Review: Cordovas – Back To Life
Cordovas – Back To Life
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Yep Roc Records
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Eerst de hoes!
Een prachtig schilderij , “vrij” hangend boven een oceaan, waarop gesuggereerd wordt dat je een kleine ruimte met een betegelde vloer kunt doorlopen om dan buiten terecht te komen waar een paard staat. Op de achtergrond een enigszins bewolkte lucht waarin dan weer een raamloos venster is aangebracht, waar, als je daar doorheen kijkt, er een soort cactus in de grond staat.
Dergelijke afbeeldingen hebben de naam “trompe l’oeil” en zijn een optische illusie van een eendimensionale uitvoering van een driedimensionale voorstelling, om het maar simpel proberen uit te leggen in m’n eigen woorden… Je ziet het ook wel eens als op de afbeelding hieronder, waar een sinkhole op het wegdek is geschilderd, waar op overtuigende wijze een “diepte” wordt gesuggereerd die er niet is. Ik herinner me van het oude Dierenpark Emmen dat we een ruimte binnen liepen waar gesuggereerd werd dat je rechtdoor kon lopen over een zwartwit betegelde vloer terwijl het “gewoon” een wand schildering was en wij “linksaf” moesten lopen. Maar zoals op onderstaande afbeelding vind ik de trompe l’oeil het allermooiste!
Een mooie hoes dus van het album ‘Back To Life’ van Cordovas, dat wordt aangekondigd als hun 5e album maar dan wordt het op 8 november 2011 opgenomen Live From Nashville vergeten, terwijl dat album lovende kritieken kreeg… In alle bio’s begint het album-overzicht echter pas in 2017 met het titelloze “debuut”-album ‘Cordovas’, gevolgd door’ That Santa Fé Channel’ (2018), ‘Destiny Hotel’ (2020), ‘The Rose Of Aces’ (2023) en nu dus ‘Back To Life’.
Cordovas, een Americana rockband waarin tegelijkertijd stijlen in verweven worden van bands als de Band, Grateful Dead en Crosby, Stills & Nash, een interessante mix dus.
In de loop der jaren zijn er de nodige wisselingen geweest in de personele bezetting maar de kern is altijd dezelfde gebleven met:
Joe Firstman op vocals, bas, piano, keyboard en akoestische gitaar
Lucca Soria op vocals, banjo en akoestische en elektrische gitaar
en voor dit album is dit aangevuld met:
Jon Loyd op vocals en piano
Chris Powell op drums en percussie
Kamasi Washington (!) op saxofoon
Rick Parker op elektrisch en akoestische gitaar
Smith Curry op pedal steel en dobro
Dayna Bee op strings, terwijl ze ook de stringarrangementen heeft verzorgd
Miranda Lee Richards op vocals
Rami Jaffee op accordeon
Kirby Bland op drums (4)
Sevans Henderson op orgel en piano (9)
Toby Weaver op akoestische en elektrische gitaar (9)
Paul Allen op drums (9) waaruit je zou kunnen afleiden dat (9) Black Sand van een aparte opnamesessie afkomstig is…
(Rami Jaffee, Sevans Henderson, Smith Curry en Paul Allen
deden ook al eens mee op eerdere albums van Cordovas)
Het album ‘Back To Life’ is uitgebracht op Yep Roc Records, op cd, als vinyl en natuurlijk is het album ook digitaal beschikbaar.
Er staan negen nummers op het album dat begint met Higher Every Time, een fijne opening met veel slide, banjo en gezamenlijke vocals in een streven het elke keer weer nog iets beter te doen, Higher Every Time dus. Als er al een overeenkomst zou zijn met CSN dan denk ik meer aan Orleans met Dance With Me, dat heeft een zelfde soort opbouw van het nummer als Higher Every Time. Hoe dan ook, mooi.
Gelijk meer in de Americana-sfeer begint Back To Life, vooral door een zwaar aangezette piano met nog steeds de slide en drukkere drums. “Won’t you help me, bring me Back To Life?” Dit klinkt inderdaad wel als de stijl van de Band. Quasi rommelig door elkaar maar toch “lopend” dit titelnummer van het album.
Americana countryrock in Josefina met weer overheersende slide, aangevuld met piano waarin het onmogelijk is de slaap te vatten als “hij” z’n Josefina niet meer ziet. Heel sterk gezongen met elkaar overtreffende vocalen. De pianolijn heeft veel van The Way It is van Bruce Hornsby & the Range en dat maakt het nummer, samen met de sterke vocalen aangenaam stevig, al had ik de dame in kwestie een andere naam gegeven dan Josefina, ook omdat er al zo’n heer-
lijke Josephine is van Chris Rea…
Weer een aanzet tot iets “Band-erigs”, een beetje rockend, Step Outside. Lekker snel en gevarieerd gezongen met een dito begeleiding op vooral gitaar, mooie interval, bijna jazzy, puntig solerend gitaarspel, ja, het blijft lekker rockend waar de piano doorheen blijft klateren. Heel mooi. En een welgemeend advies om uit de sleur van alledag te treden: Step Outside! Voorlopig dé topper! Lekker lang uitgewerkt!
Een romantisch gedragen piano, galmende hoge slide op de achtergrond in een pure CSN-stijl Lost At Sea. Heel, heel mooi, waarin er zelfs een poging gedaan wordt Crosby te imiteren met z’n “Hm”… Nóg een topper dus! Over jezelf kwijt raken Lost At Sea, dat na een redelijk robuust stuk langzaam weg kabbelt om daar mee aan te geven dat je jezelf terug gevonden hebt. Ik zei het al: Top.
Kan bijna nooit kapot: Accordeon! Sunset, ook weer heerlijk in harmony vocals gezongen, piano erbij, strijkers erbij. Top. Mooi lopende en gedragen melodie om een ode te brengen aan het plezierige leven “Into the Sunset.”
Wings, met een bijdrage van Kamasi Washington op saxofoon! Kamasi heb ik leren kennen van een optreden bij het Amerikaanse KEXP-radio waar hij o.a. het tien minuten durende The Rhythm Changes speelde en ik was óm! Als een tweelingbroer van Benjamin Herman begint hij gelijk heel slow en groovy aan Wings. De wens om te kunnen vliegen! Heerlijke synchroon begeleiding van de keys onder de vocals. Kamasi kan hetzelfde als een Pharoah Sanders: Af en toe de piepkraak van modern of free jazz maar ook heel gevoelige ballads en net zo gevoelig is zijn spel in deze Wings. Ik weet het, ik heb mijn voorkeuren, wie niet trouwens, maar dit is wel heel fantastisch mooi en lekker!!!
Pure country/countryrock in Mexico Home, lekker commercieel zing- end, accordeon erachter in een mooi verhaaltje dat zwijmelt over de fijne herinneringen aan zijn Mexico Home. Een hele fijne langzame “Los Lobos/Rowwen Hèze” en dus altijd goed want net als hun “voorbeelden” word je in Mexico Home lekker “meegenomen”!
Het laatste nummer van ‘Back To Life’ is Black Sand dat wat mij betreft weer gelijkenissen met Orleans en ook de Band oproept. Hartstochtelijk gezongen dat iedereen is “trying to do the best I can”, Lekker hoekige melodie, ook zo gezongen terwijl een soort calypsosound lekker doorrammelt op de achtergrond. Lekker ontspannen.
Net geen half uur muziek op een album vind ik persoonlijk aan de korte kant. Als je vorige album uit 2023 stamt had je toch wel een paar nummertjes méér kunnen schrijven…? Maar goed, ’t is wat ’t is, zeggen we dan. Negen nummers in een genre waar al heel veel “van” is en dus de concurrentie groot is, van de Byrds, Buffalo Springfield en Quicksilver Messenger Service naar Crosby, Stills, Nah & Young, America, Orleans, Venice en meer om uit te komen bij Cordovas.
En dan is ‘Back To Life’ gewoon een heel fijn album met ook hier en daar variatie in de nummers, precies goed in verhouding zou ik zeggen. Een mooie mix van slide/banjo/gitaar met piano/accordeon/drums. Goed gezongen nummers, zowel in de lead als backing. Dus ja, dit album misstaat zeker niet in het rijtje van hun illustere voorbeelden en voorgangers!
Het hele album ligt lekker in het gehoor maar natuurlijk springen er een paar nummers uit, die heten niet voor niets mijn favorieten: Higher Every Time, Josefina, Step Outside, Lost At Sea, Sunset, Wings en Black Sand !
Een welgemeend advies: Geniet er van!
01. Higher Every Time
02. Back To Life
03. Josefina
04. Step Outside
05. Lost At Sea
06. Sunset
07. Wings
08. Mexico Home
09. Black Sand
Website: https://cordovasband.com/