Review: David Munyon – Code Name: Painter
David Munyon – Code Name Painter
Format: CD – Vinyl LP – Digital
Label: New Shot Records
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Een best bijzonder verhaal. David Munyon brengt in 1993 zijn debuutalbum ‘Code Name: Jumper’ uit, gaat uiteraard toeren om dat album onder de aandacht te brengen, komt ook in Italië terecht waar hij op 23 februari 1994 in de Sala Consilliare, een nog steeds bestaande gelegenheid in de plaats Sesto Calende, iets ten noorden van Milaan, aan het zuidelijkste deel van het Meer van Arona, een optreden ten beste geeft, solo, alleen zijn stem en een gitaar. Hij zingt daar o.a. zes nummers van zijn debuutalbum en dan is het nu 2026 en heeft iemand blijkbaar een opname van dat optreden gevonden en wordt dat dus nu met elf nummers uitgebracht op New Shot Records onder de titel ‘Code Name: Painter’. Hoe bijzonder wil je het hebben, want ongeveer tegelijkertijd brengt
Bear Family onder de titel ‘The Lost Album’ een album uit met opnames die David Munyon in 1994 heeft opgenomen in Nashville.
Over dát album schrijf ik hierna een recensie.
‘Code Name: Painter’ opent met Beijing Dreams, een nummer van het debuutalbum, waar David na een hartstochtelijk welkomstapplaus heerlijk melodieus akoestisch begin te spelen en als hij begint te zingen het publiek het nummer herkent en daarvoor applaudiseert. Over zijn belevenissen in Beijing, al dan niet reëel, de mensen die ook gewoon een goed en normaal leven willen hebben, maar door “het systeem” de hoop daarop dreigen op te geven, tot en met het verhalen van de man voor de tank, 5 juni 1989, op het Plein van de Hemelse Vrede… “I must have been dreaming…” Heel mooi, aan duidelijkheid niets te wensen overlatende tekst!
Ook van zijn debuutalbum komt Everyday American Hero. En ook dit nummer wordt gelijk herkend door het publiek. Een prachtig beeldverhaal van een “gewone Amerikaan” die gewoon elke dag z’n ding doet, het sneeuw vóór z’n huis ruimt, “loves Aunt Sally, loves Aunt Flo, just an Everyday American Hero, just like Uncle Harry and your Uncle Joe, hasn’t all the answers and some he don’t know…” Prachtig! Niveau Pete Seeger en Bruce Springsteen!
Poet Wind, een op dat moment nieuw nummer, waarin hij het “schilderen” van dit nummer bezingt, zijn gitaar ook percussief bespelend. Een mooi tussenstuk met kristalhelder tokkelend gitaarspel en een mooi afwijkende vocale melodie, een beetje Cat Stevens, een mooi verhaal vol jeugdherinneringen, belevenissen en meer, alles onder de “paraplu” van een Poet Wind. Mooi.
Weer een nummer van z’n debuutalbum, The Other Side Of Harlem en weer blijkt dat het publiek z’n debuutalbum “gevreten” heeft… David zingt de schrijnende tegenstelling tussen rijk en arm aan de hand van soms de banaalste verschillen die soms zo verrekte dicht bij elkaar kunnen liggen met een onoverbrugbare afstand ertussen! The Other Side Of Harlem! Met aan het eind een mooie aankondiging van het volgende nummer.
Industry, mooi instrumentaal ingeleid, over het begin van de eerste atoombom… Mooi dreigend gitaarspel mét “naklank”. En mooi er in verweven een verhaal over zijn vader die z’n leven lang hard gewerkt had en door het bedrijf Union Carbide drie jaar voor z’n pensioen nog even een door iedereen gehate functie moest gaan vervullen, en zo komen er meer voorbeelden voorbij van het begrip Industry… De klassieke klassenstrijd bijtend perfect verwoord!
Bij een titel als Me And This Old Suitcase moet ik gelijk denken aan James Stewart in de film It’s A Wonderful Life uit 1946 (!) waarin de hoofdrolspeler, George Bailey, een grote koffer krijgt waarmee hij denkt op reis te kunnen waarmee zijn leven pas écht begint, maar zoals vaker heeft het leven zelf andere plannen. Een tijdloze film! En zo begint David ook aan dit nummer, zij het dan dat deze oude koffer hem daadwerkelijk begeleidt op al z’n avonturen! Ook dit nummer staat op z’n debuutalbum. Aan het eind van het nummer vergezelt de koffer hem zelfs tot aan de hemelpoort… waar hij dan wel de koffer niet mee kan nemen naar “binnen”… want tenslotte kom je daar aan met maar één bagage: Je eigenste ik!
Een advies van jewelste: Be Bigger Than A Dream. Durf te dromen! Lekker enthousiast gitaarspel. Puike melodie. Absoluut niets aan toe te voegen. De titel is duidelijk!!!
Nog een nummer van het debuutalbum, Just The Waters Rushing, dat niet gelijk door het publiek herkend wordt…, over het “gewoon” verlopen van het leven, heel gewoon, Just The Waters Running. “Just the way it goes, sometimes.” Ja, ja, ergens, heel ver weg, schijnen mensen te leven zónder muziek! Ik hoef niet echt te weten waar want dat is een leven waar Just The Waters Running. Gelukkig hebben wij Bluestownmusic.nl!
Een tikkeltje uitbundiger begint Ain’t No Love In This R’n’R World. Lekker vlot ondanks dat er volgens David geen liefde zou zijn in onze rock ‘n’ roll wereld. Nou, daar moet ik David toch in tegenspreken! Er is zóveel liefde, liefde is rock ‘n’ roll! Rock ‘n’ roll is liefde!
Shiva’s Smile, een love song over Shiva, genoemd naar een van de belangrijkste goden uit het hindoeïsme, die alle onvolkomenheden en illusie van de wereld vernietigt waardoor de wereld een steeds betere plek wordt… Zoiets overkomt David ook bij de belevenissen met Shiva, verbonden door Shiva’s Smile…
Het laatste nummer op dit album komt ook weer van het debuutalbum, Maybe Over The Border, aan de hand van het stuwende gitaarspel snel herkend door het publiek, een soort reisverslag met een aantal ingebouwde controles en als je het niet meer weet ligt de oplossing Maybe Over The Border… het voortdurend felle gitaarspel wordt tussendoor door het publiek beloond met een enthousiast applaus. Een waardige afsluiter van dit heerlijke live album!
Mooi. Veel gelijkenissen met de “groten” in dit genre, zoals Pete Seeger, Woodie Guthrie, Bob Dylan en Bruce Springsteen. Het beste gooien we ze allemaal in een blender en wat er dan uit komt, dat is David Munyon. Een hele fijne artiest, prachtig onderhoudend akoestisch gitaarspel en een warme stem om naar te luisteren in nummers die goed geschreven zijn als een tijdsbeeld, een reisverslag door het leven, door de wereld. Het woord Painter komt regelmatig voor in zijn teksten en zo kun je het album ook mooi zien, als een schilderij. Een schilderij is ook de hoes van het album met waarschijnlijk een zelfportret van David Munyon! Kleurrijk!
Geen afzonderlijke favorieten omdat het een live album is dat je gewoon als één geheel moet beluisteren, niet nadat ik het dan ook van harte heb aanbevolen, dit héle mooie, fijne album van David Munyon!
Tracks:
01. Beijing Dreams
02. Everyday American Hero
03. Poet Wind
04. On The Other Side Of Harlem
05. Industry
06. Me And My Old Suitcase
07. Be Bigger Than A Dream
08. Just The Waters Running
09. Ain’t No Love In This R’n’R World
10. Shiva’s Smile
11. Maybe Over The Border