Review: Debra Power – Unapologetically Me
Debra Power – Unapologetically Me
Format: CD – Digital / Label: Independent
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Zonder excuses, ‘Unapologetically Me’ is het nieuwste en inmiddels 4e album van Canadese “power woman” Debra Power, de al rijkelijk be- kroonde toetseniste uit Calgary. Een album in eigen beheer uitgebracht en ook uitgebreid digitaal verkrijgbaar, met op het album tien nummers die “gemaakt” zijn in de volgende bezetting:
Debra Power speelt piano en keyboards,
Brother Ray Lemelin speelt gitaar,
Chris Brzezicki speelt bas
Kelly Kruse speelt drums
Er komen meer instrumenten voorbij maar daar heb ik geen credits voor kunnen vinden. So be it.
Het album opent met een overtuigende getuigenis: I Choose To Sing The Blues, een lekkere boogie met saxen erachter en met lekkere uithalen gezongen waarna een klaterende solo volgt op de piano.
Het nu volgende nummer spreekt mij vanwege de titel bijzonder aan omdat wat er, sinds ik recensies schrijf voor Bluestownmusic.nl, allemaal aan “heerlijks” voorbij komt door Harry Radstake en mij vaak wordt aangeduid als een fantastische Candy Shop, dus Debra, kom maar op!
Een lekkere honky tonk-boogie, strak begeleid door de drums en bas waarin Debra zingt over het aanbrengen van duidelijkheid aangaande “my sister from another mister and me.” Moeders moet er aan te pas te komen want beide zussen komen er niet uit in deze toch verder opgewekt klinkende melodie.
Te dik, te dun, te klein of zoals in dit nummer Too Tall en dat wordt natuurlijk niets in een relatie als ze steeds omhoog moet kijken en bovendien heeft ze voor hem geen plaats in haar bedje. Dilemma, of niet… Debra zou wel een relatie met hem willen maar kan alleen maar herhalend uitroepen dat hij Too Tall is.
Quasi gospelachtig begint Debra op piano aan The Architect, ook weer met strakke begeleiding van drums, bas én keyboards en dat gospelachtige komt ook sterk tot uiting in haar vocals met flinke uithalen! En hoe haar leven er ook uit ziet, onderweg waren het háár beslissingen, haar crossroads die haar doen beseffen dat zij The Architect is geweest van zichzelf, zichzelf zoals ze nu is! Mooi én een mooie reflecterende tekst! Bij het luisteren naar dit nummer moet ik steeds denken aan If I Could Turn Back The Hands Of Time van R. Kelly, ook zo’n besef dat je het allemaal zelf doet met jóuw keuzes in jóuw leven.
I Got A Secret. Wie niet…
Lekker hamerende melodie waarin Debra bekent dat I Got A Secret en dat zij de enige is die het geheim kent en dat wil ze ook graag zo houden. Lekkere harmonica erbij. Bluesy, dreigend, spannend. En dan de “open deur” dat feitelijk íedereen geheimen heeft die ook niemand mag ontrafelen. Net zo beslist als Debra is haar geheim “takin’ it in the grave.” Mooi, lekker slepend…
Boogie woogie, de titelsong Unapologetically Me waarin Debra zingt dat ze alles altijd goed bedoelt, niemand kwaad wil doen zelfs niet als ze van haar hart geen moordkuil (..) maakt en daarom is ze Unapologetically Me!
Waarschijnlijk ging gisteravond niet alles helemaal goed als het volgende nummer Last Night’s Indiscretion heet, een fijne midtempo boogie waar de vocals de melodielijnen mooi volgen waardoor dit nummer lekker boogie-end loopt. Ook weer een mooi piano-solo. Een compleet beeldverhaal in een paar minuten. Ook mooi.
Een beetje Fats Domino-stijl boogie in Ya Gotta Like That over waar een man allemaal aan voldoen wil hij in de smaak vallen bij Debra, met “ouderwets” swingende backing vocals erachter. Maar ja, waar vind je zoiets dus af en toe “I take what I can get.” Een lekker swingend en stuwend nummer.
Harp Dog’s Lament, ruim zes minuten voor deze klaagzang, harmonica, huilende gitaar en langzaam, langzaam, langzaam! Een mooi eerbetoon aan haar landgenoot Harpdog Brown, die in 2022 overleed, 3 weken voor zijn 60e verjaardag en fameus om zijn harmonicaspel! Maar ook iemand met een eigen verhaal, zeer jong geadopteerd in een familie waar de moeder verdienstelijk slide gitaar speelde. Zijn biologische moeder ontmoette hij “pas” toen hij 28 was.
Zijn “voornaam” dankt hij aan het feit dat mensen uit het publiek hem na een optreden terug wilden roepen voor een encore door “Harpdog, Harpdog” te roepen. Toen die naam eenmaal gesettled was heeft daar ook zijn officiële naam van gemaakt. Harpdog Brown heeft zeven albums op zijn naam staan en heeft met zo ongeveer alle blueshelden op aarde gespeeld. Harp Dog’s Lament is een zorgvuldig opgebouwd en uitgevoerd nummer met Debra in een bescheiden rol, waar de gitaar de lead heeft, dikke bas met harmonica, “All he needed was his harp,” en vervolgens bezingt Debra wat ik net uit de doeken heb gedaan, om dan af te sluiten met een statement dat voor (bijna) alle muzikanten geldt: “He played the blues for you!” Indrukwekkend mooi, vooral als je de geschiedenis van Harpdog Brown een beetje kent.
Een klarinet doet een vrolijke duit in het zakje in Mr. Red Shoes, een lekkere vlotte melodie, gedragen door een enigszins op de achtergrond solerende klarinet. Hoekig voorgedragen door Debra. Lekker New Orleans-sfeertje, lekker massaal ook met alle begeleiding erbij. Een lekker lang uitlopend einde van dit nummer en een waardige uitsmijter van dit album.
Debra Power met haar album ‘Unapologetically Me’. Blues, piano boogie woogie, dat kan zelden “vernieuwend” zijn of spannend. Dat hoeft ook niet, als het maar lekker “doorrammelt” en dat doet het op dit album. Af en een beetje “ordi” teksten en zo worden die dan ook door Debra Power gezongen, maar zoals altijd: Het is wel de blues! Perfect, aanstekelijk en bij vlagen opzwepend toetengekletter met overwegend bescheiden begeleiding.
Dus gewoon een album om te draaien als je ongecompliceerd wilt genieten van een aantal boogies.
Mijn favorieten? The Architect, I Got A Secret, Last Night Indescretion, Mr. Red Shoes en natuurlijk Harp Dog’s Lament en in iets minder favoriete voorkeurspositie Too Tall en Ya Gotta Like That.
Meer dan voldoende dus om dit album van harte aan te bevelen!
(En hierna ga ik eerst weer eens luisteren naar Rob Hoeke & Hein van der Gaag met hun album ‘Four Hands Up’. Twee grootheden die er ook al niet meer zijn…)
Tracks:
01. I Choose To Sing The Blues
02. Candy Shop
03. Too Tall
04. The Architect
05. I Got A Secret
06. Unapologetically Me
07. Last Night’s Indescretion
08. Ya Gotta Like That
09. Harp Dog’s Lament
10. Mr. Red Shoes
Website: https://www.debrapower.com/