Review: Allan Taylor – The Road Well Travelled
Allan Taylor – The Road Well Travelled
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Stockfish-Records
Release: 2024
Tekst: Gerard Haarhuis
Allan Taylor, inmiddels 80 jaren jong, levert met ‘The Road Well Travelled’ zijn 29e album af! 29! Er staan acht vólle nummers op dit album dat in Duitsland is opgenomen en uitgebracht is op Stockfish-Records en wel in 2024!
Harry Radstake van Bluestownmusic.nl stuurt me wel eens een album door, gewoon om naar te luisteren. Hij kent inmiddels mijn smaak…! En dan zit ik te luisteren en wat ik vaker doe, dan kijk ik wat een collega-recensent over het album heeft geschreven en… raadsel o raadsel: Van dit album bestaat nog geen recensie op Bluestownmusic.nl.
En dat kan natuurlijk niet. Na het beluisteren van dit album weet ik heel zeker dat meer mensen dit een heel fijn album zullen vinden. Ik realiseer me dat ik nu eigenlijk begin met de conclusie over het album en dat is best wel opvallend omdat ik ook al bij het luisteren naar het laatste nummer, de titelsong The Road Well Travelled, dacht: Met dát nummer moet ik eigenlijk de recensie beginnen. Dat nummer vertelt zó veel en in het bijgevoegde booklet van 32 (!)
pagina’s met alle teksten en alle andere info, staat Allan op pagina 32 waar de tracklist vermeld wordt, ons brutaal aan te kijken met een blik van “Ik ben nog niet klaar!” Prachtig! 80!
Om jullie dus niet nog meer te verwarren loop ik dan toch maar de “voorgeschreven” volgorde van 1 t/m 8 af en begin ik ook traditioneel met de credits:
– Allan Taylor zingt en speelt gitaar
– Jacob Dinesen zingt ook en speelt gitaar en baritone guitar
– Lutz Möller speelt piano en keyboards
– Nico Schneider bespeelt de strakke snaren van de banjo
– Lea Morris zingt de harmony vocals
– Beo Brockhausen speelt op saxofoon en mbira (een instrument, oorspronkelijk uit Zimbabwe, wat ook wel bekend is onder de naam kalimba (bij Latin-groepen, naast “Afrikaanse” bands) en zanza.
Bij ons vooral “bekend” door het gebruik door Maurice White van Earth, Wind & Fire
Het instrument bestaat uit een houten bord waarop een aantal deels over elkaar heen geplaatste “lepels” staan die percussief gebruikt worden. Voor de liefhebbers een afbeelding:
Tenslotte, last but not least, in de bezetting: – Hans-Jörg Maucksch speelt elektrische bas.
Het album opent met The Last Train waarin hij zijn leven als artiest in retrospectief plaatst met The Last Train als “kapstok” omdat het altijd ’s avonds laat is, wanneer het publiek al weg is, de artiest pas op pad gaat, vaak met zoiets als The Last Train maar waar Allan zich ook realiseert “What a ride it turned out to be, better than I could ever dream…”. Heel mooi ook, óók het pijnlijke van zo’n “rit” waarin “I lost some friends along the way.” Hele fijne melodie, een prettige zangstem om naar te luisteren, passende harmony vocals, rustige en bescheiden begeleiding van “de anderen”. Top!
Zoals Allan het zelf noemt, “a song of optimism”, A Giant Red Balloon, waarin hij zingt over de tegenslagen zoals iedereen ze wel kent en de neiging om de moed te verliezen, terwijl je toch ergens de kracht uit moet putten om hoopvol naar de toekomst te kijken, al was het maar als een denkbeeldige Giant Red Balloon. Ook dit nummer wordt door Alan bezongen vanuit zijn eigen ervaringen in zijn lange leven en maakt de tekst zo tastbaar. Heel mooi!
Het hoopvolle van de tekst is samen te vatten als: Kump good!
Een door zowel Allan als Jacob Dinesen gezongen The Joker’s Hand. Een ontmoeting van die twee in een kroeg op de Reeperbahn in Hamburg waar je maar beter niet kunt komen, laat staan dat je er wél wil komen. De tekst is dan zodanig dat Jacob er toevallig (..) terecht komt en daar Allan ziet spelen. Ze raken in gesprek en Allan geeft Jacob het advies niet in zulke gelegenheden te komen omdat er van daar uit meestal geen weg terug is… Het zijn namelijk z’n eigen ervaringen toen hij dezelfde leeftijd had als Jacob tijdens hun ontmoeting, die hij doorgeeft aan Jacob. Belangrijk om te “leren” wat wel te doen en voorál ook wat níet te doen! Een nummer, samen geschreven en in 2021 al verschenen op het album van Jacob met de albumtitel ‘The Joker’s Hand’, waarna dit nummer nu dus ook, en meer dan terecht, een plaats heeft gekregen op dit album van Allan. Strekking van het verhaal is dat het lot, het toeval, soms ons leven kan bepalen, ook vaak zonder dat we dat direct in de gaten hebben. “Fate can play The Joker’s Hand.” Twee stemmen, twee gitaren. Wonderschoon!!! Heerlijke afwisseling in de beide stemmen en prachtig akoestisch begeleid. Topperdetop!!!
A Way Back Home gaat eigenlijk door in dezelfde sfeer door te bezingen wat er gebeurde in een relatie, het nummer wordt opgedragen aan “Wendy”, Allan “onderweg” tot zij hem als het ware onder haar hoede nam, A Way Back Home en hem een gevoel te geven “thuis” te zijn. Ook weer heel erg mooi, met prachtige harmony vocals door Lea Morris, heel bescheiden op gitaar, fijne melodie. Mooi verhaal ook van een artiest die voortdurend “onderweg” is, rusteloos misschien, en toch, uiteindelijk, ook niets liever wil dan “ergens” “thuis” te komen… Heel mooi.
Het leven zoals het leven verloopt, “It’s always Just The Way It Goes.” Maar daar moet je eerst maar eens achter komen, dat wat je ook doet, of niet doet, uiteindelijk loopt het leven zoals het leven loopt, dat geeft rust waarin je concludeert dat het tijd is om te leven, “Life is for the living.” In plaats van net als iedereen als een hond achter je eigen staart aan rennen.
Ná de songtekst verwijst Allan in het kort naar het boek Walden van Henry David Thoreau, een boek dat ik ook van harte kan aanbevelen. Een dikke pil maar een adembenemend avontuurlijk verhaal waarin de schrijver een verslag brengt van zijn jaren die hij vanaf 1845 (!) doorbracht in de bossen en een zelfgebouwd huisje aan de oever van Walden Pond, een meer net ten zuiden van Concord in de staat Massachusetts. Zoals het zo mooi heet koppelt hij in zijn leven én in het boek natuurobservaties aan filosofische bedenkingen en vormt dat om tot een pleidooi voor een betere samenleving. Als je twee jaar in je uppie in zo’n omgeving leeft, zonder enige vorm van welke luxe dan ook, dan komen zulke overpeinzingen als vanzelf.
NRC Handelsblad geeft op de achterkant van het boek dat in 2015 in 2e druk van de Nederlandse vertaling uit kwam een treffende samenvatting: De 19e eeuwer Henry David Thoreau is een schrijver voor alle tijden: hippie, groene denker en antiglobalist avant la lettre!
Omdat ik zo leuk vind: Op hetzelfde gebied beveel ik van harte de film Out Of The Woods aan met Edward Asner als ongeneeslijk zieke opa die in “the woods” leeft min of meer mét native Indians waar dan kleinzoon uit de City komt om opa een document te laten ondertekenen waardoor opa wilsonbekwaam wordt verklaard. Verder geen spoiler van mij, alleen maar aanbevolen. Prachtige film!
Terug naar Allan Taylor! Just The Way It Goes. Indringend gezongen door Allan met een fijne slepende begeleiding van keyboards. En alweer een meer dan geslaagde manier om je leven, dat van Allan dus, beeldend voor het voetlicht te brengen met voor velen van ons waarschijnlijk de nodige herkenning in de tekst van dit ook weer prachtige nummer!
Het door A.P. Carter geschreven My Dixie Darling wordt door Allan verweven in het nummer When Billy Plays The Banjo, een nummer dat ook opgedragen wordt aan “Billy”. De Billy in dit nummer is dan Nico Schneider op z’n banjo. Op de achtergrond een ruisend beekje, de banjo en Allan die zingt, aangevuld weer door de harmony vocals van Lea Morris. Ook in dit nummer overheerst de eenvoud van hoe gelukkig een leven kan zijn, “When Billy plays the banjo, everything’s alright.” Heel mooi! Aan het eind van het nummer zingt Allan nog een paar regels uit het originele My Dixie Darling, “listen tot he song I sing, I love no one but you, My Dixie Darling, my Dixie Queen!” Mooi verhalend en tegelijk een love song van jewelste!
I’m Going Home, het is tijd te gaan, heb geen verdriet om mij vertrek, hang desnoods mijn foto aan de muur, maar de “highway” roept, ik moet weer op pad, het heeft lang genoeg geduurd, I’m Going Home. Een hele rustige melodie, weer met Lea Morris erachter met haar puike harmony vocals, minimale begeleiding. Mooi.
Het laatste nummer van dit album, de titelsong, The Road Well Travelled, het nummer waar ik in een opwelling deze recensie mee dacht te moeten beginnen en gelukkig niet gedaan heb. Want waar Allan Taylor een bijzonder autobiografisch album heeft gemaakt, móet dit nummer als laatste komen. In dit nummer komen een enorme hoeveelheid reisbestemmingen voorbij waar Allan is geweest in zijn leven als muzikant. Mooie plaatsen waar iedereen naar toe móet, toeristisch, romantisch, “slechte” plekken waar je maar beter niet kunt komen… Ook dit nummer sluit Allan na de songtekst af met een verwijzing
naar een citaat van in dit geval D.H. Lawrence: The great home of the soul is the open road. En dat geeft precies waarom dit nummer én dit album de titel ‘The Road Well Travelled’ hebben gekregen. Een puur basale begeleiding door de piano van Lutz Möller. Niet meer en daardoor zó veel! Indrukwekkend.
Life is a poem of couplets and rhymes…!
Dit album, ‘The Road Well Travelled’, vertelt ons alles over HET leven, het leven van een artiest, een reisverslag, de ups-and-downs van alledag, de mogelijkheid om “onderweg” met al je ervaring een onervaren iemand een goede “raad” mee te geven voor zíjn “onderweg”.
Als je de acht nummers op dit album beluisterd hebt kan ook de indruk ontstaan dat Allan Taylor, 80 tenslotte, hiermee zijn carrière afrondt maar ik hoop dat ik gelijk heb met de woorden in mijn inleiding, dat de manier waarop hij je strak aankijkt op pagina 32 van het booklet, wil zeggen: “Ik ben nog niet klaar!” En waarom zou hij ook “klaar” zijn, als je zó geweldig kunt zingen en lekker gefühlvoll te snaren tokkelt en prachtige teksten schrijft die met een aantal puike medemuzikanten gepresenteerd worden, Alsjeblieft, Bitte, Please, Allan, maak nóg zo’n fantastisch album en als dat klaar is, ben je nog steeds “maar” 81.
Ikzelf zeg altijd dat als ik me naar mijn leeftijd (74) moet gedragen, dat ik dan dood ben. Dus, waarom zou dat ook niet voor Allan Taylor mogen gelden! Het is tenslotte “muziek” en waar krijg je meer plezier en energie van dan van muziek!
Voor dit album geldt: Voor de volle 100% van harte aanbevolen!
Tracks:
01. The Last Train
02. A Giant Red Balloon
03. The Joker’s Hand
04. A Way Back Home
05. Just The Way It Goes
06. When Billy Plays The Banjo
07. I’m Going Home
08. The Road Well Travelled
Website: http://www.allantaylor.com/