Review: Big Wolf Band – Live At Joe Joe Jims
Big Wolf Band – Live At Joe Joe Jims
Format: CD – Digital / Label: Independent
Release: 2025
Tekst: Gerard Haarhuis
In 2014 heeft gitarist en singer/songwriter Jonathan Earp de Big Wolf Band opgericht en sindsdien zijn er een aantal albums van deze onstuimige band verschenen, waaronder al een paar live albums want in veel gevallen gaat er niets boven de live-ervaring van wat er in de studio is gemaakt en zo is het ook met hun nieuwste album ‘Live At Joe Joe Jims’, een venue aan de zuidkant van Birmingham, GB, schilderachtig gelegen aan Lickey Road/B4120, een mooie toko die in 1920 is gesticht door de eerste Joe (Fletcher), zijn zoon die de naam Joe kreeg (..) zette de zaak voort en deze tweede Joe kreeg een zoon en noemde hem… nee, geen Joe maar Jim en deze Jim en Joe draaien nu als vader en zoon de zaak die dus de intrigerende naam “Joe Joe Jims” draagt. Hun keuken staat bekend om de handgemaakte pizza’s! Er treden veel tribute bands op en regelmatig zijn er quizavonden onder de fantasievolle titel “Joe Joe Jims Quiz Night”…
Op 20 september 2024 speelde de Big Wolf Band daar in het kader van hun “Rebel’s Journey Tour” een concert waarvan de opname nu verschenen is als live album onder de titel Live At Joe Joe Jims, een album dat in eigen beheer wordt uitgebracht via www.bigwolfband.com.
De band bestaat uit:
– Jonathan Earp op lead gitaar en vocals
– Mick Jeynes op bas
– Timbo Jones op drums
– Justin Johnson op gitaar en vocals
– Robin Fox op keyboards en backing vocals
Na een korte introductie van de bandleden door Joe Fletcher (Jr.) staan er 14 nummers op het album waarmee het een lekker “vol” is geworden en daar houden we van!
Het feest begint met Living On Borrowed Time, een hoe dan ook terechte constatering. Er zijn ontelbare voorbeelden van hoe een leven in een enkele seconde compleet veranderd/verwoest kan worden en dat is weer geen reden om te somberen, nee, het is een aansporing om de tijd die je hebt goed te benutten! Een lekkere gitaar-blues, hamerende keyboards, sterk gezongen in een tekst met weinig variatie maar dat hoeft ook niet. Mooi.
In Valley Of The Fallen Kings krijgen we een geschiedenislesje over het hoe dan ook ten einde komen van elk tijdperk. Niet alleen de koningen “vertrekken” ooit maar ook voor onszelf geldt ook dat er aan elke fase in ons leven een einde komt, waarna de volgende fase aanbreekt. Mooie midtempo melodie, veel gitaren, hier en daar een Free-idee. Redelijk rustig en af toe iets zwaarder aangezet door keyboards en drums. Mooi gevarieerd.
Een lekkere swinger, Got Me Reeling. Een hoofdrol voor de keyboards die nog beter overkomt dan de vocals van beide zangers! Lekker! Zelfs wel funky. “You Got Me Reeling, say that you want me.” Met een hele fijne gitaarsolo met nog steeds de machtige keyboards! Goed gezongen! Had ook maar zo een soulnummer kunnen zijn.
Weer een fijne gitaarblues in Lay It On The Line, een oproep om toch vooral duidelijk te zijn, eerlijk te zeggen wat je er van vindt, Lay It On The Line. Een mooi gebracht nummer waarin het publiek van harte meeklapt waardoor de indruk gewekt wordt dat de handclaps er écht bij horen, alsof het zo hoort dus. Mooi.
Just A Little Bit. “Hold on to what you love,” – “Hold on to what you got,” een mooi uitgebreid stuk met keyboards, gitaren en strakke drums en bas! Rustig gezongen, solo en dubbel. Mooi. Hij heeft maar Just A Little Bit nodig van “you”.
Een piano-intro à la John Hiatt brengt ons bij Darker Side Of You. Met gelijk na de intro een fantastische, langzame gitaarsolo! “Better days were gone for good.” En hoe dat kwam? Dat kwam natuurlijk door de Darker Side Of You. Een “groot” nummer ook door het piano-spel op de keyboards. Heel gevoelig allemaal zoals een goede blues kán zijn! Top!
En dan mag er weer stevig gezaagd worden op de snaren. Hot Blooded Woman. En op die stevige manier wordt er ook gezongen! Lekkere stamper met lekkere felle gitaarsolo’s. “Hot Blooded Woman, don’t you play no games with me!” Een lekkere stamper.
Rise Together, een uitnodiging om je wensen te gaan vervullen. Er zijn altijd meer dan genoeg redenen om iets niet te doen, terwijl je dat nou juist wel zou willen… Verzamel je moed en doe het! Rise Together. Deels alleen onder begeleiding van de keyboards met z’n allen gezongen. Een lekker “lopend” nummer!
Een scheurende gitaar aan het begin maakt gelijk duidelijk dat het hier om (een) Super Animal gaat! En na die heerlijke “intro” van zo’n twee minuten, “begint” het nummer met een stampende melodie. Hoekig, chaotisch, ook zo gezongen om treffend te bewijzen dat het een melodie is die op het lijf geschreven is van een Super Animal!
Wat zouden we moeten zónder die zes snaren? Ik probeer me voor te stellen hoe mijn leven er uit zou hebben gezien zonder al die heerlijke snarenmuziek. Een nachtmerrie? Je mist niet wat je niet weet, maar toch, ben ik even blij dat iemand ooit heeft ontdekt dat gespannen draden een bepaald geluid voortbrachten door er met je vingers over heen te tokkelen, een geluid dat prettig in het gehoor lag… en de rest is weer geschiedenis! Een lekker felle gitaar-blues waarin het leven mét die Six Strings Loaded bezongen wordt. Een eerbetoon aan zes “simpele” “draadjes”.
Weer een mooie, melodieuze aanzet tot een heerlijke blues in Standing In The Rain. Liefdesverdriet! “I’m a broken man, Standing In The Rain.” Een subtiele keyboards op de achtergond, symfonisch bijna. Een fenomenale hoofdrol voor de gitaar, bescheiden begeleid door bas, drums en keyboards. Top! Met ruim 7 minuten lekker compleet uitgewerkt tot een opera-achtig nummer, dat aan het eind met een simpel pianootje en een enkele gitaar-uithaal eindigt. Top!!! Echt een nummer voor Bluestownradio op Arrow!
Empire And A Prayer, zoals veel nummers op dit album, ook een nummer van het album Rebel’s Journey, het album dat de oorzaak vormde om er bekendheid aan te geven middels de Rebel’s Journey Tour, dat de band dus in Joe Joe Jims bracht en dit nummer gaat dan ook gelijk als een sneltrein over het podium! Een lekker zagend nummer over macht en hoop. Een combinatie van Status Quo en ZZ Top.
Met bijna 10 minuten is Black Dog Blues het langste nummer op dit album. Zwaar scheurende gitaren en uitbundig gezongen, deze Black Dog Blues… “Take it away, take my blues away!” en dat meerdere keren herhalend met heerlijke gitaarsolo’s en een vraag- en antwoordspel tussen keyboards en gitaar als intermezzo! Iedereen heeft groot plezier, de bandleden én het publiek! En natuurlijk meer dan gezellig te horen hoe “vrij vormgegeven” het antwoord is op een complexe keyboards-deun, incl. een Bach-thema! En de drums en bas die met ijzeren discipline het ritme vast houden tijdens dit spel! Met een dankbaar applaus van het enthousiaste publiek aan het eind.
Een intro als van David Gilmour (!) geven ons een verhaal over de Darkest Of My Days. Mooi pianospel overgaand in symfonische keyboards. Heel bluesy! En weer is de gloedvolle gitaar aan de beurt met ook weer de bijna monotone keyboards eronder. Wat een spel!!! Oef! Hoezo donkere dagen? Dit soort muziek brengt licht, vreugde en energie! En terwijl de bandleden nog een keer voorgesteld worden, zwelt het volume langzaam aan om met een “stijgende” gitaarsolo dit nummer én dit album te beëindigen!
Oef! Ook op basis van hun eerdere werk gaat dit album, waarop ze zo ongeveer hun hele studio-album Rebel’s Journey spelen, verder dan de traditionele gitaar-blues. En ja, voor de liefhebbers van gitaar-blues met een stevige dosis keyboards is dit album smullen geblazen waarbij ik de heren moet com- plimenteren wanneer ze “verder” gaan dan de traditionele gitaarblues als ze er in slagen er een écht symfonische sfeer te creëren zoals Pink Floyd en anderen. Wat er op het studio-album staat maken ze ook nog eens volledig waar én op een lekkere, ontspannen en vooral vriendschappelijke manier, waaruit blijkt dat de bandleden elkaar al wat langer kennen én duidelijk graag mét elkaar spelen!!! Heel mooi allemaal!
Een heel zeker aan te bevelen album dit ‘Live At Joe Joe Jims’ van de Big Wolf Band. Mooi gevarieerde nummers, veel weinig goed uitgewerkte, dus langere nummers en een werkelijk ijzersterke combinatie van flitsend gitaarspel met een heerlijk dragende én solerende keyboardspel, zonder de onuitwisbare basis van bas en drums daarmee onder te waarderen.
Het is een écht geheel die mij m’n volgende favorieten hebben gegeven: Got Me Reeling, Lay It On The Line, Darker Side Of You, Rise Together, Standing In The Rain én het geweldige Darkest Of My Days als heerlijke uitsmijter van dit meer dan aan te bevelen album ‘Live At Joe Joe Jims’ van de Big Wolf Band!!!
Tracks:
01. Joe Fletcher Introduces The Band
02. Living On Borrowd Time
03. Valley Of The Fallen Kings
04. Got Me Reeling
05. Lay It On The Line
06. Just A Little bit
07. Darker Side Of You
08. Hot Blooded Woman
09. Rise Together
10. Super Animal
11. Six String Loaded
12. Standing In The Rain
13. Empire And A Prayer
14. Black Dog Blues
15. Darkest Of My Days
Website: https://www.bigwolfband.com/home