Review: Alex Beraldo – Moving On
Alex Beraldo – Moving On
Format: CD – Digital / Label: Independent
Release: 2025
Tekst: Gerard Haarhuis
Iemand die naast muziek maken, regelmatig een album het levenslicht laat zien én daarnaast ook nog eens gitaren bouwt! Dat is Alex Beraldo, een vriendelijke Canadees.
Eerst maar eens de gitaren.
Onder de merknaam A.B.G. Luthiery bouwt Alex de Freaktone, een “meeting”” van een (Fender) Telecaster en een (Gibson) Les Paul Jr., zoals Alex het zelf karakteriseert. Met deze gitaar in handen, zijn eigen Freaktone dus, bracht hij in 2020 het album ‘Freaktone Sessions’ uit.
Tot zover de gitaren. De theorie tenminste. De praktijk komt straks nog bij het beluisteren van ‘Moving On’, het nieuwste album van Alex Beraldo. Dit is zijn zesde solo-album nadat hij ook al een vijftal albums heeft uitgebracht met verschillende bands, waaronder The Breaks.
Zijn solo-albums zijn Down The Line (2010), Callejero (2016), Grave Hill 2018, meer een EP), Dove Creek Sessions (2018, ook eerder een EP) en het al genoemde Freaktone Sessions (2020). Om helemaal compleet te zijn, in 2021 verscheen er een single, Nature, Processed.
Voor ‘Moving On’ waar negen nummers een plekje hebben gekregen heeft Alex voor de volgende bezetting gekozen:
– Alex Beraldo zingt de lead vocals en speelt gitaar, harmonica en banjo
– John Dinsmore, tevens de engineer voor dit album, speelt bas en pedal steel
– Pat Phillips speelt drums
– Kaleb Hikele speelt de toetsen en zingt backup vocals
Het album dat is opgenomen in de Lincoln County Social Club, een opnamestudio (en meer dan dat) in Toronto op een steenworp afstand van het Lake Ontario, is in eigen beheer uitgebracht maar ook beschikbaar op alle platforms.
Om de vaart er in te houden… ‘Moving On’ begint met Why Is Leaving. Een redelijke country-melodie waarin Alex gelijk waarmaakt wat er in de bio over hem verteld wordt dat hij zingt over travelling, drinking, loving, losing, living and laughing, want daar gaar het in dit nummer ook allemaal over, toegespitst op Why Is Leaving.
Een heerlijke intro die doet denken aan Before The Next Teardrop Fall van Freddy Fender, maar dan zonder het accent van Freddy, zingt Alex over Davey over muziek en goedkope sigaretten en meer van dat kattenkwaad, “chasin’ seagulls, being reckless and stayin’ tough.” Mooi.
Kick Back Buddy begint met een “rommelige” intro aan een nummer waarin Alex vertelt over een deel van z’n leven als Kick Back Buddy. Lekker ontspannen melodietje, rammelende drums, bescheiden drums en keys. Net als eerder is het af en toe bijna meer pratend dan zingend maar dat kan het nummer wel hebben omdat Alex er ook een paar keer lekker bij fluit!
Iets nadrukkelijker meppend op drums van Pat begint God Knows. Weer een lekker verhaal waarin Alex ook een aantal keren dronken is, maar ja, “God Knows, that happens sometimes.” En dan met z’n allen “When I was drunk, smashin’ bottles, God Knows that happens sometimes!” En God Knows ook dat “I tried to change my mind…” Lekker gezellig rammelend.
Terug in de country-hoek zit Dakota, de grote liefde van Alex, begeleid door een saloon-piano en droge drums. Zeer toepasselijk want zijn Dakota is ook al regelmatig dronken met alle gevolgen van dien… Om de dronkenschap van Dakota te benadrukken, rammelen alle instrumenten door elkaar, terwijl Dakota ook nog eens in een dronken bui zich het horloge en de auto van Alex toe-eigent. Lekker ding die Dakota!
Harmonica, banjo en country: Altijd gezellig: Been Too Long. Lekker vette instrumentatie en omdat het al zo lang geduurd heeft volgt opnieuw de conclusie dat it’s Been Too Long! Kort, maar gezellig krachtig.
Meer een CCR-intro in Go. Diepe bas, stugge drums en gezamenlijk gezongen Go. Met “CCR” in gedachten loopt dit nummer lekker door en worden er diverse voorbeelden aangehaald die leiden tot “Go”, met in dit niet al te lange nummer ook nog een fijne bassolo!
Nice Out Blues geeft ons een lekkere country blues mét harmonica! Lekkere opzwepende piano-solo, heel speels, strak begeleid door bas en drums. Weer een mooi gezongen verhaal, Nice Out Blues! Een hoofdrol voor de harmonica! En het plezier spat er van af waardoor het lijkt alsof er geen eind komt aan het nummer. Toch wel. Mooi.
Het album ‘Moving On’ sluit af met Moving On Talking Blues. Blijven gáán en blijven praten en ook in dit nummer praat Alex meer verhalend dan dat hij zingt. “Take home, take me home now,” Alex weet niet of hij linksaf of rechtsaf moet en dus gaat hij maar dóór, “I keep moving on, moving on… moving on!”
En ongemerkt is het “pratend” verhalen overgegaan in zingen met op de achtergrond een heerlijke begeleiding waar de pedal steel de boventoon voert…!
And that’s it, ‘Moving On’ van Alex Beraldo. Wat er als belangrijkste eigenschap van dit album uitspringt is gezelligheid. Gezelligheid in optima forma, zelfs als dat soms een beetje rommelig klinkt. Het album heeft een sterke country-inslag en ook daardoor hoef je geen vernieuwende zaken te verwachten. Country is tenslotte country. Met hier en daar een bluesgevoel en een beetje rock zelfs. Feit is zoals al gezegd dat het bij Alex Beraldo gaat over tales of travelling, drinking (veel), loving, losing, living en laughing.
Dit is dus geen album voor grote conclusies, nee, het is gewoon goed, da’s heel zeker en het is gezellig. Vooral gezellig!
Voor mij springen een paar nummers er écht uit en dat zijn: Davey, Been Too Long, Nice Out Blues en ook nog wel Moving On Talking Blues vanwege de link naar de albumtitel.
Tracks:
01. Why Is Leaving
02. Davey
03. Kick Back Buddy
04. God Knows
05. Dakota
06. Been Too Long
07. Go
08. Nice Out Blues
09. Moving On Talking
Website: https://alexberaldo.com/