Review: Charlie Barath – Issaquena Getaway
Charlie Barath – Issaquena Getaway
Format: CD – Digital / Label: Independent
Release:2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Na een EP met zes nummers in 2019, ‘Just A Slice’ en een volwaardig album in 2021, ‘Just Me And My Friends’, en inmiddels net verschenen, de opvolger daarvan, ‘Issaquena Getaway’. In eigen beheer uitgebracht waarbij de cd-distributie verzorgd wordt door CD-Baby en daarnaast uitgebreid digitaal beschikbaar, dit nieuwste album van zanger en harmonicaspeler Charlie Barath.
Vooraf (weer) de welgemeende complimenten voor alle aangeleverde informatie, zodanig compleet dat, omdat er twee gitaristen meedoen, er per nummer vermeld is welke gitarist welke lead e.d. speelt. En zelfs de fonetische uitspraak van de albumtitel en artiestennaam wordt gegeven. En “natuurlijk” álle songteksten! Hoe compleet wil je het als recensent van Bluestownmusic.nl hebben? Compliment en zéér bedankt!
De bezetting op dit album bestaat uit:
Charlie Barath op vocals, harmonica en percussie
Johnny Burgin (JB) en Andrew Sherer (AS) op gitaar
Mark Yacovone op piano en orgel
Mike Law op bas
Danny Banks op drums
Shari Richards op vocals (14)
Veertien nummers hebben een plaatsje gevonden op het album dat opgenomen is in Clarksdale in de Clarksdale Soundstage, de plaats in de Mississippi Delta die we vaker voorbij zien komen als geboorteplaats van meerdere bluesgrootheden en waardoor vanzelfsprekend muzikanten worden aangetrokken om juist dáár hun muziek op te nemen. Op het album staan twee covers waar ik bij de nummers zelf op terug kom.
Het album opent met I Gets Around, waarin JB de lead speelt. Ze zeggen wel eens: Wie niets heeft is niet arm maar is vrij! En zo vergaat het Charlie ook in de vlotte melodie. Hij heeft geen Cadillac, geen baan, maar als hij met z’n vrienden is kent het plezier geen einde, JB op gitaar, Charlie op harmonica, plezier alom. Geen geld, helemaal niets maar wel een heleboel vrienden. Lekkere binnenkomer!
The Weekend Song, met AS op de lead, geeft ons een leuk verhaal van Charlie waarin hij vertelt blij te zijn dat het weekend is maar tegelijkertijd niet weet wat ie in dat weekend moet doen maar wel weten dat het weekend zo gezond voor een mens is… Een gezellige harmonica-intro met piano, vlot begeleid door bas en drums, subtiel, bijna jazzy begeleid door AS om daarna ook nog een lekkere solo ten beste te geven. Inderdaad, heel swingend en jazzy allemaal, zeker als de gitaarsolo gevolgd wordt door een niet minder aanstekelijke pianosolo die dan weer opgevolgd door een stuwende harmonica-solo om dan tenslotte nog een herhalend stukje vocals te krijgen, Mooie swing!
Een mooie woordspeling als Charlie gaat kaarten in Waitin’ For The Queen, JB als lead, en hij op enig moment een “tien” en een “Aas” krijgt, 21 dus! Maar nog steeds niet tevreden want wachtend op z’n “Queen” die dan ook nog binnen komt lopen. Alle kaarten zijn plotsklaps totaal onbelangrijk “’cause I knew, my Queen had finally come around!” Een mooie aanzwellende intro, bluesy/jazzy, lekker groovy ook wel. Mooie kippige gitaarsolo terwijl de begeleiding de melodie gewoon voortzet als in de beste Booker T.-traditie. Ook weer een hele fijne harmonica-solo, lekker langgerekt ook. Heel mooi. Idee voor een single?
Cuban Getaway is een nummer van Ike Turner en Joe Josea, met als eerste lead AS en de tweede lead door JB, in een instrumentaal nummer waarin een perfect loom en sloom Cubaans sfeertje wordt gecreëerd. Mooi ook het verschil tussen beide gitaristen. Natuurlijk mag de harmonica niet ontbreken waardoor de sfeer nog enthousiaster Cubaans wordt, meer stampend en stuwend ook, lekkere percussie erbij, wat mij betreft een dikke sigaar en een lekker glaasje en ook dit nummer kan niet meer stuk. Heerlijk! En ook dit nummer kan zó op single!
Een puur gevalletje van bindingsangst in I MIght Fall In Love met JB op rhythm en de aanvullingen door AS. Nee, Charlie wil niet al te aardig doen want stel je voor… I Might Fall In Love en zo gaat het door. Nee, ik ga je moeder niet omhelzen en druk ook je vader niet de hand en voor je kleine broertje zal ik ook niet aardig zijn “’Cause I’m afraid where I might land.” Uiteindelijk ook geen huis vol met kinderen en puppies, nee, niets van dat alles want, “The last thing I wanna do is to fall in love with you… but I just might… Lekker gitaartje als opening waarna de begeleiding klassiek bluesy bijvalt en na de eerste vocals de harmonica prominent gaat meedoen. Je ziet het gewoon voor je. Fantastische aanblik! En een héle traditionele blues-melodie met de bekende loopjes er in en juist daardoor zó aanstekelijk! Mooi.
Niet meer dan logisch dat Charlie met al z’n levenservaring in staat moet worden geacht “de jongeren” van goed advies te dienen en dat doet hij dan ook in The Best Thing You Can Do, met AS in de lead. Weer lekker swingend door de, zoals vaker, perfecte begeleiding van bas en drums, waarna de heldere solo van AS volgt, gecombineerd met weer een pianosolo en daarna, ook weer zoals eerder, een fraaie harmonica-solo. Wat een fijne, jonge stem heeft die Charlie toch!
Als het buiten ijzig koud is dan hanteert men bij de Marine, de uitdrukking “Brass Monkey” en dat staat voor dat het dermate koud is dat het lukt om de ballen van een messing aap te bevriezen. Hoe kom je er op! De ballen van een messing aap!? Maar spreekwoordelijk kan dat natuurlijk ook betrekking hebben op een medemens die zó koud is, niemand toe laat, enz. en daarover gaat het in dit nummer Brass Monkey, met JB in the lead en waar Charlie over iemand zingt die zo ijs- en ijskoud is dat hij besluit de “Brass Monkey” thuis te laten… Als iemand je toch al met de Poolcirkel vergelijkt, dan ben je echt wel
“koud”. Onbegonnen werk dus voor Charlie. Ver weg een diepe orgellijn met Charlie op harmonica, voor het overige een bescheiden en rustige begeleiding zodat bas en drums de lead hebben. Bewonderenswaardig zo rustig als iedereen blijft bij zoveel kilte! En door dat rustig blijven ontstaat er juist een lekker
“warm” nummer… Ook een mooi “vraag- en antwoordspel tussen harmonica en orgel aan het eind.
Het is maar goed dat het volgende nummer échte warmte brengt, Just Wanna Walk With You, met beide gitaristen op rhythm. Liefde op het eerste gezicht! Duidelijk. Ondanks dat Charlie nog niet alles van “haar” weet, “But I’m sure ’nuff gonna try” om met haar “aan de wandel” te gaan, Just Wanna Walk With You. Niets te wensen over, “No, I don’t want fame or money, or a whole bunch o’ ballyhoo.” Just Wanna Walk With You. Mooi.
De strekking van dit verhaal is een déjà vu. “Somebody said, they saw me walking down the street, a girl on each arm and a smile on my face.” But That Wasn’t Me, met JB in een vraag- en antwoordspel met de harmonica. Dit onderwerp kwam al eens voorbij. En zo gaat het door met de vooronderstellingen dat hij iets gedaan heeft of dat men hem ergens gezien heeft. Maar That Wasn’t Me! Misschien vroeger ooit eens maar “You know, that may be how I used to be, but that damn fool is history!” Mooi plot! Een zwaar aangezette melodie die daardoor overtuigend over moet komen. Dikke bas en drums met een zeurende, jengelende harmonica en een bescheiden gitaarlijn. Een lekker doorlopende nummer.
Op zoek naar Renee, samen met JB in the lead en de anderen in een vrolijke honky tonk-melodie. Maar ja, Renee is er van tussen, koffers gepakt en weg in de Camaro! En de wanhoop slaat toe in een herhalend “Renee, Renee, Renee…” Mooi harmonica-spel en zoals vaker is het onmogelijk de voeten stil te houden!
Weer zo’n heerlijk aanstekelijke melodie, een beetje James Hunter. Als hij “haar” ziet binnenkomen en ze de blikken van iedereen op haar gericht weet, staat het voor Charlie vast dat hij haar, ondanks z’n onzekerheid ten dans moet en zál vragen, dus Can I Have This Dance? met opnieuw JB in de lead. Het heeft ook wel iets van Caro Emerald en ondanks het vlotte van de melodie heeft het tegelijk ook wel iets schuifelends. Heel mooi!
Alweer een “fijne” tekst, lekker cynisch, I’m Gonna Let You met JB in de lead én aanvullend. Dit nummer is ook al als single uitgebracht als “introductie” op dit album. Een door orgel gedragen funky intro met scherp spel van JB waarin “zij” te kennen geeft te vertrekken. Nou, ga je gang, “Don’t bother lookin’ back, unless you wanna see me smile…!” En zo is Charlie reuze behulpzaam haar een eind op weg te helpen met een laatste verzoek om hem een heel klein plezier te doen, “Just do me one little favor, don’t bother comin’ back!” Ach, hoe heerlijk is toch “de blues”!
Sugar, met AS in de lead, is geschreven door tenorsaxofonist Stanley Turrentine en het is ook de titel van het eerste album dat Stanley opnam op het CTI-label, nadat hij jarenlang bij Blue Note had gezeten. CTI was het label van Creed Taylor, die daarvoor dan weer bij A&M zat, het label dat was opgericht door trompettist Herb Alpert en Jerry Moss, A&M dus. Op dat album van Stanley Turrentine staat Sugar als keurige studio-opname maar het album sluit er ook mee af in een live versie. Charlie laat het originele instrumentale volledig in takt in het langste nummer op dit album met 6½ minuut. En de melodie leent zich uitstekend voor langgerekt harmonicaspel waar de begeleiding zich redelijk freejazzend omheen slingert. Lekkere brush drums ook. Bescheiden maar sterk gitaarspel. Heel mooi en vol en voldoende solo’s door iedereen in een écht jazz-nummer! Vind ik héél erg mooi en ook heel bijzonder! Ik denk dat Charlie in deze setting ook een hele fraaie uitvoering van het fenomenale So What van Miles Davis aankan. Ook omdat Mike Law zo’n fijne bassist is. Lijkt me “spannend” de trompetpartij van Miles en de saxpartij van John Coltrane op harmonica te horen… Misschien op een volgend album?
Met het laatste nummer, Honey I Got No Money, komen we terug bij het begin van dit album. Hier ook weer met JB in de lead. En weer heeft Charlie weinig nodig om gelukkig te zijn. Maak jij roereieren dan dek ik de tafel, “Scramble my eggs, I’ll set your plate,” zegt ie tegen z’n vader. En voor “haar”: “A lazy cat and a broken down shack, all I got to my name.” “Funny, I don’t care about money, as long as it’s you and me!” Mooie vocals en backing vocals van Shari Richards in dit nummer, lekker Hot Club de France-idee ook door de akoestische gitaar, even later aangevuld door de harmonica van Charlie terwijl bas en drums de melodie mooi vasthouden. Heel mooi. Zeker aan het eind van het nummer heel puik gitaarspel van Johnny Burgin als Charlie en Shari het nummer gezamenlijk zingend afsluiten. Ook heel mooi.
En daarmee zit ‘Issaquena Getaway’ van Charlie Barath er op.
Veertien heerlijke nummers waarvan er tien écht uitspringen, zonder dat de overige vier nu zoveel minder zijn. In tegendeel. Maar die vier komen net iets minder aan of binnen, zijn misschien iets traditioneler, iets minder verrassend, maar dit album is gewoon een hele zekere “14 uit 14” zoals ik dat vaker doe bij een album dat niet in een verzameling van een muziekliefhebber mag ontbreken. Fijne blues in de harmonica, twee puike gitaristen, degelijke en goed
ingepast drums en bas en waar dat kan perfect ondersteunende en soms meer op de voorgrond tredende keys. Dus…!
En omdat smaken altijd en overal verschillen kan ik gerust zo subjectief zijn en Sugar uitroepen tot het absolute topnummer op dit album, maar… zoals gezegd: Smaken verschillen!
Tracks:
01. I Gets Around
02. The Weekend Song
03. Waiting For The Queen
04. Cuban Getaway
05. I Might Fall In Love
06. The Best Thing You Can Do
07. Brass Monkey
08. Just Wanna Walk With You
09. That Wasn’t Me
10. Renee
11. Can I Have This Dance?
12. I’m Gonna Let You
13. Sugar
14. Honey I Got No Money