Review: Connor Selby – The Truth Comes Out Eventually
Connor Selby – The Truth Comes Out Eventually
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Mascot Label Group – Provogue
Release: 2025
Tekst: Gerard Haarhuis
We hebben er één! Een nieuwe ster! Zijn naam is Connor Selby. Met de recensie van dit, zijn nieuwste album ‘The Truth Comes Out Eventually’, heeft Connor drie albums uitgebracht, nadat hij in eerdere jaren al, niet gering, met anderen, de opening act verzorgd heeft voor The Who in een vol Wembley Stadium in London. Hijzelf is een grote fan van Ray Charles en dat kan ik me heel goed voorstellen. Bij ons thuis vroeger in de jaren 60, draaiden we vaak een single van Ray Charles. Feitelijk een single met aan beide kanten een hit. Kant A met I Can’t Stop Loving You en op Kant B Born To Lose. Ik herinner me uit mijn kindertijd dat mijn moeder beide nummers maar al te graag meezong! Het eerste nummer I Can’t Stop Loving You is geschreven door Don Gibson, het andere Born To Lose door Ted Daffan.
Waar Connor anno nu 26 jaar is, weten we dat zijn vader van classic rock houdt uit de jaren 70. Nota bene onze eigen zoon, geboren in 1982 vindt de muziek uit de jaren 70 verreweg de mooiste muziekperiode! Als je luistert naar Connor Selby begrijp je waar hij zijn inspiratie vandaan haalt voor z’n eigen nummers. In 2018 kwam zijn debuutalbum ‘Made Up My Mind’ uit, in 2021 gevolgd door een titelloze opvolger en nu dus in 2025 ‘The Truth Comes Out Eventually’.
Er zijn veel recensies waarin geschreven wordt dat de artiest zo gegroeid is en/of zichzelf heeft overtroffen, een beetje flauw, maar als je nu in het geval van Connor Selby, zijn drie albums achter elkaar beluistert, wat ik gedaan heb, kun je niet anders dan vaststellen dát hij gegroeid is. Nog steeds een open deur, maar waar: De songs klinken volwassener, waar hij zingt, gebeurt dat met zelfvertrouwen. Dat kun je horen! Aanvullende begeleidende instrumenten, zijn erg goed gedoseerd waardoor er composities zijn ontstaan die je gelijk pakken én blijven pakken! Niet in de laatste plaats door het warme, uitstekend verzorgde gitaarspel van Connor zelf. Erg goed, erg mooi!
Over de meespelende muzikanten en background vocals was nauwelijks sluitende info te verzamelen maar gelukkig was Connor bereid deze zelf aan te leveren!
De volledige lijst:
Connor Selby – vocals, guitar, acoustic guitar
Carter Arrington – rhythm guitar
Kevin Barry – pedal steel guitar op I won’t Be Hard To Find
Richard Beesley – baritone saxophone
Piers Green – tenor saxophone
Paul Jordanous & Gerd Rahsdorfer – trumpet en flugelhorn
Herman Mayr – trombone
Abdres See – tenor and baritone saxophone
Lucita Jules en Louise Clare Marshall – background vocals
Dave Limina – Hammond, piano, Wurlitzer
Stefan Redtenbacher – bass
Mike Hurgis – drums
Georgia van Etten – vocals op Songbird
Daarom, let’s go! Het album opent met Someone, een vlotte intro, drums op tempo, blazers en backing vocals waarin Connor een statement maakt dat het “feelin’ alright” maakt als je die ene “someone you can lean on” hebt. Heerlijke bluesy gitaarsolo met keyboards eronder van Dave Limina! “Someone who’s always there! Het zal je maar overkomen All Out Of Luck, verder in hetzelfde tempo met de blazers als een volwaardig swingorkest. Interval met hele fijne keyboards waarna Connor weer soleert en hoe fraai dit stuk muziek ook is, Connor heeft toch het idee dat hij All Out Of Luck is. Stevig “big band”-nummer!
Ook al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel. “Meestal!” Rustige soulvolle keyboards op de achtergrond, niet té aanwezige blazers een rustige Connor die inmiddels met al z’n levenservaring weet dat The Truth Comes Out Eventually. Zou een Chicago-nummer kunnen zijn maar dan beter! Als je het dan niet verwacht begint Connor aan een hemelse blues, precies zoals het bedoeld is, de gitaar is quasi in gesprek met zichzelf in gesprek en aan het eind geeft Connor ons nogmaals de garantie dat The Truth Comes Out Eventually!, waarbij ook de outro Chicago-like is. Lekker vlot, zware bass, begint het pleidooi dat “ze” van alles kan proberen te veranderen aan hem maar dat ze het moet doen met dat wat ie is (I Am) What I Am. Punt uit. Een pedal steel-opening om ons te vertellen dat mocht hij ooit eens ergens gemist worden, geen zorgen “you know where to find me, you know how to reach me, girl, I Won’t Be Hard To Find. Tegen het eind van het nummer komt de pedal steel weer terug.
In I’ll Never Learn met terugblikken over hoe het allemaal zo gelopen is en Connor slechts tot de conclusie kan komen dat I’ll Never Learn. Fijne, stuwende en perfect ondersteunende background vocals. Weer een geweldige gitaarpartij! Ik kan dan ook alleen maar zeggen: Connor, beste jongen, je bent nog jong, je kunt geweldig gitaar spelen, je zingt met een gevoel- volle warme stem, dus “what is there more to learn?” Een liefdevol, klein akoestisch nummer over Amelia, mooie tekst als een gedicht en het aanslaan van slechts enkele snaren, zachtjes begeleid door “de andere snaren”. Mooi! Mooi!
En dan gaat het weer stevig worden met alleen al een titel die klassiek is It Hurts To Be In Love. Veel blazers die Connor verleiden tot vocale uithalen waar hij uiteraard met gemak toe in staat is. Mooie keyboards, bijna zoals iemand als Jimmy Smith, of zoals bij de Blues Brothers en dan weer… die gitaar, doet in de verte denken aan dezelfde helderheid als bij Roy Buchanan. Als je wel eens afvraagt What Else Is There To Say, dan kun je in dit nummer horen dat Connor goed geluisterd heeft naar zijn grote favoriet Ray Charles. In dit nummer zingt hij met bijna eenzelfde stem als of ie Ray Charles is. In ieder geval in dezelfde stijl! Ray zingt alleen iets dieper dan Connor en dat maakt dat de stem voor dit nummer alleen nog maar beter uitkomt, het geeft een mooi bluesy gevoel mee… Ze is gegaan, wat heeft alles nog voor zin What Else Is There To Say. Een typisch gevalletje van liefdesverdriet, oftewel in goed Nederlands “luddevedu”. Mooi lang stuk keyboards, met stevige drums en ja zeker, ook de gitaar van Connor doet weer mee. En net als De Dijk in één van de mooiste Nederlandstalige liedjes Als Ze Er Niet Is bezingt, geef ik als oude(re) manier het advies aan Connor: Geef nooit de hoop op, blijf er voor gaan, alleen al omdat I Can’t Stop Loving You!
Helaas, helaas! Het laatste nummer van dit voortreffelijke album Songbird waarin Connor vocaal wordt bijgestaan door Georgia van Etten. Een mooi, eenvoudig, akoestisch nummer met naast de vocalen enkel een gitaartje.
Ik het album ‘The Truth Comes Out Eventually’ van Connor Selby de afgelopen dagen al meerdere keren beluisterd (net als z’n vorige albums) en op YouTube kwam ik een paar nummers tegen van zijn optreden in het Wembley Stadium en ik kan zeer beslist eindigen waarmee ik begon: We hebben er één! Een nieuwe ster! Wát een heerlijke muziek, wát een kwaliteit, mooie selectie songs, prima teksten en dus samenvattend:
Een zéér compleet album, meer dan aantrekkelijk en overkomend gitaarwerk en een hele fijne, warme stem om naar te luisteren. Dit album is een absolute aanrader voor iedereen die houdt van een fijne portie helder gespeelde en gezongen bluesmuziek!!!
Tracks:
01. Someone
02. All Out Of Luck
03. The Truth Comes Out Eventually
04. (I Am) Who I Am
05. I Won’t Be Hard To Find
06. I’ll Never Learn
07. Amelia
08. It Hurts To Be In Love
09. What Else Is There To Say
10. Songbird
Website: https://www.connorselby.com/