Review: Rick Vito – Slidemaster
Rick Vito – Slidemaster
Format: CD – Digital / Label: MoMojo Records
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Dit album is gemaakt op veler verzoek…
Sluit je ogen. Denk aan Fleetwood Mac. Na de periode Peter Green. Ook na de periode Lindsey Buckingham. Punt. Op gitaar in de toenmalige Fleetwood Mac en ook later in de Mick Fleetwood Blues Band: Rick Vito!
Daarnaast veelvuldig aanwezig op de albums van een favoriet van mij, Bob Seger, iemand die ik nog nooit heb kunnen betrappen op het maken van slechte muziek. Bescheiden begonnen met tijdelijke baantjes van autobandenverkoper tot kerstman en zelfs opgetreden met een gebarenkoor: Hands Up!
Inmiddels zo’n tien solo-albums verder en een hele rits gastoptredens bij John Mayall, Roger McGuinn, Jackson Browne, Rita Coolidge, Maria Muldaur en Roy Orbison en veel en véél meer en uit al die samenwerkingen klonk steeds luider de vraag: Waarom maak je niet eens een volledig instrumentaal album?
En ja, na zijn ‘Cadillac Man’ uit 2023/24 is hier dan, “op veler verzoek”, zijn ‘Slidemaster’, een volledig instrumentaal album, met nieuwe nummers én enkele bekende “hits”. Het album is verschenen op MoMoJo Records als cd en digitaal, en er staan twaalf nummers op die gespeeld worden in een redelijk kleine
bezetting:
Rick Vito op verschillende gitaren, elektrische en akoestische (contra)bas, keys en percussie,
op drums spelen Rick Reed (1, 5, 6, 8 en 9), Lynn Williams (11) en Charles Johnson (2, 3, 4 en 7),
Charlie Harrison op elektrische bas (1, 6, 8 en 9),
Mark Horwitz op orgel (9)
daar is ie weer!, Kevin Kendree op orgel (12).
Inderdaad, een kleine bezetting met maximaal vier spelers tegelijkertijd “aan het werk”. Wat heeft deze Slidemaster allemaal voor moois voor ons in petto?
Allereerst is dat Vegas Jump en een “jump” is het. Lekker traditioneel in een vlot tempo met de nodige variatie. Lekker dansbare jaren 60
muziek!
Steal Away, een nummer van Jimmy Hughes, maar in 1968 ook op de plaat gezet door Etta James en een jaar later door Clarence Carter en terwijl Rick deze prachtige blues speelt zie je Etta James gewoon voor je en “hem” te smeken to Steal (her) Away omdat haar ouders hun relatie afkeuren maar zij van hem houdt. Steal Away! Allebei heel erg mooi, Etta én Rick, maar hier gaat het om het gevoelige spel van Rick Vito. Top!
Lekkere “gammele” doffe drums als kloppend hart in The Big Beat. Mooi in een vraag- en antwoordspel met zichzelf in een melodie die veel weg heeft van Link Wray…
Een gitaar-intro die gevaar voorspelt, heerlijk dreigend langzaam in The Danger Zone. Mooie, diepe, slepende melodie waarin de gitaar van Rick bijna écht zingt. Heel mooi. Ook een hele fijne rol voor de bas, zonder welke dit nummer niet zó lekker zou lopen. Top!
Net als Vegas Jump gaat Red Hot Baby in een lekker stampende, stuwende melodie te keer, niet minder enthousiast begeleidt door drums en bas met fijne uithalen à la Sonny Landreth. Heel mooi.
Albatross, wie kent het niet en hoevelen hebben het niet gecoverd deze onverwoestbare klassieker van Peter Green? Onze eigen Jan Akkerman, BBM (Baker, Bruce & Moore) en zelfs James Last! Een zekere Dirk Blanchart heeft er zelfs een vocale versie van gemaakt in 2006.! Rick zelf zette het op zijn album ‘Rattlesnake Shake’ uit 2003/2004. Een nummer dat je áltijd kunt draaien. Waarom? Omdat die geweldige Peter Green een nummers heeft geschreven wat je inderdaad het gevoel geeft mee te vliegen op de grote vleugels van een Albatross, lekker heen en weer wiegend boven het water. Een in alle opzichten perfect nummer dus. Ook nu weer!
Soul Shadows, nee, niet van Bill Withers, hoewel ik die wel even wil noemen om, eigenwijs als ik ben, uit te komen bij Stefan Gwildiz, een Duitse acteur muzikant die op het album Neues Spiel – Soul Klassiker In Deutscher Sprache, het nummer van Bill Withers heeft vertaald tot Immer Weiter. Op dat album 13 soul-klassiekers in het Duits vertaald. Heel mooi en met een ontspannen stem gezongen door Stefan Gwildiz. Aanbevolen!
Hier gaat het echter om een compleet andere melodie, door Rick Vito ook lekker ontspannen gespeeld, met veel holle drums, vloeiende gitaar en doffe bas. Heel mooi.
In Slide The Blues gebeurt precies wat de titel belooft! Een hele fijne langzame blues, dito begeleiding van bas en drums en Rick slides er lustig op los! Allemaal primakassie!
A Change Is Gonna Come, van Sam Cooke die er zelf een hit mee had en tot dit nummer geïnspireerd werd door Blowin’ In The Wind van Bob Dylan. Gecoverd door: Aretha Franklin, Al Green, Jimmy Hall, Everlast, Jeff Beck, Warren Haynes, onze eigen Hans Theessink op z’n live album ‘70 Birthday Bash’ en nog zo’n 250 anderen! Ook dit nummer heeft Rick al op z’n album uit 2004/2004 ‘Rattlesnake Shake staan maar het blijft werkelijk wonderschoon in deze uitvoering die heel behoedzaam wordt begeleid door drums en bas. Een slidende gitaar kan dus écht zingen! Perfect!
Alweer zo’n beeldende melodie. River Of Blues. Je waant je echt aan de oevers van een rivier waar goudzoekers het slib uitzeven in de hoop dat er een glimmend korreltje tussen zit… Mooie delta blues dit.
The Supernatural, ook van Peter Green en op de plaat gezet door zijn eigen Peter Green Splinter Group en eigenlijk niet zo heel vaak gecoverd, maar natuurlijk wel bekend van Gary Moore. En in tegenstelling tot de versie van Gary Moore die zich naar mijn smaak teveel laat leiden door de techniek van het gitaarspelen, hoor je bij Rick de geest van Peter Green “boven” het nummer hangen. Ook door de begeleiding is er veel meer voelbare sfeer. Lynn Williams raakt op de drums ook precies de stijl van Mick Fleetwood! Heel, heel mooi.
The Lord’s Prayer, een traditional uit 1936 van Albert Hay Malotte, gebaseerd op een bijbeltekst van Mattheus, hoofdstuk 6, vers 9-13. Veelvuldig op de plaat gezet. Denk aan Sarah Vaughan, Perry Come, Mahalia Jackson, vooruit, ook de Beach Boys, Barbra Streisand, Marvin Gaye, Aaron Neville en uiteraard ook Elvis Presley die een aantal fantastische gospel-albums heeft gemaakt: ‘Gospel Favourites, Inspirations’, de 3cd- ‘His Hand In Mine’, aka ‘Peace In The Valley’, met daarop 85 tracks!, waaronder een “informal performance” van A Lord’s Prayer, een schandalig belachelijke versie, ja, Elvis kon soms ook heel vervelend en flauw zijn… Tenslotte is er van hem ook nog de de dubbel-dvd ‘He Touched Me’. Voor wie serieus wil genieten verwijs ik naar een filmpje op YouTube met Andrea Bocelli, het wereldberoemde Mormon Tabernacle Choir én groot orkest, in een meer dan indrukwekkende uitvoering van A Lord’s Prayer, “aka” Onze Vader!
Op gelijkwaardige manier als Bocelli laat Rick Vito zíjn A Lord’s Prayer klinken als een heus gebed. Ook minstens zo indrukwekkend!!!
En een meer dan geweldige afsluiter van dit heerlijke album van deze fantastische slide-virtuoos!!! Ook een fijn album voor mij om een recensie over te schrijven omdat het mij royaal de gelegenheid gaf flink uit te weiden over “zijpaadjes” zoals jullie dat van mij gewend zijn…
Kort en goed. Het lijntje is duidelijk. Noem het een rode draad. Van Fleetwood Mac met Peter Green, naar Mick Fleetwood’s Blues Band, naar Rick Vito en al dat moois wat hij overal gespeeld heeft en waarvan een dwarsdoorsnede op dit album is verzameld, die rode draad is één geheel, onlosmakelijk met elkaar verbonden. Oftewel: Een hele pure, absolute “12 uit 12” deze ‘Slidemaster’ van Rick Vito.
En voor de volledigheid: Het album ‘Slidemaster’ heeft als subtitel meegekregen: The Instrumental Slide Guitar Collection. En dat is precies wat het is. Het lekkerste snoepgoed!!! Mmmmmmm!!!
01. Vegas Jump
02. Steal Away
03. The Big Beat
04. The Danger Zone
05. Red Hot Baby
06. Albatross
07. Soul Shadows
08. Slide The Blues
09. A Change Is Gonna Come
10. River Of Blues
11. The Supernatural
12. The Lord’s Prayer
Website: https://www.rickvito.com/