Review: Bill Callahan – My Days of 58
Bill Callahan – My Days of 58
Format: CD – Vinyl LP – Cassette – Digital / Label: Drag City
Release: 2026
Tekst: Gerrit Schinkel
Bill Callahan (3 juni 1966, Silver Spring, Maryland) is een Amerikaanse singer-songwriter die als tiener zijn eerste liedjes schrijft. In 1988 gaf hij via zijn eigen label Disaster Records zijn eerste cassette uit, getiteld ‘Macramé Gunplay’. Zijn eerste volledige album Sewn on the sky komt in 1990 uit. Gallahan maakte een tijd muziek onder de naam Smog. Sinds het album ‘Woke On A Whaleheart’ uit 2007 werkt hij onder zijn eigen naam.
In 2021verschijnt het met behulp van Bonnie “Prince’ Billy en een groot aantal gastmusici gemaakte album ‘Blind Date Party’. Dit zorgde voor de aanzet voor nieuw solowerk van Bill Callahan.
Eind februari jl. verscheen ‘My Days Of 58’, het nieuwe album van Bill Callahan.
In het openingsnummer, het fraai geinstrumenteerde Why Do Men Sing, horen we meteen de diepe bariton van Callahan. Prachtig is ook de zang in The Man I’m Supposed To Be, waarin Callahan zich realiseert dat het leven ook zo maar afgelopen kan zijn. In Pathol O.G. gaat het tempo omhoog en wordt het stevig met lekker gitaarwerk. De blazersarrangementen mogen er ook zijn.
Die blazersarrangementen zijn daarna ook weer fraai in het sfeervol in tempo en felheid gevarieerde Stepping Out For Air. Dromerig en ingetogen is de zang in Lonely City en ook Empathy is een rustig akoestisch nummer met trombone en soms fluisterende zang. In West Texas brengt Callahan een sfeervolle ode aan de grasvlakten van die staat. In het aparte en enigszins psychadelische Computer zingt Callahan o.a. dat hij geen robot is en dat ook nooit zal zijn. In Lake Winnebago, met tinkelende piano en achtergrondzang van Eve Searls wordt het grote visrijke binnenmeer in Wisconsin bezongen.
Het vrije zwerversleven in Oklahoma, Louisiana en Tennessee wordt bezongen in het opnieuw met prachtige arrangementen opgesierde Highway Born. And Dream Land is qua tempo een zeer gevarieerd nummer, van rustig en ingetogen naar stevig en uptempo om tenslotte rustig te eindigen. De strakke ritmesectie is sterk. De diepe parlando zang en het door de blazersarrangementen gedomineerde psychedelische The Word Is Still is het slotakkoord van het album.
Conclusie:
Bill Callahan is een uitstekende zanger. Zeker na een paar keer draaien is ‘My days of 58’ een album dat beklijft.
Tracks:
01. Why Do Men Sing
02. The Man I’m Supposed To Be
03. Pathol O.G.
04. Stepping Out For Air
05. Lonely City
06. Empathy
07. West Texas
08. Computer
09. Lake Winnebago
10. Highway Born
11. And Dream Land
12. The World Is Still
Line-up:
Bill Callahan – zang, gitaar
Jim White – drums
Matt Kinsey – gitaar
Richard Bowden – fiddle
Dustin Laurenzi – saxofoon, klarinet
Bill McCullough – pedal steel
Pat Thrasher – piano
Chris Vreeland – bas
Mike St. Clair – trombone
Eve Searls – backing vocals