Review: Anna Dukke – Reborn Wild
Anna Dukke – Reborn Wild
Format: CD – Vinyl LP – Digital / Label: Folc Records
Release: 2025
Tekst: Gerard Haarhuis
Ana Duque Fernández met als artiestennaam Anna Dukke is een Spaanse zangeres die inmiddels twee EP’s op haar naam heeft staan, ‘Broken Chains’ uit 2022 en ‘Black Honey’ uit 2024 en daar heeft ze een vervolg op gemaakt in de vorm van haar eerste volwaardige album met de titel ‘Reborn Wild’. De hoes van het album is alleen al indrukwekkend want haar gezicht beslaat bijna de hele voorkant waarop ze ons met haar grote ogen aankijkt.
Ze heeft het album met tien vrij korte nummers uitgebracht op het eveneens Spaanse Folc Records-label. Folc is dan een afkorting voor Friends Of Los Chicos en hun logo is opgebouwd uit een gestileerde gitaar als letter F, gevolgd door de letters “olc” met daaronder een beeltenis van Houd Dog Taylor…
Omdat niet iedereen bij het horen van de naam Anna Dukke zal roepen: “Oh ja, dat is die Anna van…”, een kleine introductie.
Anna heeft een studie kunstfotografie achter de rug, besloot over te stappen op “muziek” en richtte in 2014 de groep The Black Grapes op en toen die enkele jaren later uit elkaar viel, richtte ze het trio Sky Angels & Sniff Heads op maar ook die samenwerking was geen lang leven beschoren. Tijdens de Coronapandemie nam ze thuis een aantal nummers op zonder enige begeleiding en dát deed haar besluiten solo verder te gaan. In 2021 vertrok ze naar de Estados Unidos, oftewel de USA om daar haar eerste, hiervoor al genoemde, EP ‘Broken Chains’ op te nemen die in 2022 gelanceerd werd. In 2023 nog een keer dezelfde route afgelegd om haar 2e EP ‘Black Honey’ op te nemen die in 2024 werd gelanceerd. Eind 2024 verscheen er een “álbum recopilatorio”, wij zouden zeggen: verzamelalbum, bestaande uit de nummers van ‘Black Honey’, aangevuld met 2 bonustracks die ook afzonderlijk op single zijn uitgebracht,
Jericho en Hello Baby.
En dat hele verhaal dus als intro voor het nu verschenen album R’eborn Wild’.
Voor dit album heeft Anne gekozen voor een kleine bezetting, bestaande uit:
– Anne Dukke op vocals
– Erni Ernesto op gitaar
– Tonete Puerto op bas
– Carlos Mirat op drums
Vamos!
Anna opent met I Belong To Me. Een rockabilly melodietje, super snel, waarin Anna geen ruimte laat om te benadrukken dat ze I Belong To Me is. Een mooie, stevige, heldere stem, lekker gitaartje en na een rustiger stukje slaat het fanatisme van haar stelling onverminderd toe. Lekker!
Burn, ook al als single uitgebracht, gaat in eenzelfde snelheid verder. De gitaar klinkt redelijk jaren 60 maar dat past wel goed bij de muziek tot nu toe… Ze loopt hand in hand met hem, alles koek en ei, geen wolkje aan de lucht en toch… Burn… Oordeel zelf.
Dezelfde vriend uit het vorige nummer is nu haar My Honey One. “Hij” kan gewoon niets verkeerd doen. Anna zingt met een stem als een kerkklok, met alweer een enthousiast rammelende gitarist. Om die “liefdesverklaring” extra kracht bij te zetten, brult ze de tekst er nog iets feller uit of is dat het gewone Spaanse temperament…?
New Roll, inmiddels ook als single uitgebracht, heeft ook weer dat idee van de jaren 60 met gitaarwerk à la Ventures en Shadows… Anna volgt “hem” waar hij ook naar toe gaat, ook als dat haar New Roll is. Het is af en toe zóveel geweld dat ik moeite heb om haar te verstaan, ook al omdat alles zo nodig “stoer” moet worden uitgesproken…
Verder met Honkey Tonk Gal met de verklaring dat waar Anna ook geboren is, ze toch echt een Honkey Tonk Gal is. Ook met de inmiddels bekende overtuiging gezongen waar ze, om het voor mij nog een beetje lastiger te maken, de te zingen “letters” onderweg ook nog eens verandert in de lange uithalen die ze zingt. Voor “hem” is het wat haar betreft echter duidelijk: “You gotta run!” Maken dat je wegkomt!
Nasty Pox is instrumentaal met als enige verschil dat het ontbreken van de stem van Anna gecompenseerd wordt door een prominenter spelende drums en dat zeer verdienstelijk doet. In die zin een gezellig nummer.
De N-340 is de langste (snel)weg in Spanje die van het zuidelijkste puntje vanaf Cádiz, langs de zuid- en oostkust in noordelijke richting loopt tot Barcelona.
Onderweg zijn enkele stukken vervangen door snelwegen mét (AP-7) en zonder tol (A7) die daardoor ook eventjes een ander nummer hebben gekregen, waardoor van de oorspronkelijk lengte van 1.250 km er nog 920 over zijn. Over die N 340 zingt Anna in het volgende nummer. Een lange rit voor haar, “wheels are turning,” – “be patient honey”…“Keep on working,” over die N 340… En hoewel ik ook nu weer niet alles heb kunnen verstaan, voorlopig het beste nummer!
Onvermoeibaar gaat Anna verder met That Ain’t Gonna Work. Een lekkere stamper, mooi gedreven gespeeld. Een gepassioneerde beschrijving van een relatie waarvan duidelijk is dat het zo niet langer kan, That Ain’t Gonna Work.
Een helder begin aan Wait For Me. Ze was op hem aan het wachten maar nu is het zijn beurt: Wait For Me. Heel mooi gezongen.
Het laatste nummer Drift Alone, het tiende nummer op dit album Mooi, fors maar ook gevoelig gezongen. Geen idee waar het over gaat.
Jammer. Ik heb twee problemen met dit album. Allereerst, het is heel zeker puike, snelle, af en toe beregezellig rockende muziek, zingen kan Anna, een stem als een klok maar… hoe moet ik dat beoordelen als datgene wát ze zingt, amper tot niet verstaanbaar is. Natuurlijk, heeft het Spaans niet direct overeenkomsten met het Engels, hooguit vanuit het Latijn zijn er overeenkomsten tussen beide talen maar als je dan té goed je best doet om alles duidelijk te zingen in het Engels en dat waarschijnlijk probeert zónder hoorbare Spaanse tongval, dan is “té goed” in dit geval redelijk onverstaanbaar, zeker als er een bepaald niet “zachte” begeleiding over heen gaat. Dat is dus mijn tweede probleem. Het hele album beslaat nog net geen 25 minuten en ik geloof niet dat ik eerder zoveel tijd heb moeten besteden aan zo’n korte speeltijd. Telkens weer een stuk terug zetten, “wat zegt ze nou?” en dat dus erg vaak…!
Ook al begrijp haar keuze voor het zingen in Engels volkomen, het is dé internationale taal, de lingua franca, en omdat Anna écht een fantastische stem heeft, er niets aan te merken is op de begeleidende muzikanten kan ik haar alleen maar en welgemeend adviseren om op een volgend album minder nadruk te leggen op het “te goed” willen zingen, iets rustiger, begeleiding iets kalmer, desnoods begeleiding te zoeken voor de uitspraak en dat laatste is zeker niet denigrerend bedoeld. Anna beheerst haar Engels echt wel zodanig dat ze weet wát ze zingt maar… je kunt ook té goed je best willen doen! Het bijvoegen van de songteksten had trouwens ook geholpen!
Als ik dit album chronologisch vergelijk met de EP’s dan zingt ze op ‘Broken Chains’ redelijk verstaanbaar, is de begeleiding ook een stuk rustiger maar op de EP ‘Black Honey’ is het al een stuk steviger en het lijkt er bijna op dat ze gedacht heeft nu nog nadrukkelijker te moeten zingen en daarbij bang was dat de begeleiding daarvoor niet stevig genoeg zou zijn, dus dan daar ook maar een paar tandjes erbij. Met als resultaat een album zoals ik dat hiervoor heb geprobeerd te beschrijven… Ik weet het niet! Het zou kunnen! In dubio… geen favorieten óf alle tien omdat het wel gewoon een fijn album is om zonder pretenties te draaien…
Tracks:
01. I Belong To Me
02. Burn
03. My Honey One
04. New Roll
05. Honky Tonk Gal
06. Nasty Pox
07. N 340
08. That Ain’t Gonna Work
09. Wait For me
10. Drift Alone
Website: https://www.annadukke.com/