Concertverslag: Leif de Leeuw Band
6 februari 2026 – PTL – Limburgzaal Heerlen
Tekst en foto’s: Martien Koolen
De Leif de Leeuw band is natuurlijk de beste Southern jam band van Europa en gisteren – in Woerden – begon de zeskoppige band aan de zogenaamde Allman Brothers Tour, waarbij de band een eerbetoon brengt aan deze legendarische Southern rockband. De Leif de Leeuw band bracht onlangs hun nieuwe album ‘Plays The Allman Brothers Volume 2’ uit en de setlist van hun nieuwe theater tournee bevat dan ook alleen maar Allman Brothers classics zoals It’s Not My Cross To Bear of het fabuleuze Whipping Post.
De kracht van deze uitstekende band zit vooral in hun live energie, bestaande uit een heel eigen geluid, gespeeld met adembenemende gitaarsolo’s, groovende drums en de fabuleuze twin-lead gitaren. Bovendien bevat de muziek van Leif de Leeuw veel improvisatie die zorgt voor hun ultieme en authentieke Southern rock sound!
Leif de Leeuw (gitaar, zang), Sem Jansen (gitaar, zang), Boris Oud (basgitaar), Jelte Noordveld (keyboards) en de twee drummers Tim Koning en Joram Bemelmans begonnen deze avond met End Of The Line, een nogal nostalgisch, atmosferisch nummer, en het origineel is te vinden op het tiende studioalbum van The Allman Bothers, getiteld ‘Shades Of Two Worlds’ (1991).
Het volgende nummer is van het ABB-debuut (1969) en iedereen kent natuurlijk It’s Not My Cross To Bear; ook het fantastische, swingende Trouble No More komt van het debuutalbum en Leif en band spelen deze twee tracks met heel veel Southern rock gevoel. Hoogtepunten van de eerste set zijn het redelijk onbekende Dreams en het instrumentale Jessica, een Dickey Betts compositie; en in beide tracks zijn de gitaarsolo’s van Leif weergaloos, onnavolgbaar en bezorgen zijn gitaarorgasmen mij het eerste kippenvel van deze avond.
Set twee, na de pauze, opent met twee akoestische nummers, namelijk Little Martha en het alom bekende Midnight Rider, beide tracks klinken prachtig, maar aangezien ik niet zo van het akoestische gitaarwerk houd, vind ik dit het minste gedeelte van de hele set.
Mountain Jam maakt echter veel goed, want dat nummer swingt en rockt vanavond de pan uit, de twin-lead gitaren van Leif en Sem zetten de toon en het epische nummer kent een ander hoogtepunt in de dubbele drumsolo. De Mountain Jam gaat na de drumsolo over in Black Hearted Woman, alweer een song van het ABB-debuut.
Natuurlijk mag het fantastische, instrumentale In Memory Of Elizabeth Reed, alweer een Dickey Betts compositie, niet ontbreken en het mag/moet gezegd, Leif en band spelen een weergaloze versie van deze ABB klassieker. Ook Whipping Post, een Gregg Allman compositie, en Southbound worden door Leif en Co op een fantastische manier gespeeld en uitgevoerd, waarbij vooral de gitaarsolo’s mij alweer kippenvel bezorgen.
De paar korte anekdotes en “weetjes” over een aantal songs (Dreams, Elizabeth Reed, Whipping Post) zorgen voor de finishing touch van dit prachtige optreden. De toegift, het bekende Ramblin’ Man, sluit dit weergaloze, swingende Southern rock feestje in stijl af.
