Review: Bill Worrell – Something Borrowed, Something Blues
Bill Worrell – Something Borrowed, Something Blues
Format: CD – Digital / Label: Independent
Release: 2025
Tekst: Gerard Haarhuis
Bill Worrell loopt al heel wat jaartjes mee. Heel vaak een beetje aan de “zijkant” als ik dat met alle respect zo mag omschrijven. Wat bedoel ik dan met zijkant? Een tour met Pat Benatar, idem met Neil Giraldo, als gitarist bij America om Michael Woods te vervangen en ook weer op tour met Chicago, de Beach Boys en Christopher Cross en tussendoor haalde hij maar eventjes een MBA in “Music Business” aan de Berklee College of Music in Boston, Massachusetts, dus vandaar dat ik “zijkant” met alle respect bedoel!
Met zo’n opsomming als hierboven kun je er op vertrouwen dat Bill heel zeker z’n gitaarpartijtje kan spelen en dus werd het tijd voor het album ‘Something Borrowed, Something Blues’, in eigen beheer uitgebracht maar ook digitaal beschikbaar. Tien nummers staan er op. Nummers die hij geschreven heeft op een moment dat er in zijn persoonlijke leven grote veranderingen plaatsvonden.
Voor het album heeft Bill gekozen voor een beperkte bezetting die wisselde met de opnamedatums:
– Bill Worrell zelf zingt en speelt gitaar
– op de meeste nummers speelt Ryland Steen op drums, op sommige nummers doen Lester Estelle of Brian Bothwell dat
– Jayme Lewis is de bassist op alle nummers
– net als bij de drums zijn de taken bij de keyboards verdeeld tussen David Browning, Mike Rojas, Billy Nobel en Jeff Worrell
– Patti Cossentino speelt op sommige nummers saxofoon
Bill opent het album ‘Something Borrowed, Something Blues’ met Fast Train Blues en zo’n titel beantwoordt direct de verwachting dat het een snel nummer is. Gelijk een lekker vlammende gitaar en enthousiast begeleid door bas, drums en vooral een swingende keyboards. De overige bandleden zingen ook puike backing vocals. Bill bezingt een aflopende relatie en hoe dat verloopt? Bill heeft “too much to lose,” dus vertrekt ie met de Fast Train Blues.
Burn For You begint als een bijna klassieke stamper waarin het allemaal “koek en ei” is. Zijn hart brandt voor haar. Mooi toch. Weer een puike begeleiding, nu mét sax en weer een lekkere vlammende gitaarsolo waar dus bas, drums en keyboards weer lekker “onder” liggen, een mooi stuk met op enig moment alleen bas en drums met variatie in de vocals. Heel mooi geschreven en gezongen om na dit rustige gedeelte weer lekker vlot het nummer te vervolgen.
Top!
Een jazzy begin kenmerkt Kinda Makes Me Blue terwijl de persoon waar Bill over zingt niet alleen “green of envy” is maar voor de rest ook zo ongeveer alle kleuren van de regenboog heeft… Weer lekkere backing vocals door de overige bandleden. Dat werkt heel goed. Van zoveel kleuren krijgt Bill een rood hoofd en dat Kinda Makes Me Blue. Ik “voel” heel veel van Robben Ford, zij het dat die weinig gebruik maakt van backing vocals terwijl dát bij Bill Worrell de nummers juist nóg beter laten klinken. En Bill haalt ook nog eens lekker hoog uit. Ook absoluut swingend en top!
Like A Hurricane, een bewogen leven heeft die Bill Worrell. Een apart mooie melodie opent met akoestisch/percussief drumwerk met hele subtiele gitaarlicks, gaan over in de eigenlijke melodie. Heel mooi “klokkenspel” van de keyboards die flink door de melodie heen beieren. Mooi. Woeste gevoelens maken zich meester van Bill, “lovin’ you, is all Like A Hurricane!” Heerlijk gitaarwerk en ook dit nummer is heel gewoon top!
Een beetje poppy melodie, hoekig ook en ook zo gezongen Kerosene. Met zo’n titel maak je het jezelf niet makkelijk want je kunt niet zóveel verschillende kanten op… Best wel scherp en funky, een heerlijke bas, waarna Bill opnieuw vrij poppy zingt wat de Kerosene doet voor de relatie. Valt toch een beetje buiten de boot, ondanks het opnieuw fantastische gitaarspel.
Kristalhelder begint Castles In The Sky, bijna een reggae melodie met een prominente keyboards bij de gitaar van Bill. Al die prachtige luchtkastelen, mooi hoor maar Bill weet gelukkig dat hij met beide benen op de grond moet blijven staan. De melodie van het begin is gelukkig over gegaan in een normale
bluesrock-melodie. Heel mooi gevarieerd qua melodie. Mooi.
Come On Home begint met een traditionele slidende blues-intro waarin Bill “haar” oproept Come On Home en de bandleden zijn het daar van harte mee eens, getuige hun hartstochtelijke backing vocals! Een puike gitaarblues! Top. Ja, dat jong dat kan wat! En dan wordt het nummer divers uitgespeeld met een soort jam, waarna dan toch nog de bekende melodie en vocals dit nummer écht afsluiten. Mooi en dus zeer gevarieerd.
Een zomerse melodie (..) begint aan Lay On Down en Bill serveert ons een vakantieverhaal. Weer heel erg poppy gezongen en dat vind ik persoonlijk minder, zeker als er dan nog een simpel pianootje bij komt… Het is goed hoor maar toch minder.
Dit klinkt gelijk al weer beter, September Night, heel mooi, op een bepaalde manier doet het heel erg aan Sting denken. Hoe langer het nummer duurt, hoe sterker dat gevoel wordt. Héél erg mooi! Ook door de opbouw van de melodie. De laatste zonnige dagen, de overgang naar de herfst, ook een overgang in de relatie, waarin “she was movin’ on.” Hoofdzakelijk akoestisch gitaarspel met toch nog een elektrische solo aangevuld met weer prima backing vocals en dat alles op een September Night. Top!
Altijd als iets goed of gezellig is, vliegt de tijd voorbij want we zijn al weer aangekomen bij het laatste nummer van dit album van Bill Worrell, Guess We’re Through, ja, hij zegt ‘t…! Langzaam, kristalhelder gitaarspel, met bescheiden begeleiding door de anderen, perféct zachte harmony vocals. “You found the way to my heart,” maar “now it’s tearing me apart.” En “when it all comes down, I Guess We’re Through.” Heel, héél mooi. Top!
‘Something Borrowed, Someting Blues’ is een heel mooi album van Bill Worrell die ook als producer van dit album z’n visitekaartje afgeeft want héél veel op dit album klinkt wel héééél erg goed! Natuurlijk, de nummers zijn zo geschreven maar hoe je dat dan in een snelkookpan tot een eindproduct als dit produceert, werkelijk top! In Bill Worrell hebben we een fantastische gitarist, die ook nog eens in staat is perfect mooie songs te schrijven met een écht verhaal. Je hoort zo vaak zeggen dat de opbrengst méér is dan de som der delen en dat is met deze bandleden dus heel zeker het geval. Ook door de manier waarop ze de backing en harmony vocals zingen! Top!
Het kan met de wisselende bezettingen te maken hebben maar twee nummers vallen wat mij betreft een beetje uit de toon, Kerosene en Lay On Down. Goede nummers ook maar in verhouding tot de andere acht nummers, “kansloos” voor een “Top”-notering. Smaken verschillen altijd en het album is van een dusdanige kwaliteit dat ik het zonder meer kan aanbevelen als een van de betere albums waar ik laatste tijd naar geluisterd heb!
Tracks:
01. Fast Train Blues
02. Burn for You
03. Kinda Makes Me Blue
04. Like A Hurricane
05. Kerosene
06. Castles in the Sky
07. Come On Home
08. Lay On Down
09. September Night
10. Guess We’re Through
Website: https://billworrellofficial.com/