het van elkaar houden, een hele bescheiden maar duidelijk aanwezige begeleiding. Mooi “klein” allemaal. Mooi.
No Clothes On, waarin Eric ons duidelijk maakt dat we in het leven allemaal “onze rol” hebben te spelen, galmende begeleiding, een beetje gypsy hier en daar. Min of meer een variant op “De nieuwe kleren van de keizer”. Goed gevonden dat er toch altijd figuren zijn die “op straat” rond paraderen als een “boss with No Clothes On.” Van alle tijden en daarom tijdloos. Mooi.
Crossroads Marilyn Monroe, een legendarisch kunstwerk van Chris Consani met Elvis Presley zittend met gitaar op de achterbumper van een classic car in een soort parkeergarage met Marilyn Monroe er tegenaan leunend, tegen de auto aanleunend dus, bijna helemaal in zwart/wit, op de rode achterlichten van de auto na én de gitaar van Elvis. In een soort gemene melodie legt Eric een verband met een werkelijk gebeurd verhaal waarin net zo’n bedrieglijke “waarheid” wordt verteld als het construct van de afbeelding van Elvis en Marilyn Monroe. Allebei fake dus, a lie. Een mooie slome blues.
Altijd even de Glasservice bellen als er een steen door de voorruit is gegooid, waarna “een look through this New Window” gelijk weer een heel andere blik op de wereld geeft. Mooi maatschappijkritisch qua tekst maar Eric zou Eric niet zijn als hij ons gelijk een blik op een betere toekomst gunt door een blik door
deze New Window. Top!
Een mooi kabbelend begin aan If You’re Free waarin Eric het belang benadrukt van het hebben van “food on the table” en “gas in the tank” en “able to drink water when you’re thirsty” dat je met dat soort “bezittingen” gelukkig kunt zijn waardoor je je vrij kunt voelen, If You’re Free. Vooral mooi vanwege de tekst. Niets nieuws maar wel goed om even bij stil te staan!
Voorkom vastgeroest te raken aan een onwrikbare manier van denken, over onze manier van leven, over wat we op voorhand van “de ander” vinden. “We’re gonna Change.” Een lekkere baspartij en vlijmscherp gitaarspel met mooie overgangen tussen de coupletten, telkens afsluitend met als gospel gezongen backing vocals dat “we’re gonna Change!” Mooi door zowel de tekst als de muziek. Lekker lopend!
Een beetje raga-achtig begint Waiting On The Sun maar laat dat snel weer los om over te gaan in een meer dan normale melodie. Toekomstgericht is weer de boodschap van Eric in Waiting On The Sun mooi aangevuld met backing vocals na het slidende gitaarspel, ook lekker tokkelend. Onze Eric weet wel hoe een hoopvolle “boodschap” overtuigend gebracht moet worden. Mooi in alle eenvoud, of écht Eric Bibb dus!
Nog zo’n lekker stimulerende boodschap, laat alle liefde die je in je hebt zien, wacht niet langer, Show Your Love! Wacht niet op de kerstdagen, wacht op geen enkel “geschikt” moment want nú is het juiste moment om je liefde te tonen, snel, voor dat moment voorbij is en je misschien niet meer in de gelegenheid zult zijn to Show Your Love. Net als het vorige nummer ook weer heel mooi in al z’n eenvoud!
Zo ongeveer het moeilijkste wat er lijkt te zijn, We Got To Find A Way, we weten het wel, maar nu nog even doen, net als in het vorige nummer het goede moment “afwachten”, de juiste aanleiding vinden, een vorm vinden hoe en wat, “We gotta live in peace,” dus waarom nog langer wachten. Beginnen bij jezelf. Anderen enthousiasmeren. Altijd maar op “de ander” wachten? Ja, hoe lang dan wel? We gaan mee met Eric Bibb in dit laatste nummer van het album. We Got To Find A Way… Now! Mooi.
Afgezien van het titelnummer vind ik alles daarna gewoon erg goed. Dertien van de veertien nummers dus. En zoals in de inleiding al gezegd: Geen sensaties, geen “Wow”, misschien hooguit in de teksten, maar dát, dat hele “gewone” aan Eric Bibb, dat maakt het zo bijzonder! Het vakmanschap om “grote” zaken “klein” te houden, breekbaar, bescheiden en daar een zeer goed passende begeleiding bij te vinden is wat er zo goed is aan dit album, net als alle andere albums van Eric Bibb!
En… heb ik favorieten? Jazeker wel, This One Don’t en New Window zijn wel écht ijzersterke toppers, maar ook Didn’t I Keep Runnin’, It’s A Good Life, Change, Waiting On The Sun, Show Your Love en We Got To Find A Way, zijn nummers waar ik bovengemiddeld van heb genoten.
Niet alleen vanwege de teksten die aanzetten tot nadenken, maar ook door de vaak frisse en opgewekte toonzetting van de begeleiding. Samenvattend, gewoon een heel erg fijn album om heel gewoon, lekker van te genieten en zo af en toe ook nog eens na te denken over van alles en nog wat!
Eric Bibb en ‘One Mississippi’.
Tracks:
01. One Mississippi
02. Muddy Waters
03. This One Don’t
04. Didn’t I Keep Runnin’
05. Go Down Ol’ Hannah
06. It’s A Good Life
07. No Clothes On
08. Crossroads Marilyn Monroe
09. New Window
10. If You’re Free
11. Change
12. Waiting On The Sun
13. Show Your Love
14. We Got To Find A Way
Website: https://www.ericbibb.com/