Review: The Cinelli Brothers – Live Here And There
The Cinelli Brothers – Live Here And There
Format: CD – Vinyl LP – Digital Label: Independent
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Ik mag die jongens wel, die Cinelli Brothers.
Ze bestaan nu zo’n tien jaar, toeren ongelooflijk veel door veel landen en hebben in die jaren vier albums uitgebracht maar hebben ook nog “even” tijd gevonden om een “vol. 1”, “vol. 2” en “vol. 3” te maken van “albums” onder de titel ‘Lonesome In Your Bedroom – Blues Backing Tracks For All Instruments’, met op elk volume 12 of 14 backing tracks waarop een beginnend artiest, Lonesome In Your Bedroom, zelf de solo’s kan meespelen! Alleen al daarom hebben deze jongens mijn sympathie!
Daar komt nog bij dat ze nu voor hun 5e album gekozen hebben om dat als een live album uit te brengen. Samengesteld uit hun 270 (!) optredens in 2025 hebben ze opnames teruggeluisterd en daarin een keuze gemaakt van díe uitvoeringen waarvan ze gezamenlijk vonden dat die het beste weerspiegelden “wát” de Cinelli Brothers anno nu “leveren”.
Alle vier de bandleden zijn stuk voor stuk multi-instrumentalisten en daarin wisselen ze elkaar ook nog vaak af, zingen doen ze ook maar grofweg maak ik de volgende verdeling:
Marco Cinelli op gitaar, keys en vocals
Allesandro “Nanni” Cinelli op drums en vocals
Tom Julian-Jones (Tom JJ) op gitaar, harmonica en vocals
Jorma Gasperi op bas, gitaar en vocals
En je ziet, er zijn maar twee échte broers, maar om de verbondenheid tussen hun vieren aan te geven noemt Allesandro Tom en Jorma vaak z’n “broers” van verschillende moeders… Jorma zat op jonge leeftijd met Marco op dezelfde muziekschool en begon gitaar te spelen toen hij Jimi Hendrix had horen spelen. Voor alle vier is de film Blues Brothers met John Belushi en Dan Aykroyd belangrijk geweest en toen hen in een interview gevraagd werd welke (nog levende) ster ze het liefst als gast bij hun optreden zouden willen begroeten, kwamen de volgende antwoorden:
– Marco: Dua Lipa, die familie in Leiden heeft wonen, daar een sterke band mee heeft, daarom ook zo goed Nederlands spreekt en zingt, getuige haar versie in de Ziggo Dome van Bloed, Zweet En Tranen van de onverwoestbare André Hazes Sr.
– Allesandro kiest voor Paul McCartney, die ik ná het Beatles-tijdperk op z’n best vond in de periode van Wings mét z’n vrouw Linda ook al kon die eigenlijk helemaal niet (zo goed) zingen maar dat had juist z’n charme
– Tom JJ had het liefste Stevie Ray Vaughan maar omdat die ons ontvallen is kiest hij voor een waardig alternatief, z’n broer Jimmy
– Jorma tenslotte, stijgt nog meer in mijn achting door voor Derek Trucks te gaan.
Ik, als o zo neutrale recensent van Bluestownmusic.nl zeg dan: Waarom niet alle vier tegelijk. Dat lijkt me best wel een puike combinatie!
Alleen deze inleiding schrijven vind ik al (weer) een feest en dan moet de eigenlijke recensie nog beginnen!
Het album ‘Live Here And There’ brengen de Cinelli Brothers, zoals bij- na al hun werk in eigen beheer uit. Alleen hun album uit 2022, ‘No Country For Bluesmen’ kwam uit op het PRS-label (Polygram).
Dit live album komt eerst als vinyl en digitaal op de markt maar ik ga er van uit dat tegen de tijd dat jullie deze recensie lezen, de cd ook beschikbaar is, wellicht een dubbel-cd…
Uit al hun optredens hebben de Cinelli Brothers veertien tracks uitgekozen die een mooie weerspiegeling van hun kunnen laten zien. Het album opent met Don’t Need No Favor, met ferme uithalen gezongen, bijna gospelachtig, heel rustig, fijn slidend gitaarspel met heerlijke keyboards erachter om maar duidelijk te maken dat hij niets nodig heeft en al zeker geen gunst, Don’t Need No Favor. Een mooi, melodieus begin van dit live album . Heel mooi! De backing vocals zijn ware harmony vocals! Top!
De mannen hebben er zin in! Het plezier spat er vanaf! Dozen Roses, iets moois om mee bij ons in de huiskamer te komen. Gelijk een voorbeeld van de allroundheid van de band als de vocals door verschillende bandleden gezongen worden. Ook heel mooi.
Polk Salad Annie, uiteraard van Tony Joe White, dat verwacht je niet gelijk bij dit nummer: Ruim negen minuten! Rustig gezongen met een heerlijk gitaartje erbij én de onmisbare harmonica! Uiteraard alle tijd om er een lekkere gitaarsolo tegen aan te gooien waardoor de stijl van het nummer verandert van swamp in funk. En er wordt ook flink geïmproviseerd waardoor flarden van andere nummers voorbij komen. Ook nog een fenomenaal swingende bassolo, overgaand in “kippig” en dan is het beurt aan een harmonicasolo die sterk doet denken aan Room To Move van John Mayall waaraan ook vocaal gerefereerd wordt om dan met speels gemak terug te komen in de melodielijn van Polk Salad Annie, waarna men het nummer met een laatste gitaarsolo weg laat sterven.
Puur genieten dus, deze Polk Salad Annie!
Iets dikker aangezet en quasi door elkaar, begint Fool’s Paradise, een mooie bespiegeling met zelfkennis om vast te stellen dat je leeft in een Fool’s Paradise. Alleen maar bezig met overleven! Ook mooi. Het klinkt zowaar als lekkere Americana! En het publiek reageert ook enthousiast… “on this Halloween!”
Gelijk bij de eerste tonen gaan mijn beide voeten heen en weer… Lekker swingend door de stuwende harmonica en een droog trommelende drums, bijna scattend zingend in dit nummer van 7½ minuut. En er hoeft niet altijd iets aan de hand te zijn om eens een diepe zucht te slaken, dat heb je soms wel eens, Ain’t Blue But I Sigh. Het is nog net niet helemaal instrumentaal. Absoluut op met veel variatie terwijl keyboards en drums strak de maat houden. Top!!! En maar steeds zingen “that it feels só good.” Wat heet! Wat een nummer!!! Afsluiten met nog een stukje scat!
Heel mooi, het begin van Lucky Star, waarin langzaam het besef komt dat “zij” z’n Lucky Star is. Mooi gezamenlijk gezongen met dito backing vocals. Mooie kort, afgeknepen melodielijn. Dragende rol voor de piano en ook nog een deel fijn zonder begeleiding gezongen, a capella dus. Als een jaren 60 nummer maar dan wel in een modern jasje. Mooi.
De Cinelli Brothers hebben geen moeite met langere nummers en daar ben ik blij om. Last Cigarette loopt ook bijna 7 minuten. Heel rustig gitaargetokkel, harmonicaatje erbij en bescheiden drums. Een laatste glas, een Last Cigarette, dat laatste het liefste het eerst! Heerlijke, melodieuze gitaarsolo, fijn harmonica-spel. Dromerig ontspannen zelfs. Het slotstuk van het nummer bestaat uit uithalende vocals met af en toe een héél klein drumroffeltje. Heel mooi en goed gevarieerd!
Een klassieke bluesswinger, Spell On Me, waarin weinig goed gaat en het lijkt of er een vloek op hem rust, afkomstig van “haar”. Sterk gitaarspel, fijne solo op de harmonica in een stuwende melodie. Lekkere good clean fun.
Bijna 13 minuten voor Last Throw Of The Dice. Nog één keer! Ik weet het zeker! Dit keer lacht het geluk me toe… Funky melodie met kippige accenten. Een beetje in de stijl van de Average White Band, met weer veel harmonica en soulvolle harmony vocals die lekker dreigend gezongen worden. Lekker bruggetje ook door de keyboards wat een sfeer van Deep Purple’s Smoke On The Water oproept, zeker als de keyboards dóór blijft gaan! Het nummer bouwt zichzelf op tot een gigantische instrumentale gospel en je voelt bijna de spanning bij het publiek in de zin van: Welke kant gaat dit op… en het blijft verrassend want je weet het pas als je het hoort (zou van Cruyff kunnen zijn, deze zin). Vanuit een schuchter begin wordt er een lange drumsolo gevormd, waarvan, als je de bekkens hoort, weet dat er een eind aan zit te komen, een moment van stilte, waarna de drums de melodie herpakt om gezamenlijk met een Last Throw Of The Dice een welverdiend eind aan dit nummer te breien!
Een controversiële constatering als je weet dat het nummer klaar is maar je ergens het gevoel hebt dat het tóch nog níet af is. Zo vergaat het de Unsingable Song, waarin alle woorden precies goed zijn, ook op de juiste plaats en onderling goed met elkaar verbonden en toch… Mooi gezamenlijk gezongen, een beetje een heavier Venice! Heel mooi door de minimale begeleiding! En ook hier reageert het publiek dolenthousiast! En terecht!
Oppassen dus! Dreigend aangezet maar het gaat dan ook om een Married Woman. Lekker lopende melodie over het spel tussen man en vrouw maar pas op, met een Married Woman ligt er meer dan één bananenschil om over uit te glijden! Mooi volwassen nummer dat ook nu overgaat in een a capella-deel om dan weer gezamenlijk herhalend zingend naar het eind van het nummer toe te werken. Mooi!
Ik ken iemand wiens dagelijkse voldoening er uit bestond als ambtenaar dágelijks een aantal paperclips exact in het gelid op zijn bureau te positioneren.. Hoe sensationeel wil je het hebben? En de Cinelli Brothers trekken daar in Pencil Pusher Doze 7 minuten voor uit in een onvervalste Booker T.-melodie, inclusief bijpassende gitaarsolo. Dus van “dozen” kan hier geen sprake zijn. Lekker bluesy en vrij hoekig maar dat houdt me “wakker” en het duurt niet lang of “Booker T. Cinelli” begint weer aan een vlotte solo, passend begeleid door stuwende drums en bescheiden gitaarlicks. Gewoon top!
Don’t Let Me Down van Lennon & McCartney in een enthousiast gezongen uitvoering die ik bij voorbaat beter vind dan het origineel! Ik heb al zóveel heerlijke muziek gehoord dat ik de Cinelli Brothers graag vergeef dat ze voor dit nummer 6 minuten uittrekken, waar ik bij de eerste oproep om Don’t Let Me Down al zeker wist dat ik ze zeker niet zou laten vallen. Een werkelijk heerlijke gitaarsolo maakt deze cover alleen maar beter!
Choo Ma Gum, maar dan wel suikervrij en met xylitol want dat is goed voor het tandglazuur omdat bacteriën zich er dan moeilijker aan hechten… maar daar gaat dit nummer natuurlijk helemaal niet over! Het is gewoon een lekker swingende, ouderwetse rockabilly waarin het leven zo goed als maar één doel heeft: “I wanna Coo Ma Gum.” En wetende dat dit nummer een encore was op een van hun concerten is het best knap dat ze hier ook nog in staat zijn bijna 9 minuten te swingen dat het een lieve lust is! En dat regelmatig de versnelling nóg een tandje hoger gaat! Ach, aan het eind gaan de broertjes ook nog over op Wild Thing van Van Morrison, waarmee ze afscheid nemen van een dankbaar publiek!!! Top!!!
Eén ding staat vast na het beluisteren van ‘Live Here And There’ van de Cinelli Brothers, de Cinelli Brothers zíjn “broers”! Als je dit soort nummers zo geweldig kunt brengen móet je wel de neuzen dezelfde kant op hebben staan! Veertien nummers, veel variatie, goede zang, perfect spel op de verschillende instrumenten, lange nummers, dus voor mij is het duidelijk: Dit is een topalbum!
14 uit 14!!!!!
You want more?
De fans zullen het wel weten maar voor diegenen die na het lezen van deze recensie enthousiast zijn geworden:
De Cinelli Brothers treden op 25 juli 2026 op in Winterbach (D) mét Beth Hart in het Winterbach Zeitspektakel en Winterbach ligt oostelijk van Stuttgart…
Dichter bij huis? Lulboompop in Megen, westelijk van Nijmegen, noordoostelijk van ’s-Hertogenbosch zo je wilt, op 26 juni, ook op het Gaildorfer Bluesfest op 3 juli maar dat ligt ook in de buurt van Stuttgart… en dáár treedt ook Mike Zito en ook nog de Devon AllmanBlues Summit, beide heren kennen elkaar nog uit de Royal Southern Brotherhood, met Cyril Neville, Yonrico Scott en Carlie Wooton. Ik draai nog vaak hun unplugged bootleg uit een houten kerk, een “staafkerk” in Heddal, Notodden in Noorwegen. Prachtig! En nu ik toch zo lekker bezig ben, een afbeelding van die kerk omdat het zo’n prachtig bouwwerk is!
Op 5 september komen de Cinelli Brothers ook nog op het Bluesfestival in Tegelen en een dag later ook nog in het welbekende Café De Amer in Amen. Kansen genoeg dus om dit vuurwerk live mee te maken!
Tracks:
01. Don’t Need No Favor
02. Dozen Roses
03. Polk Salad Annie
04. Fool’s Paradise
05. Ain’t Blue But I Sigh
06. Lucky Star
07. Last Cigarette
08. Spell On Me
09. Last Throw Of The Dice
10. Unsingable Song
11. Married Woman
12. Pencil Pusher Doze
13. Don’t Let Me Down
14. Choo Ma Gum
Website: https://www.cinellibrothers.com/