Review: Marc Broussard – Chance Worth Taking
Marc Broussard – Chance Worth Taking
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: KTBA Records
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Het vorige album van Marc Broussard deed mij niet zoveel. Dat was een album in zijn S.O.S.-serie waarin hij bestaande nummers opnieuw opneemt en als album uitbrengt en ook al dienden die albums een goed doel, voor mij had dat te weinig toegevoegde waarde om er enthousiast van te kunnen worden.
Gelukkig is Marc een heel productief baasje en komt er nu al vrij snel na dat vorige album, een album uit met compleet nieuw werk, ‘Chance Worth Taking’ en dat dat album verschijnt (als cd, vinyl en digitaal) op het KTBA Records-label van Joe Bonamassa, dan kan het bijna niet anders dan dat Joe ook een bijdrage levert en zo is het!
Veertien nummers staan er op het album, geschreven door Marc met waardevolle ondersteuning van Joe en Josh Smith die ook samen de productie van het album hebben gedaan en ook Calvin Turner klom voor dit album in de pen en zorgde voor arrangementen.
Deze drie komen we ook weer tegen in de creditlist:
Marc Broussard op vocals,
Joe Bonamassa op gitaar,
Josh Smith op gitaar,
Calvin Turner op bas en de arrangementen voor horns en strings, waarbij
Karen Winkelmann de concertmeester is voor de violen, viola, cello en contrabas-spelers,
Trombone Shorty speelt trombone op de laatste twee nummers,
Reese Wynans op piano, Hammond B3 en keyboards,
Lemar Carter op drums, percussie en programming,
Setnick Sene, Andrew Thompson, Kala Balch, Jade MacRae
Dannielle De Andrea zingen de background vocals,
en de blazerssectie bestaat uit:
Steve Patrick en Tyler Jaeger op trompet,
Barry Green op trombone en
Mark Douthit en Jimmy Bowland op saxofoon.
Een compleet orkest kun je wel zeggen!
Het album opent met You’ll Be Sorry en zoals het hoort, gelijk een echte blues-inswinger met traditionele melodielijnen, lekkere piano en Marc die “haar” gedrag niet langer kan hebben er van overtuigd is dat ze er spijt van krijgt, You’ll Be Sorry,
Op Trying To Do Right doet Joe Bonamassa mee. Een titel die navolging verdient, waarom niet. Mooi, heel mooi! Uiteraard Joe op gitaar, hele fijne dragende toetsen, harmony vocals. Het is blues, het is soul à la Robert Cray, wat het ook is, het is heel erg mooi! En ondanks dat Marc bezig blijft om Trying To Do Right, gaat er telkens weer iets mis! Ouders zouden tegen een kind zeggen dat het belangrijkste is dat je Trying To Do Right en dan “volgen keer beter”! Mooi.
I’m Going Home, samen met Trying To Do Right als single uitgebracht, schuifelt er relaxed op los, blazers erachter en helder gitaarspel. “Lopend” is het juiste woord voor dit nummer. Heerlijk, scherpe backing vocals, vooral die dikke, brommende saxofoons. Ik weet niet hoe ik mijn voet(en) en vingers stil zou moeten houden, als ik dat al zou willen! Top! 100% Memphis soul! Als zijn oneindige liefde voor haar niet beantwoord wordt, zit er voor Marc maar één ding op: I’m Going Home om daar uit frustratie dezelfde titel te draaien, maar dan van Ten Years After op Woodstock… Top! “Allebei” top!!!
No More, een gevoelige blues met hele subtiele begeleiding, beetje gitaar, beetje keys, drums en percussie. En de vraag aan “haar” om nog “one more night” bij hem te blijven en zo niet, “Why don’t you love me No More?” en het grote verdriet galmt uit de solo van Joe, veel symfonische orkestratie erachter. Heel mooi, iets teveel herhalingen van de vraag waarom ze niet meer van hem houdt misschien, maar ook dan blijft het een heel fijn nummer.
Fever, is samen met No More ook als single uitgebracht, swingt weer net zo lekker als het openingsnummer. Koortsig bezig om de relatie, die hij zo graag wil, te laten slagen. Josh Smith gooit er een paar korte gitaarlijntjes tussendoor. Heel lekker, ook door de variatie er in. De backing vocals stuwen de Fever nog verder op en “my only prescription is you!”
Het titelnummer van dit album, Chance Worth Taking, een mooi speels intro als een soort Glockenspiel, geluidjes en keys, geven een bedachtzaam zingende Marc de gelegenheid om duidelijk te maken dat je het “ijzer moet smeden als het heet is”, Chance Worth Taking. Prachtig samen”spel” tussen de vocals van Marc en de backing vocals als een soort vraag- en antwoordspel. Heel mooi. Compleet met solo op gitaar, is dit héél mooi en héél erg goed!!! Ook heel mooi opgebouwd vanaf dat hele rustige intro! Absoluut top!
Ballroom dancing als basismelodie voor Let Me Take You Out Tonight, waarin Marc als crooner “haar” uitnodigt, Let Me Take You Out Tonight, met naast de onmisbare blazers ook een prominente rol voor een puik swingende gitaarsolo, gevolgd door een dito solo op de Hammond B3, hoeveel méér feest wil je hebben!
“Sweeter than honey” zingt Marc in Sweet Love, compleet met zoetgevooisde strijkers. Toe maar! En ook de backing vocals passen zich moeiteloos aan aan deze quasi smartlap. Maar heerlijk ongecompliceerd lekker weg zwijmelen. De diepe gitaarsolo houdt ons wakker en maakt het nummer (nog) beter en de vocals van Marc worden steeds soulvoller, dus de eindconclusie over dit nummer is dat er helemaal niets mis mee is!
De eerste tonen van These Walls doen denken aan Gloria Estefan, maar Marc laat gelijk horen dat híj het is. Mooie zanglijnen met een fractie meer ruimte tussen de afzonderlijke woorden gezongen. Mooi. Mooie duidelijke baspartij die fijn rustgevend is, op de achtergrond af en toe een bescheiden gitaarsolootje tot een iets meer aanwezige gitaarsolo. De liefde is zo groot dat These Walls niet langer tussen “hen” in staan. Krachtige backing vocals ook áchter de vocals van Marc. Eindigend met droge drums. Prachtig uitgewerkt nummer, mooie opbouw, veel variatie én… het laat je niet los! Ook helemaal top!
Een flink stuk steviger, funky zelfs, begint Satisfaction Guaranteed. Veel blazers, keys en scherpe uithalen op gitaar om “haar” er van te overtuigen dat bij/met hem Satisfaction Guaranteed is. Soulvolle backing vocals die gelijk harmony vocals achter de vocals van Marc zijn. Het heeft veel van Joe Cocker, zo intens als het over de “bühne” wordt gebracht!
Dikke drums, die ná aftellen, vergezeld worden van alle blazers in Blame, met snedig gitaarwerk en Hammond-riedels. En een groot gebaar van Marc om op voorhand te stellen dat, mocht er iets verkeerd gaan, dat alleen hij dan to Blame is. Kippig gitaarspel, herhalend met “real Blame” door de backing vocals. Heel even komt er een zanger doorheen in de backing vocals, net zo gemeen als bij Stevie Wonder op Songs In The Key Of Life, maar dat blijft bij dat ene zinnetje (..).
Weer veel zoete strijkers die met bas, drums en gitaar een begin maken aan Whispers, opnieuw in de stijl van Robert Cray. Een liefdevolle beschrijving van Marc dat “you whisper in your dreams.” En ook praat ze tegen iemand in het holst van de nacht. Tegen wie? Marc heeft geen idee. Het arrangement geeft het nummer een “Amerikaanse” sfeer, zo glad is het af en toe, ook de opbouw van de verschillende delen, vocaal en instrumentaal. Eindigend in een rustig stukje gitaarsolo.
Laissez Street Parade Intro, met Trombone Shorty, heel kort, slechts 49 seconden, als aanloop naar wat duidelijk de uitsmijter moet worden…
Laissez Les Bon Temps Rouler, oftewel Let The Good Times Roll, met opnieuw Trombone Shorty van de partij. Alsof een schorre haan op de achtergrond iedereen wekt in New Orleans en Marc die iedereen oproept om Laissez Les Bon Temps Rouler. Fijne uithalen van Trombone Shorty en de andere blazers meer op de achtergrond. Lekker snel en feestelijk, zeker als dan alle blazers elkaar afwisselen of samen spelen. Iedereen doet mee in deze afsluitende groepsprestatie die aan het eind bijna zonder instrumenten wordt “uit” gezongen!
Het is duidelijk. Marc Broussard heeft met ‘Chance Worth Taking’ zijn kans gepakt en goed benut, samen met Joe Bonamassa en anderen. En laat ik gelijk duidelijk zijn: Ik raad jullie aan hetzelfde te doen, want dit is gewoon een puik album met veertien (dertien en een korte intro) heerlijke nummers, vol variatie, in onderwerp en in muziek. Veel blues, veel soul, of een mengvorm daarvan. Ook de nodige romantiek, dus “voor elck wat wils”, een fijn album waar voor mij de volgende nummers er écht boven uit springen:
You’ll Be Sorry, Trying To Do Right, I’m Going Home, No More, Fever, Chance Worth Taking (de absolute topper!), Let Me Take You Out Tonight en These Walls.
Tracks:
01. You’ll Be Sorry
02. Trying To Do Right
03. I’m Going Home
04. No More
05. Fever
06. Chance Worth Taking
07. Let Me Take You Out Tonight
08. Sweet Love
09. These Walls
10. Statisfaction Guaranteed
11. Blame
12. Whispers
13. Laissez Street Parade Intro
14. Laissez Les Bon Temps Rouler
Website: https://www.marcbroussard.com/