In Memoriam: Jon Dee Graham (1959 – 2026)
Met zelfspot omschreef hij zichzelf wel eens als een tweederangs Tom Waits
Hij was de laatste jaren aan het kwakkelen met zijn gezondheid na zijn hartaanval in 2019. Misschien was zijn laatste plaat al de voorbode.
De Texaan Jon Dee Graham was een eigenzinnig mens én een eigenzinnige muzikant. Met zelfspot omschreef hij zichzelf wel eens als een tweederangs Tom Waits. Maar hij was toch vooral een geweldige liedjesschrijver en een formidabele gitarist. Hij heeft minimaal vijf absolute topplaten op zijn naam staan. De laatste jaren was het opvallend stil rond hem, maar toen was er opeens een nieuw album: ‘Only Dead For A Little While’. Fantastische titel, fantastische plaat, met tien liedjes over het leven, de liefde en de dood. Een nummer is geschreven door zijn zoon, zijn vrouw schreef één tekst en er is een huiveringwekkende cover van Reverend Gary Davis’ Death Ain’t Got No Mercy.
Muziek voor volwassenen, voor mensen die van Americana met rafelranden houden.
In herinnering!
Voor sommigen begon het met True Believers (of de Skunks, voor de echte fans). Grahams muziekcarrière begon toen hij zijn rechtenstudie aan de Universiteit van Texas afbrak om zich bij de Skunks aan te sluiten, waar hij het voorprogramma verzorgde voor bands als The Clash en de Ramones. Uiteindelijk verliet Graham de groep om blueszangeres Lou Ann Barton te begeleiden, voordat hij zich bij de invloedrijke True Believers voegde met Alejandro Escovedo. Maar zijn avontuur was nog lang niet voorbij toen hij de band verliet vlak voordat ze in 1987 uit elkaar gingen. Hij werkte vervolgens samen met John Doe en Exene Cervenka van X, Kelly Willis, Patty Griffin en vele anderen. Toch was het Jon Dee Grahams solowerk dat veel fans in contact bracht met zijn ingetogen maar ongelooflijke talent. Escape From Monster Island (1998), Hooray for the Moon (2002), The Great Battle (2004) en Summerland (1999) zijn goede beginpunten, en Only Dead For a Little While (2023) is een absolute parel. Laurie Gallardo verwoordde het als het beste toen ze zei:
“(Zijn) liedjes raken de ziel op manieren die je niet voor mogelijk had gehouden.” Je weet hoe waar die uitspraak is als je ooit tijd hebt doorgebracht met de wijlen Graham en zijn muziek, vooral als je hem ooit live hebt gezien tijdens een van zijn woensdagavondconcerten in de Continental Club, of een andere plek die hij met zijn aanwezigheid verrijkte.