Devon Allman – Nightvision
Devon Allman – Nightvision
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Create Records
Release: 2026
Tekst: Gerard Haarhuis
Devon Allman, zoon van Gregg Allman, de overleden zanger/toetsenist van de Allman Brothers Band, kennen we dus in eerste instantie vooral als zoon van.
Maar daar doen we hem te kort mee. Allereerst was Devon samen met Mike Zito verantwoordelijk voor het oprichten van de Royal Southern Brotherhood, ging hij diverse keren in z’n eentje aan het werk met solo-albums hetzij onder eigen naam dan wel als The Devon Allman Project of als Honeytribe en de laatste jaren geniet hij samen met Duane Betts, zoon van jawel, Dickey Betts en ja, van de Allman Brothers Band, bekendheid als de The Allman Betts Band die naast hun eigen albums ook jaarlijks een festival organiseren onder de naam Allman Betts Family Revival waar de muziek levend wordt gehouden met een uitgebreid programma aan Allman Brothers Band-nummers, uitgevoerd door een veelheid aan puike muzikanten.
Deze Devon Allman heeft vanaf de Corona-lockdown in zijn thuisstudio een aantal instrumentale nummers opgenomen, in de afgelopen jaren verder uitgewerkt, met debuterend zoonlief Orion op synthesizer, John Lum op drums en Justin Corgan op bas. Deze laatste twee werden even “geleend” van de Allman Betts Band en Honeytribe… De nummers zijn nu helemaal af en zijn nu als album uitgebracht op Devon’s eigen Create Records-label onder de titel ‘Nightvision’.
En nu komt het: Het zijn instrumentale nummers gebleven en ik zou bijna zeggen: wat érger is… het wordt gepresenteerd als een soort ambient music, met soundscapes, denk bijvoorbeeld aan Brian Eno, meer filmische muziek dus, gesitueerd in een Midden Oosten-landschap. Oftewel: Iets heel anders dan we zouden mogen verwachten van deze uitstekende gitarist met zijn karakteristieke zangstem. Die zangstem gaan we op dit album dus niet horen.
En ondanks mijn teleurstelling over een nieuw “Devon Allman-album” ben ik ook een groot fan van Brian Eno en soortgenoten zoals Harold Budd, John Foxx en Brian’s broer Roger, en dus móet ik wel heel erg nieuwsgierig zijn naar dit album van Devon Allman, waar tien nummers op staan.
In mijn recensies voor Bluestownmusic.nl maak ik nogal eens een uitstapje voor een stukje geschiedenis of achtergrondinformatie waardoor de betreffende nummers in een duidelijker context komen te staan. Hoop ik tenminste.
Op dit album doe ik dat nog meer maar “Ich war’s nicht.” Schuld is Devon Allman met zijn keuze voor de nummers op dit album en dan meer in het bijzonder, de titels die de nummers hebben meegekregen omdat er geen houvast aan de teksten te krijgen is, simpelweg omdat er geen tekst is!
De hoes van het album is helemaal in wazig groen alsof het een opname betreft gemaakt door een nachtkijker, Nightvision dus… met een afbeelding van een paar piramides in een woestijnlandschap met op de voorgrond enkele bereden kamelen waarmee het voor mij gelijk associaties oproept met ‘Caravanserai’ van Santana met een vergelijkbare hoes waarop de muziek ook een écht conceptalbum was waar de nummers naadloos in elkaar overgingen en met o.a. een van de allerbeste Santana-nummers Song Of The Wind!
Waar Santana het album opent met het instrumentale Eternal Caravan Of Reincarnation vol met een soort woestijngeluiden, percussie dus, kiest Devon een soortgelijke aanpak door het album te openen met Awaken, een mooi tokkelende gitaar, droge drums en inheems gepraat waar je je gelijk een Noord-Afrikaanse kashba bij voor kunt stellen terwijl er onophoudelijk een vrouwenstem aan het woord is die echter langzaam maar zeker overstemd wordt door het heldere gitaarspel zoals we dat zo goed kennen van Devon. Daar waar dat spel bescheidener wordt heeft de vrouw weer het woord en zo wisselt dat elkaar voortdurend af, komt er veel percussie bij en loopt het nummer langzaam ten einde in een bijna sonoor woestijngeluid als een sirocco, een zandstorm dus. Mooi!
De toon is gezet, de sfeer is “getekend” en wordt voortgezet in Arabia, Part 1 – The Approach, openend met bijna een étude op gitaar van een herhalende melodie waar op de achtergrond drums en percussie meedoen, er kabbelt een beekje en toch, door de hele simpele herhalende melodie uit het begin, mét variaties, ontstaat er een volwaardig nummer zonder die basismelodie los te laten. Ik zie Devon ook thuis zitten in z’n studio tijdens Corona, lekker tokkelend op z’n gitaar en op enig moment denkend, laat ik de recorder eens mee laten lopen want er zit best wel muziek in. En gelijk heeft ie!
Om dan zonder onderbreking over te gaan in Arabia, Part 2 – The Arrival, waarin je gelijk wakker wordt door een oorverdovend en schetterend blazersgeweld, maar ook nu, zónder de basismelodie uit het eerste deel los te laten, alleen in dit deel dus manifester aanwezig met ook meer traditionele percussie terwijl de melodie tegen het eind van het nummer toch ook nog enkele variaties krijgt die dan nog steeds herleidbaar zijn naar de oorspronkelijke melodielijn, waarna het nummer wegsterft en het enige dat overblijft de eeuwig blazende wind in de woestijn is. Ook heel mooi.
Het volgende nummer, Burj, betekent letterlijk “toren” in het Arabisch en dan denken we natuurlijk gelijk aan de Burj Kalifa in Dubai, “Kalifa” als eerbetoon aan de president van de Verenigde Arabisch Emiraten, terwijl de toren in aanbouw nog door het leven ging als Burj Dubai, heel eenvoudig dus Toren van Dubai… De Burj van Devon Allman is een échte melodie met een fantastische baslijn van Justin Corgan onder scherp gitaarspel van Devon, aangevuld met percussieve geluiden van Orion en bescheiden drums van John Lum. Ik zou bijna zeggen: Zo ken ik Devon weer… nu nog zingen! Niet dus. Het spel is zodanig krachtig dat je je daarbij heel gemakkelijk de Burj Kalifa bij kunt voorstellen, de hoogste toren ter wereld. Mooi. Mooie melodielijnen.
Een mooi stukje geschiedenis ingebracht in Dead Sea Scrolls, De Dode Zee-rollen, een verzameling van 900 documenten op perkament, papyrus en koper, uiteraard handgeschreven in het Hebreeuws, Aramees en Grieks. Volgens overlevering stammen ze uit een tijd van 250 v. Chr. tot 50 na Chr. en de inhoud bestaat uit teksten uit het Oude Testament en niet-bijbelse religieuze teksten. Ze zijn in de periode 1947-1956 ontdekt in elf grotten bij Qumran (Arabisch: Hirbet Qumrãn) dicht bij de Dode Zee. Aan de hand van die teksten kon er begrip en kennis ontstaan over de tijd vóór Jezus en het bestaan daarin van de zogenaamde Qumransekte die, zoals we dat nu zouden omschrijven, nogal bijbelvast was…
Tot zover de geschiedenis van de Dead Sea Scrolls.
Verder met Devon Allman die in deze titel een mooie galmende melodie verwerkt, gevoelsmatig een oproep tot gebed… Heel basaal, herhalend, tot het moment dat Devon zijn vlijmscherpe gitaarspel begint in een heerlijke gitaarmelodie waar heel langzaam als een trein die op stoom komt, drums en percussie hun aandeel in de melodie leveren. De stijl van spelen doet me ook heel erg denken aan Neal Schon, ná zijn tijd bij Santana. Een mooie melodie die afbrokkelend tot een eind komt. Mooi. Dead Sea Scrolls is ook al op single uitgebracht.
Enemy Mine zou betrekking kunnen hebben op de gelijknamige film uit 1985 waarin twee soldaten, een mens en een buitenaards wezen tot de conclusie komen dat ze alleen kunnen overleven op een voor hen beiden vijandige planeet, door samen te werken, elkaar proberen te begrijpen, waardoor er begrip ontstaat en empathie en ze vrienden worden en tenslotte de vijandigheid overwinnen. Een intikkertje voor mij om op deze plaats weer te verwijzen naar Edward Saïd, samen met Daniel Barenboim oprichters van het West-Eastern Divan Orchestra, een symfonie-orkest bestaande uit jonge musici uit door “grote mensen” verzonnen onverzoenlijke achtergronden, die hun optredens vaak beëindigen met het slotkoor uit de 9e symfonie van Beethoven: “Alle Menschen Werden Brüder”! De lijfspreuk van die Edward Saïd was: “Knowledge is the beginning of understanding.” om hier mee aan te geven dat we snel een mening
over iemand klaar hebben, terwijl als er iets meer van wisten, we er waarschijnlijk “begripvol(ler)” over zouden denken, en spreken…! Ik móet het blijven zeggen! Ik wíl het ook blijven zeggen! Een intikkertje dus… Enemy Mine dus, een hele hoekige melodie die de hele zes minuten doorgaat met “onderweg” de nodige variatie en verschil in sterkte qua volume. Heel mooi. Met betrekking tot de mogelijke verbinding met de film klinkt deze melodie ook echt wel een beetje spacy. Top!
En als ik het dan toch over een film heb, Old Republic kan maar zo gebaseerd zijn op het tijdperk in het Star Wars-universum, een in de Star Wars-mythologie, duizenden jaren bestaande “beschaving” waarin, in het kort, de basis is gelegd voor alle latere conflicten tussen goed en kwaad, inclusief de toen bestaande oorlogen tussen de Jedi en de Sith in de Galactische Republiek waarin de Jedi de vredeshandhavers waren en de Sith de Force-gebruikers waren namens de Duistere Kant, oftewel, altijd hetzelfde liedje en “oude wijn in nieuwe zakken”…
Weer terug naar Devon Allman met Old Republic, een best wel vredelievende melodie, gitaar, bas, drums, synthesizer die samen een lange intro vormen voor een langzaam op gang komende diepere, ruigere melodie. Toch een oorlog? Na een deel “met ingehouden adem” zwelt het weer aan met een prominente bas tot “grote” proporties om toch weer terug te keren bij de beginmelodie met weer die fantastische bas die zowaar enige variaties mag aanbrengen! Heel mooi. En wat mij betreft toch geen oorlog. Waarom ook? Doe een “bakkie” met elkaar en zet een lekker stukje muziek op.
Met Imzadi is de link naar “de film”, Star Trek in dit geval, wel bewezen want in de fictieve Betazoid-taal in Star Trek betekent Imzadi zoiets als geliefde, liefste of zielsverwant, het woord dat Commander Riker gebruikt voor Counselor Troi om zijn genegenheid voor haar te tonen en zij dit jegens hem net zo beantwoord door hem ook Imzadi te noemen. Ach, hoe verliefd kun je zijn!
Imzadi van Devon Allman begint heel rustig met gitaar en een speels “rollende” bas aan een vrij langzame melodie waarin de gitaar van Devon het voortouw neemt om de melodie redelijk bluesy op te bouwen. Heel mooi. Scherp gitaarspel, lekker “improviserend” gevarieerd!
Rylos, de fictieve thuisplaneet uit de sf-film The Last Starfighter, is een grote rotsachtige wereld, bestaande uit twee continenten, met elkaar verbonden door landbruggen, waar miljarden “Rylans” wonen en veel andere buitenaardse rassen. Het kan dus wel…! En omdat Devon zijn zoon Orion (..) laat debuteren op dit album, wil ik de titel Welcome To Rylos, My Boy! graag zien als een uitnodiging van vader naar zoon waarna de vader de zoon wegwijs kan maken in de intergalactische wereld op Rylos… Met ruim acht minuten het langste nummer op dit album. Mooi slepend met alweer een heerlijke bas, rustige drums, heel
vloeiend en romantisch bijna… Heerlijke gitaarmelodie waarin met enig gevoel de liefde van Devon voor Orion valt te ontdekken. Zo van, kom maar op jong, ik neem je bij de hand! Dat geeft een kind houvast, zoals Miss Emily op haar album ‘The Medicine’ in het nummer Solid Ground ! Zie voor de recensie van dat album op Bluestownmusic.nl. Heel mooi ook. Net als Welcome To Rylos, My Boy!, één grote liefdevolle gitaarblues!!! Top!
Het laatste nummer op dit album Plans Within Plans vat heel mooi samen waarom Devon Allman dit album gemaakt heeft. Het is Corona, stilzitten is geen optie dus ga je lekker zitten tokkelen in je thuisstudio, zoonlief komt er bij en speelt wat op een synthesizer waardoor langzaam het idee ontstaat voor een conceptalbum met best wel veel gitaarmuziek, je bent tenslotte Devon Allman, maar ook met heel veel verschillende invloeden “van buitenaf” en voor je het
weet heb je een album met als titel ‘Nightvision’…
Eerst dus nog even dat laatste nummer, Plans Within Plans. Een dromerige melodie mét trompet en fijn diep melodieus gitaarspel van Devon. Dit is topperdetop! Zó heb ik het graag! Perfect ook het samenspel tussen trompet en gitaar, vakkundig begeleid door bas en drums. Wát een heerlijk, lang en goed uitgewerkt nummer, ook als je denkt dat het na een rustiger deel afgelopen is maar het flitsende gitaarspel van Devon het nummer wordt hervat en tenslotte dan toch dit nummer én het album een soort encore meegeven terwijl er in werkelijkheid een eind aan het nummer gemaakt wordt door een
mevrouw iets in het Japans (?) te laten zeggen! Verrassend! Deze “audio-collage” uit een Japanse radio-uitzending wat dan weer symbool moet staan voor de mystiek van Plans Within Plans, een titel die je net zo makkelijk de betekenis mee kunt geven van de door mij zo verafschuwde “dubbele agenda’s”. Daarom houd ik, idealist als ik ben, toch lekker vast aan míjn uitleg van dit heerlijke nummer!
Goed. Devon Allman dus. Met ‘Nightvision’.
Zonder meer een heel bijzonder album. Volgens Duane gemaakt om ’s avond laat, met hoofdtelefoon op, naar te luisteren en van te genieten. Zeker. Het album herbergt ook nog steeds voldoende “stevige” muziek om als rockalbum door het leven te kunnen gaan. Boven alles is het heel zeker een conceptalbum waar alle nummers een min of meer logische verbinding met elkaar hebben. Ook al springen sommige nummers boven anderen uit, ik zou het album echt als één geheel aanraden om naar te luisteren.
Vooraf was ik vrij sceptisch, Devon Allman en ambient? Maar ik ben meer dan aangenaam verrast. Dit is een écht Devon Allman-album.
Dan toch de nummers die er wat mij betreft boven uit steken: Awaken, Enemy Mine, Welcome To Rylos, My Boy! en Plans Within Plans, maar nogmaals: Voor mij is het één geheel en dit hele puike album maakt inmiddels al razendsnel deel uit van mijn verzameling muziek!
Tracks:
01. Awaken
02. Arabia, Part 1 – The Approach
03. Arabia, Part 2 – TheArrival
04. Burj
05. Dead Sea Scrolls
06. Enemy Mine
07. Old Republic
08. Imzadi
09. Welcome To Rylos, My Boy!
10. Plans Within Plans
Website: https://devonallmanproject.com/