Review: Duwayne Burnside – Red Rooster
Duwayne Burnside – Red Rooster
Format: CD – Digital / Label: Lucky 13 Records
Release: 2025
Tekst: Gerard Haarhuis
Dit is mijn eerste recensie in 2026 voor Bluestownmusic.nl en dus wens ik iedereen een gezond, gelukkig en muzikaal 2026!
R.L. Burnside, vader van Duwayne (1926-2005) was een bluesgitarist en zanger die pas laat in zijn carrière de verdiende waardering voor zijn muzikale prestaties. Andere prestaties van R.L. hebben des te meer een onuitwisbare indruk gelaten… vier dochters en negen zonen! Van al die kinderen, die in meer of mindere mate in vader’s muzikale voetsporen zijn getreden, bespreek ik vandaag het album ‘Red Rooster’ van Duwayne Burnside, die als kind begon op drums bij de Sound Groove Machine, maar al snel overschakelde op gitaar, bas en vocals.
Interessant is natuurlijk of zijn voornaam Duwayne een speelse verwijzing is naar de gitaarheld van zovelen: Duane Allman… Vanaf het eerste idee voor dit album heeft Duwayne, soms door tijdgebrek, soms door geldgebrek, er twintig jaar over gedaan om dit jaar (2025) z’n album ‘Red Rooster’ te vervolmaken en uit te brengen op Lucky 13 Records en natuurlijk vind je het album ook op de diverse platforms zoals Amazon, iTunes en Spotify.
Duwayne heeft al enkele albums op zijn naam staan: ‘Live From The Mint’ uit 1998, uit 2005 ‘Under Pressure’ en ‘Acoustic Burnside’ uit 2022. Daarnaast heeft hij al het podium gedeeld met grootheden als B.B. King, Bobby Bland en Albert King en nog vele anderen!
Op het album staan tien nummers en ik ga 2026 beginnen met te luisteren naar het album ‘Red Rooster’ van Duwayne Burnside en hij begint zijn album met Nightmare Blues, een nummer van pa R.L.. Een fijne “walkin’” blues met helder, licht echoënd gitaarspel en een bijna rommelige begeleiding op drums, bas en keyboards. Zijn stem heeft veel overeenkomsten met Peter Green. Een fijn nummer! En wat die nachtmerries betreft: Gewoon een lekker stukje muziek opzetten, dan gaat het vanzelf over…!
Circle In The Sky, een nummer van de North Mississippi All Stars, de band waar hij zelf ook deel van uitgemaakt heeft van 2001 tot 2004 met o.a. hun album ‘Polaris’ uit 2003. Samen met z’n vader R.L. speelde hij met deze band op Bonnaroo in 2004, een festival waar we ook regelmatig de Tedeschi Trucks Band tegen komen. Zwaar aangezet met dito vocals, bijna pure funk, zodanig stevig in elkaar gezet dat het écht slordig over komt. Is het echter niet. Na het “intro” worden we getrakteerd op een schurende gitaarsolo maar daarna proberen de bandleden elkaar weer te overstemmen een wedstrijd die gelukkig glansrijk door de gitaar gewonnen wordt. Een stevig nummer dus.
In een lekker gezapig tempo met backing vocals, zingt Duwayne de beginregel “ Somebody yeah…” zodanig vaak achter elkaar dat het net lijkt alsof “de naald” in een groef van de lp is blijken steken, maar gelukkig, niets aan de hand, hoewel, Somebody Done Stole My Girl. Noem dat maar niets aan de hand. Een best wel grappig nummer omdat het doorgaat in een licht dreinend ritme, zonder verdere variatie. Strakke bas, rammelende gitaar en Duwayne die op haar telefoontje wacht met de mededeling dat ze terugkomt. Ik weet het niet. Misschien moet ie zélf een belletje wagen? Lekker nummer door het onverwoestbaar droge ritme!
Na het vorige nummer is het geen verrassing dat Things Ain’t Going My Way, en gelijk maar even de frustratie van je af spelen. Ach, wat levert de blues toch vaak heerlijke muziek op. Al die emoties die er op de een of andere manier “uit” moeten! Prachtig! Toe maar Duwayne, gooi het er uit! Dat lucht op! En hoe kort het nummer ook is met nog geen drie minuten als de gitaar over de volle looptijd blijft janken kan ik alleen maar zeggen: Things are going absolutely my way! Mooi, mooi.
En zo zie je maar weer, een goed gesprek lost alles op! Talk Sweet To Me, mooie langzame gitaar, gezellige handclaps, soulvolle backing vocals. Onder begeleiding van niet minder soulvolle keyboards volgt er een korte maar vurige gitaarsolo, lekkere melodie in een fijn ritme. Doet me een beetje denken aan Teardrops van Womack & Womack gemixt met de Fugees. Top! Een heel best nummer, geschreven door Jimbo Mathus, oprichter en leider van de Squirrel Nut Zippers…
Herinneringen worden opgehaald in Tribute met een fijne combi van elektrische en akoestische gitaar! Al die herinneringen leiden naar een statement over z’n vader: “the way you played the blues”. Mooi meedeinende korte background vocals terwijl Duwayne gewoon lekker door soleert op z’n gitaar. Heel mooi!
Crazy ‘Bout You begint weer net zo gruizig als het begin van het album en wat iedereen er ook van vindt, “she looks good to me,” dus Crazy ‘Bout You. Een hele strakke rockmelodie waarin de bas de hoofdrol speelt. Heel sterk.
Waarom ook niet een vette rap erbij met de inmiddels als gevolg van een auto-ongeluk, in november 2025 overleden Cody Burnside, een kleinkind van R.L., die, by the way, 32 kleinkinderen had, het kunnen er inmiddels een paar meer zijn… King doet in de verte denken aan het imposante lange Black Man van Stevie Wonder op Songs In The Key Of Life hoewel ik me niet waag aan een vergelijking van de teksten!
Een klassieker van Bobby Womack het hier Down And Out maar heet voluit natuurlijk Nobody Knows You When You’re Down And Out, waar Duwayne een heel eigen arrangement op los laat. Een bijna swingende melodie, mooi met backing vocals terwijl alle instrumenten gezellig mee “rammelen” met vooral de piano in een paar lekkere riedeltjes tussen alle andere instrumenten door! Een absoluut klassieke titel en een waarheid als een koe !
In de blues wordt er om verschillende redenen vaak gereisd, bij Duwayne gebeurt dat pas in het laatste nummer op dit album: Mississippi Here I Come en omdat dit het laatste nummer is trekt Duwayne er 7½ minuut voor uit! Mooie akoestische intro, helder en gevarieerd waarbij toch de melodie van de intro wordt vast gehouden. Heel fris! Het is een soort jam met meerdere gitaren die elkaar verleiden tot een gevarieerde melodie waar pas na vier minuten vocalen aan worden toegevoegd waarin Duwayne ons vertelt dat hij op stap gaat naar z’n roots in Mississippi, al was het ook omdat je daar zo lekker – thuis – kunt eten! Mississippi Here I Come, een mooi lang nummer met fris en vrolijk gitaarspel waar je alleen maar van kunt genieten. Een mooie afsluiter en top!
‘Red Rooster’ van Duwayne Burnside is een hele belevenis.
Je zit op je stoeltje te luisteren en toch heb je het idee dat je ik weet niet wat allemaal meemaakt. Het gaat van donker en gruizig naar licht en fris, er komt zelfs een rap voorbij. Inderdaad zegt Duwayne zelf: “I don’t care what people say, I don’t care what they do,” de familie Burnside is een FAMILIE en als er dan een neef een rap maakt, waarom dan niet er een plaatsje voor ingeruimd op het album. En zo ontstaat er vanzelf een mooi gevarieerd bluesalbum, met blues
eigen, soms stevig, soms lichtvoetig romantisch werk. Voor elk wat wils dus en moet je dit album ook zien. Centraal blijft echter het fantastische gitaarspel van Duwayne alle aandacht opeisen. Terecht want daar heb ik het hele album door enorm van genoten.
Bijkomend feitje is ook nog dat Duwayne een Burnside Bar and Grill runt, een horecagelegenheid mét podium dat voor een deel ingericht is als een soort museum om de naam Burnside ook op die manier in ere te houden!
En zo kom ik als afsluiter van deze recensie van Duwayne Burnside’s album ‘Red Rooster’ bij mijn favorieten: Nightmare Blues, Somebody Done Stole My Girl, Things Ain’t Going My Way, Talk Sweet To Me, Tribute, Nobody Wants You When You’re Down And Out en Mississippi Here I Come.
Tracks:
01. Nightmare Blues
02. Circle In The Sky
03. Somebody Done Stole My Girl
04. Things Aint Going My Way
05. Tribute
06. Talk Sweet To Me
07. Crazy ‘Bout You
08. King (with Cody Burnside)
09. Nobody Wants You when You’re Down And out
10. Mississippi Here I Come